Karta w centrum rozkładu (V Papież) = Mały Elf
Trzy karty w pionie po prawej (Rycerz Kielichów, 7 Kielichów, XII Powieszony) = wiersze, które Małemu Elfowi się nie podobały.
Trzy karty w pionie po lewej (VI Kochankowie, 7 Mieczy, As Kielichów) = wiersze, które Małemu Elfowi się podobały.
Jedna karta po lewej stronie (10 Buław) = dlaczego podobały się te wiersze Małemu Elfowi.
Dwie karty w poziomie na dole (XVI Wieża, 8 Denarów) = poeta.
Mały Elf (V Papież) zetknął się po raz pierwszy z twórczością tego poety w szkole. Najpierw czytał jego wiersze, bo było trzeba i może nawet ME się dosyć krytycznie o tym poecie wypowiadał. Dopiero później, czytając opracowania innych osób o tym poecie ME uświadomiła sobie, że jego twórczość jest warta bliższego poznania. Kiedy już dosyć dużo wiedziała na temat tego poety i jego wierszy, ME chętnie dzieliła się tą wiedzą z innymi, cytowała fragmenty ulubionych strof, próbowała zainteresować nimi innych ludzi. Mogła też dosyć autorytatywnie i bezkrytycznie o nim się wyrażać.
Wiersze ogólnie uznane, które małemu Elfowi się nie podobały (Rycerz Kielichów, 7 Kielichów, XII Powieszony) były jak na jego gust za bardzo romantyczne, wyidealizowane i odrealnione, a może nawet ckliwe. Mało w nich było konkretów, nie było widać prawdziwego życia ani normalnego człowieka, często nie miały one żadnej dynamiki ani akcji i mogły być przydługie. Za to zawierały mnóstwo ozdobników, marzeń, wspomnień, cierpiętnictwa, poświęcenia i grania na emocjach. Może też było w nich sporo opisów piękna przyrody lub mówiły one o uczuciach platonicznych. Wiersze te było niełatwo ogarnąć rozumem, chyba człowiek z racjonalnym umysłem nie za bardzo pojmuje o co w nich tak naprawdę chodzi.
Wiersze, które Małemu Elfowi się podobały (VI Kochankowie, 7 Mieczy, As Kielichów) były już bardziej konkretne. Też były uczuciowe, ale opowiadały one o uczuciach normalnego, żywego człowieka, o jego rozterkach, dylematach moralnych, itp. Jeśli były one o miłości – to o miłości do konkretnej, żywej osoby z krwi i kości. Bohaterzy tych wierszy nie byli do końca postaciami pozytywnymi, mogli mieć swoje wady, a autor mógł nie być do końca pewien, jak należy właściwe postępować. Autor tych wierszy nie chciał się na siłę przypodobać czytelnikowi. Wiersze te były niejednolite i często zaskakiwały zwrotem akcji czy wnioskami, do których prowadziły. Mogły być dowcipne, lub trochę uszczypliwe, w każdym razie nie były przesłodzone.
Dlaczego podobały się one Małemu Elfowi (10 Buław) – ponieważ widać w nich było bogactwo doświadczeń autora, bo mówiły one o jego rzeczywistych przeżyciach, a nie tylko o fantazjach. ME uczyła się z tych wierszy życia oraz poznawania zachowań ludzkich, może sama też chciała uczestniczyć w podobnych sytuacjach, jak opisywane w tych wierszach. Czuć było w tych wierszach, że ich autor wiele przeżył, miał chwile słabości o których nie bał się mówić, ale się nie załamał. Wiersze te nie fałszowały ani nie ubarwiały rzeczywistości.
A sam poeta (XVI Wieża, 8 Denarów) – wygląda na to, że przeżył jakąś wojnę, czy powstanie, co zmusiło go do dalszego wyjazdu lub emigracji. Jednak pozbierał się po tym i powrócił do twórczej pracy. Był on dosyć płodnym pisarzem, zwracał sporą uwagę na swój warsztat, nad którym ciągle pracował i go doskonalił. Możliwe, że nie zabiegał o sławę i o publikacje swoich utworów, część z nich była pisana „do szuflady”.
Nie wiem za bardzo kto to może być, może Norwid (ze względu na tę jego romantyczność i mało-zrozumiałość jego wierszy. Pomyślałam też o Staffie (ze względu na wrażliwość na przyrodę i jej opisywanie w wierszach) albo o Gałczyńskim (też potrafił być mocno „odjechany” i pisał o rzeczach, które nie koniecznie miały odbicie w rzeczywistości).
