Moje karty:
fotoforum.gazeta.pl/zdjecie/1962609,2,2,Warsztat-102 (niestety jeszcze nie zrobiłam porządku z moja przeglądarka więc podaje tylko link).
- O czym były wiersze, które mi się nie podobały i uważałam je za nudne:
Królowa mieczy P, VIII kielichów P, Papież O
- O czym były wiersze, które trafiały w mój gust:
V kielichów P, V buław P, IV kielichów O
- Dlaczego mi się tak bardzo podobały:
Paź kielichów O
- No i dodatkowe pytanie(nieobowiązkowe) co to za poeta? :
Król mieczy P
Wiersze, które się nie podobały Elfikowi były bardzo ambitne, poważne i smutne. Napisane bardzo mało przyjaznym językiem, dość niezrozumiałym dla zwykłych ludzi. Dodatkowo poruszały problemy przeszłych wydarzeń, które dla obecnego pokolenia były mało istotne i oderwane od teraźniejszych problemów. Mogły dotyczyć spraw związanych z działaniami wojennymi, gloryfikowały śmierć w obronie wiary, idei. Mówiły o poświęceniu się dla kraju, wolności, walce w imię czegoś/kogoś. Ciężka i trudna poezja analizująca jakieś incydentalne sytuacje/wydarzenia/przeżycia.
Wiersze, które się podobały Elfikowi były przeciwieństwem tamtych. Napisane lekkim i zrozumiałym dla każdego językiem, traktujące o uniwersalnych problemach i dylematach zwykłych ludzi. Bardzo sentymentalne, głęboko analizujące aspekt uczuciowy, mówiące o walce dobra ze złem, przeszłości z teraźniejszością. Poruszające problemy duchowości i wrażliwości oraz poszukiwań nowej drogi w kontekście przeżyć jakich doświadcza zwykły człowiek – temat bardzo bliski, w tym czasie, Elfikowi.
Podobały się dlatego, że Elfie jest osóbka z natury bardzo wrażliwą i sentymentalną. Uczucia i emocje zajmowały w tym czasie najważniejsze miejsce w jej życiu a dodatkowo wiersze te opisywały jej własne doświadczenia i przeżycia. Czuła się tak jakby opowiadały o niej, o jej rozterkach, rozczarowaniach, dylematach i toczonych walkach. Dodatkowo język jakim były napisane trafiał do niej, dotykał duszy – przekaz był czytelny i jasny. W tym czasie również Elf intensywnie poszukiwał kogoś kto by zrozumiał jego wrażliwość i podobnie postrzegał świat jak ona. W najbliższym otoczeniu zrozumienia nie znajdowała, a wiersze doskonale uzupełniały tę lukę i wpasowywały się w aktualna potrzebę analizowania swojej emocjonalności. Być może stało się to pod wpływem niespełnionej, pierwszej miłości.
Poeta jest niezaprzeczalnym królem poezji w swej kategorii. Ktoś o kim uczy się w szkołach, kogo twórczość jest podawana za wzór i odniesieniem dla innych. Jest doskonałym połączeniem talentu, intelektu i umiejętności.
Nie pokuszę się o podanie nazwiska. Dla mnie to trudny temat.
