Dodaj do ulubionych

PROZA dnia dzisiejszego

15.09.07, 21:05
pl.wikipedia.org/wiki/Agatha_Christie Agatha Christie, Lady
Mallowan, DBE, a właściwie Agatha Mary Clarissa Miller Christie
(znana także jako Dame Agatha Christie), córka Clary i Fredericka
Miller, (ur. 15 września 1891 w Torquay, zmarła 12 stycznia 1976 w
Wallingford), angielska autorka powieści kryminalnych.

Agatha Christie jest najbardziej znaną na świecie pisarką kryminałów
oraz najlepiej sprzedającą się autorką wszech czasów. Wydano ponad
miliard egzemplarzy jej książek w języku angielskim oraz drugi
miliard przetłumaczonych na 45 języków obcych. We Francji sprzedano
40 milionów jej książek, podczas gdy zajmującego drugie miejsce
Emila Zoli – 22 miliony. Pod pseudonimem Mary Westmacott wydała
kilka powieści obyczajowych, które też nieźle się sprzedawały.

Christie wydała ponad 80 powieści i sztuk teatralnych. Ich akcja
toczyła się głównie w zamkniętych pomieszczeniach, a mordercą mógł
być tylko jeden z mieszkańców. Wniosła wiele nowych rozwiązań do
tradycyjnej sztuki pisania kryminałów, co zapewniło jej sukces.
Niektóre z jej powieści mają zaskakujące i wcześniej nie spotykane w
kryminałach rozwiązania, np. Zabójstwo Rogera Ackroyda czy
Morderstwo w Orient Expressie.

Mimo różnych eksperymentów pisarskich, zawsze grała "fair" z
czytelnikami dostarczając im wszystkich wskazówek potrzebnych do
rozwiązania zagadki.

Jej sztuka Pułapka na myszy, wystawiona po raz pierwszy w 1952 roku
w Londynie, jest nadal grana po 50 latach i po 20000 przedstawień.

--
widok z okna
Edytor zaawansowany
  • gerda11 15.09.07, 22:22
    Lucy Maud Montgomery (ur. 30 listopada 1874, zm. 24 kwietnia 1942) -
    kanadyjska pisarka, najlepiej znana z cyklu powieściowego Ania z
    Zielonego Wzgórza.

    Debiutowała w wieku szesnastu lat na łamach prasy reportażem o
    Saskatchewanie. Wszystkie jej próby pisarskie były bez znaczenia do
    czasu ukazania się w 1908 powieści "Ania z Zielonego Wzgórza".
    Książka zyskała powodzenie czytelników i pisarka pisała dalsze tomy
    cyklu. "Ania z Zielonego Wzgórza" została kilkakrotnie sfilmowana,
    również jako serial animowany.
    Oprócz "Ani" napisała kilkanaście książek, które choć pisane nieco
    pretensjonalną angielszczyzną zachowały poczytność do naszych
    czasów. Jej powieści były tłumaczone na wiele języków.
    Była członkiem angielskiego królewskiego Towarzystwa Sztuki i
    Literatury. Przez 40 lat prowadziła korespondencję z E.Weberem.
    Listy te, wydane w 1960 w Toronto są jedynym źródłem informacji o
    pisarce.
    Pisarka zmarła w Toronto i została pochowana w Cavendish na Wyspie
    Księcia Edwarda

    1908 - Ania z Zielonego Wzgórza (Ania, cz.1)
    1909 - Ania z Avonlea (Ania, cz.2)
    1910 - Dziewczę z sadu
    1911 - Historynka (Historynka, cz.1)
    1913 - Złocista droga (Historynka, cz.2)
    1915 - Ania na Uniwersytecie (Ania, cz.3)
    1917 - Wymarzony dom Ani (Ania, cz.5)
    1919 - Dolina Tęczy (Ania, cz.7)
    1921 - Rilla ze Złotego Brzegu (Ania, cz.8)
    1923 - Emilka ze Srebrnego Nowiu (Emilka, cz.1)
    1925 - Emilka dojrzewa (Emilka, cz.2)
    1926 - Błękitny Zamek
    1927 - Emilka na falach życia (Emilka, cz.3)
    1929 - Czarodziejski świat Marigold
    1931 - W pajęczynie życia
    1933 - Pat ze Srebrnego Gaju (Pat, cz.1)
    1935 - Pani na Srebrnym Gaju (Pat, cz.2)
    1936 - Ania z Szumiących Topoli (Ania, cz.4)
    1937 - Jana ze Wzgórza Latarni
    1939 - Ania ze Złotego Brzegu (Ania, cz.6)

    --
    Za parawanem słów kryją się nasze myśli.
    Zapraszam na forum
  • bogatka1 16.09.07, 22:48
    Edda prozaiczna lub młodsza, a właściwie Edda, to dzieło
    islandzkiego poety i historyka Snorri Sturlusona (1179—1241).

    Etymologia słowa Edda nie jest pewna, przymiotnik "prozaiczna"
    lub "młodsza" dodawany jest dla odróżnienia jej od innego, starszego
    utworu zwanego Eddą poetycką lub starszą, której fragmenty Sturluson
    przytacza. Eddę starszą odnaleziono w roku 1640 lub 1642; jest to
    zbiór starych pieśni islandzkich.
    Do czasu odnalezienia Eddy starszej znano ją właściwie tylko z
    cytatów Snorriego.
    Edda (bo tak brzmiał tytuł oryginalny dzieła Snorriego) powstała
    około roku 1215—1223.
    Utwór składa się z trzech części: część środkowa, zwana Język
    poezji, jest rodzajem podręcznika dla skaldów i zawiera wskazówki,
    jakie nazwy należy stosować w poezji do bogów, stworzeń i rzeczy
    martwych.
    Do tego podręcznika Snorri napisał wstęp stanowiący drugą część jego
    Eddy i zawierający przegląd dawnej mitologii.
    Wstęp oparty został na dostępnych Snorriemu źródłach.

    Zakończenie tego przeglądu stanowi opis ostatniej walki bogów i
    odrodzenia świata. Ostatnia, trzecia część Eddy, zawiera poemat
    Snorriego na cześć króla norweskiego Haakona IV Starego.

    Przekład polski Eddy Snorriego jest dziełem J. Lelewela (1807).
    Przekład ten, pod tytułem: NOWA EDDA CZYLI EDDA MŁODSZA PROZAICZNA w
    roku 2006 wznowiło Wydawnictwo Armoryka.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 16.09.07, 22:52
    Edda starsza - najstarszy zabytek piśmiennictwa islandzkiego,
    datowany na IX wiek n.e. Edda starsza, zwana też Eddą poetycką,
    składa się z 29 pieśni,z których 10 było poświęconych bogom
    (mityczne) oraz 19 poświęconym bohaterom i wojownikom, napisanych
    stylem, który od niej właśnie został nazwany eddycznym. Pieśni Eddy
    starszej to utwory mitologiczne oraz pieśni heroiczne; są one
    bogatym źródłem wiedzy o staroskandynawskich zwyczajach i
    wierzeniach.
    Wszystkie pieśni Eddy są anonimowe, prawdopodobnie ich autorzy
    powtórzyli tylko zasłyszane opowieści.
    Eddę starszą odnalazł ok. 1640 roku biskup Brynjolfur Sveinsson,
    który zresztą później podarował ją królowi Danii. Dla nazwania
    odnalezionego zbioru pieśni użył tytułu utworu znanego kronikarza i
    poety islandzkiego Snorri Sturlusona, tzw. Eddy prozaicznej, która
    jest zbiorem komentarzy do mitologii staroskandynawskiej i
    poradnikiem dla skaldów, co więcej zawiera liczne cytaty i odwołania
    do swej poprzedniczki, Eddy starszej.
    Odnaleziony rękopis pochodził z około 1270 roku i składał się z 45
    kartek. W 1891 roku Wimmer i Jonsson wydali fototypowe wydanie tego
    rękopisu wraz z transkrypcją. Pieśni Eddy starszej można podzielić
    na dwie grupy: mityczne i heroiczne. Bohaterami pieśni mitycznych są
    dwaj główni bogowie: Odyn i Thor.
    Zbiór zaczyna się od wspomnianego już poematu Völuspa, będącego
    rodzajem drąmatu światowego, mówiącego o mitycznym życiu bogów i
    ludzi, a głównym wydarzeniem utworu jest śmierć Baldera. Nieznany
    autor konsekwentnie wykazuje, że wszystkie złe czyny prowadzą do
    walki i śmierci.
    W piesni tej można znaleźć opis początków świata i człowieka, czasów
    panowania bogów, walk między bogami oraz opis zmierzchu bogów,
    zwanego ragnarök. W następnej pieśni („pieśń o Wysokim") Odyn daje
    rady ludziom, jak powinni postępować. W dalszych pieśniach znaleźć
    można dysputę pomiędzy Odynem i olbrzymem, w której olbrzym ulega
    Odynowi i traci życie. W innej jeszcze pieśni Thor opowiada, jak
    zgubił swój młot i jak go odnalazł.
    Mityczna pieśń o Skirnirze opiewa gorącą miłość Frejra (Wiosny) do
    Gerdry (Ziemi), córki olbrzyma. Oegisdrecka - jedna z pieśni Eddy
    starszej, zaliczana jest do najstarszych tekstów zbioru. W pieśniach
    historycznych występują też kowale kochający się w walkiriach.
    Do najlepszych badaczy Eddy należą: S. Bugge, wydawca pomnikowego
    wydania Eddy (1867) i autor dzieła Home of the Eddic Poems (1899),
    J. Jessen (Ueber die Eddalieder, 1871), wreszcie E. Jonsson,
    autor "Historii literatury skandynawskiej" (1897, po duńsku).

    Polskie przekłady:
    Edda czyli Księga religii dawnych Skandynawii mięszkańców, przeł.
    Joachim Lelewel, Wyd. J. Zawadzki, Wilno 1807; drugie wydanie: J.
    Zawadzki, Wilno 1828 - przekład ten został wznowiony w dwóch
    oddzielnych tomach jako: EDDA STARSZA, POETYCKA i NOWA EDDA, CZYLI
    EDDA MŁODSZA PROZAICZNA, przez Wydawnictwo Armoryka (Sandomierz 2006)
    Edda poetycka, ze staroislandzkiego przeł. i oprac. Apolonia Załuska-
    Strömberg, Wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Kraków
    [etc.] 1986

    --
    widok z okna
  • bogatka1 17.09.07, 22:40
    Emil Ludwig właściwie Emil Cohn (ur. 1881 Wrocław, zm. 15 września
    1948 Moscia Szwajcaria) - niemiecki pisarz, znany głównie jako
    biografista.

    Studiował prawo. Zaczął od pisania sztuk i opowiadań, ale
    jednocześnie pracował jako dziennikarz. W 1906 przeniósł się do
    Szwajcarii, lecz w czasie I wojny światowej pracował jako
    korespondent zagraniczny Berliner Tageblatt w Wiedniu i Istambule. W
    wieku 21 lat przeszedł na katolicyzm. Wyrzekł się go w 1922 po
    śmierci ministra spraw zagranicznych Waltera Rathenau.

    13 grudnia 1933 roku przeprowadził wywiad ze Stalinem w Moskwie,
    który opisał później w biografii Stalina. Został obywatelem
    Szwajcarii w 1932, w 1940 wyemigrował do USA. Pod koniec II wojny
    światowej przyjechał do Niemiec. To właśnie jemu zawdzięczamy
    odzyskanie trumien Goethego i Schillera, które zniknęły w latach
    1943/4 z Weimaru. Po wojnie wrócił do Szwajcarii gdzie zmarł w 1948.

    W latach dwudziestych XX wieku, zyskał międzynarodową popularność
    biografiami, w których mieszał fakty i fikcję z analizą
    psychologiczną opisywanych postaci. W 1920 wydał biografię Goethego.
    Następnie napisał biografię Bismarcka (1922-4) i Jezusa (1928).

    Biografie :
    Goethe (1920)
    Bismarck (1922-1924)
    Napoleon (1925)
    Michał Anioł (1930)
    Kleopatra (1937)
    Stalin (1942)]

    --
    widok z okna
  • bogatka1 17.09.07, 22:44
    Bruno Jasieński, właściwie Wiktor Zysman (urodzony 17 lipca[1] 1901
    w Klimontowie, zginął 17 września 1938 w więzieniu w Moskwie) -
    polski poeta, współtwórca polskiego futuryzmu.
    Jego ojciec, ewangelik, zasymilowany Żyd, był lekarzem i
    społecznikiem; matka Jasieńskiego była szlachcianką.

    Tworzył w języku polskim, rosyjskim i francuskim. Autor tomików
    wierszy
    But w butonierce
    Ziemia na lewo,
    dramatu Bal manekinów,
    poematu Słowo o Jakubie Szeli,
    powieści Palę Paryż.
    Wraz z Anatolem Sternem jest autorem manifestu futuryzmu polskiego
    Nuż w bżuhu. Jednodńuwka futurystuw.

    Studiując w Krakowie był świadkiem wypadków tzw. powstania
    krakowskiego 1923 roku. Pod wpływem tych wydarzeń związał się z
    ruchem komunistycznym; emigrował do Francji, skąd został dwukrotnie
    wydalony za swoje publikacje oraz agitację komunistyczną. W 1929
    roku osiadł w ZSRR.

    Jego późniejsza twórczość przybrała socrealistyczny charakter. W
    sławnym dziele sławiącym budowę Kanału Białomorsko-Bałtyckiego, jego
    pióra jest rozdział zatytułowany „Dobić wroga klasowego". W okresie
    Wielkiej czystki w maju 1937 aresztowany i skazany na 15 lat łagru.
    Po ponownym rozpatrzeniu sprawy został skazany na karę śmierci i
    rozstrzelany. Zrehabilitowany w 1956 roku.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 17.09.07, 22:46
    Jan Ligoń (ur. 27 grudnia 1851 w Królewskiej Hucie, zm. 19 września
    1917 w Bytomiu) - śląski pisarz i poeta.
    Syn Juliusza Ligonia. O
    Ojciec Stanisława Ligonia.

    Pomysłodawca plenerowych wystąpień teatru na Śląsku. Autor wielu
    listów do ojca oraz wierszy publikowanych na łamach śląskich gazet,
    ukazały się m.in. w "Gazecie Górnośląskiej" i "Katoliku". Pisał
    wiersze o charakterze patriotycznym, religijnym a także
    autobiograficzne, moralizatorskie

    Ważniejsze wiersze
    "Zabobon"
    "List I. Do mojego Ojca"
    "List II."
    "Świat padołem płaczu"
    "O, mowo polska"
    "Na grobie ojca"

    --
    widok z okna
  • bogatka1 18.09.07, 23:02
    Mieczysław Pruszyński (18 września 1910 na Wołyniu - 13 kwietnia
    2005) - polski pisarz i publicysta, mecenas polskiej kultury, brat
    Ksawerego Pruszyńskiego.
    Publicysta "Czasu", "Polityki" i "Buntu Młodych". W 1938 r.
    doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1939 roku.

    Podczas II wojny światowej walczył w Narwiku i Tobruku, był
    nawigatorem myśliwsko-bombowego dywizjonu 305 i uczestnikiem ponad
    czterdziestu siedmiu lotów bojowych nad Trzecią Rzeszą. Odznaczony
    Krzyżem Virtuti Militari oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Po
    wojnie zajął się doradztwem ekonomicznym i finansowym. W 1980 r.
    ustanowił nagrodę publicystyczną im. Adolfa Bocheńskiego, a w roku
    1988 - Wieczystą Fundację im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich.

    Przez wiele lat był fundatorem nagrody polskiego PEN Clubu im.
    Ksawerego Pruszyńskiego. Był także pomysłodawcą i sponsorem Własnych
    Funduszy Stypendialnych w Uniwersytecie Jagiellońskim (Fundusz im.
    St. Estreichera, Fundusz im. A. Krzyżanowskiego) - największej
    niepublicznej akcji stypendialnej w III RP. Przeprowadził wiele
    rozmów na tematy historyczne z politykami II RP.

    Autor kilku książek, m.in. "Od Kocka do Źródła Gazeli", "W moskicie
    nad III Rzeszą", "Wojna 1920 roku. Dramat Piłsudskiego", "Tajemnica
    Pisłudskiego" oraz "Migawki wspomnień".


    Bibliografia
    M. Pruszyński Mojżesz i Ksawery, Warszawa, Wydawnictwo Książkowe
    Twój Styl, 1999, ISBN 83-7163-154-5
    M. Pruszyński Migawki Wspomnień, Warszawa, Wydawnictwo "Rosner i
    wspólnicy", 2002, ISBN 83-89217-02-3
    M. Pruszyńki Dramat Piłsudskiego. Wojna 1920", Warszawa, Polska
    Oficyna Wydawnicza "BGW", 1995, ISBN 83-7066-560-8
    --
    widok z okna
  • bogatka1 18.09.07, 23:05
    Małgorzata Hołyńska (ur. 18 września 1916 r. w Piotrogrodzie
    (obecnie Sankt Petersburg, Rosja), zm. 11 lutego 2006 r. w
    Warszawie), polska tłumaczka literatury pięknej, prozaik.

    Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas wojny
    przebywała w obozie pracy (1943 r.). Po zakończeniu wojny pracowała
    w Polskim Czerwonym Krzyżu we Francji. W Polsce od 1946 r. Pracowała
    następnie w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1950 r. była
    redaktorem w Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik", kierując tam m.in.
    redakcją romańską.


    Nagrobek Małgorzaty Hołyńskiej na Cmentarzu Komunalnym (d.
    Wojskowym) - Powązki, Warszawa, 30 lipca 2006 r.Tłumaczyła książki z
    języków: portugalskiego, francuskiego i angielskiego. Była członkiem
    Polskiego PEN-Clubu i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Mieszkała w
    Warszawie.


    Twórczość
    Kosmaty bożek Babalu (powieść; Wydawnictwo Łódzkie 1959)
    Teoria drobnych złudzeń (powieść; Czytelnik 1962)
    Dolina Jozafata (powieść; Czytelnik 1966)
    Święte życie (powieść; Czytelnik 1973)

    Tłumaczenia (wybór)
    Andreas Kedros, Nowy kwiat (Warszawa 1956)
    Simon Brett, Ostatni gość w "Acapulco" (wespół z Anną Sussman;
    Czytelnik 1993, ISBN 83-07-02348-3)
    Georges Simenon, Maigret i samotny włóczęga (Czytelnik 1993, ISBN 83-
    07-02363-7)
    Georges Simenon, Maigret zastawia sidła (Czytelnik 1993, ISBN 83-07-
    02302-5)
    Jean d'Ormesson, My, z łaski Boga (wespół z Eligią Bąkowską;
    Czytelnik 1995, ISBN 83-07-02337-8)
    Charles Dickens, Carlo Fruttero & Franco Lucentini, Sprawa D. czyli
    Zbrodnia rzekomego włóczęgi (Czytelnik 1996, ISBN 83-07-02521-4)
    Andreï Makine, Francuski testament (seria "Nike"; Czytelnik 1997,
    ISBN 83-07-02581-8; 2004, ISBN 83-07-02990-2)
    Michel Tournier, Eleazar, czyli Źródło i Krzew (Czytelnik 1998, ISBN
    83-07-02648-2)
    Andreï Makine, Zbrodnia Olgi Arbeliny (Czytelnik 1999, ISBN 83-07-
    02726-8)
    Andreï Makine, Rzeka miłości (seria "Nike"; Czytelnik 2001, ISBN 83-
    07-02818-3)
    Andreï Makine, Muzyka życia (Czytelnik 2002, ISBN 83-07-02899-X)
    Andreï Makine, Requiem dla Wschodu (seria "Nike"; Czytelnik 2002,
    ISBN 83-07-02867-1)
    Sylvie Germain, Tobiasz, syn Teodora (Czytelnik 2004, ISBN 83-07-
    02969-4)
    Andreï Makine, Między ziemią i niebem (Czytelnik 2004, ISBN 83-07-
    02979-1)

    --
    widok z okna
  • bogatka1 18.09.07, 23:09
    pl.wikipedia.org/wiki/Antoni_Gorecki
    Antoni Gorecki (ur. 1787 w Wilnie, zm. 18 września 1861 w Paryżu) –
    polski poeta i bajkopisarz, powstaniec listopadowy i uczestnik wojen
    napoleońskich.

    Pochodził z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Dołęga.
    Był synem Walentego i Anny z Reuttów. W latach 1802-1805 kształcił
    się na wydziale literatury Uniwersytetu Wileńskiego. W czasie
    studiów poznał się i zaprzyjaźnił się z Lelewelem.

    Przekradł się do Księstwa Warszawskiego i zaciągnął do polskiego
    wojska. W latach 1809-1812 brał udział w kampaniach napoleońskich, a
    w latach 1815-1818 wiele podróżował, w końcu osiadł na Litwie. W
    roku 1830 uczestniczył w powstaniu listopadowym.

    Publikował wiele swoich wierszy i bajek w czasopismach, także u
    swoich przyjaciół, Bruno Kicińskiego czy też Towarzystwa Szubrawców.

    Na emigracji przyjaźnił się z Mickiewiczem, jego syn Tadeusz ożenił
    się z Marią, córką Mickiewicza. Był pod wpływem Towiańskiego,
    później stając się jego zaciekłym wrogiem. Na emigracji wydał 11
    tomików wierszy i bajek.

    Napisał m.in.: Poezje Litwina, Bajki i poezje nowe.

    Ciekawostką jest, że Mickiewicz włączył przeróbkę jego bajki Diabeł
    i zboże do III części Dziadów.

    Zmarł w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Montmorency w Paryżu.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 19.09.07, 23:41
    Tadeusz Dołęga-Mostowicz (ur. 10 sierpnia 1898 w Okuniewie na
    Witebszczyźnie, zm. 20 września 1939 w okolicach Kut na Pokuciu) –
    polski pisarz, prozaik.

    Do 1917 roku studiował prawo w Kijowie, należał w tym czasie do
    konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej. Po przyjeździe do
    Warszawy zaciągnął się ochotniczo do wojska, brał udział w wojnie
    polsko-bolszewickiej. W latach 1922-1926 był współpracownikiem, a
    następnie redaktorem dziennika "Rzeczpospolita". Jako felietonista
    używał wówczas pseudonimu C. hr. Zan.

    Autor kilkunastu powieści, m.in. Ostatnia brygada (druk w odcinkach
    1930, wyd. książkowe 1932), Kariera Nikodema Dyzmy (1932), Kiwony
    (druk w odcinkach 1932, wyd. książkowe 1987), Prokurator Alicja Horn
    (1933), Dr Murek zredukowany i Drugie życie doktora Murka (1936),
    Znachor (1937), Profesor Wilczur (1939), Pamiętnik pani Hanki
    (1939). Niezwykła popularność tych utworów wynikała z atrakcyjności
    fabuły, pełnej melodramatycznych i sensacyjnych powikłań,
    połączonych z krytyką ówczesnej rzeczywistości.

    Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Zginął w czasie
    zajmowania Kut przez Armię Czerwoną (zastrzelony przez żołnierzy
    sowieckich - był cywilem w długich oficerskich butach). Jego prochy
    sprowadzono do Warszawy 24 listopada 1978 roku i pochowano w
    katakumbach Cmentarza Powązkowskiego.

    Tadeusz Dołęga-Mostowicz jest autorem znanego aforyzmu: Są trzy
    rzeczy wieczne: wieczne pióro, wieczna miłość i wieczna ondulacja.
    Najtrwalsze z tego wszystkiego jest wieczne pióro.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 19.09.07, 23:43
    Upton Sinclair - pisarz amerykański (20 września 1878 - 25 listopada
    1968), znany ze swoich socjalistycznych sympatii. Był wegetarianinem.

    W dzieciństwie doświadczał kontrastu między biedą rodziców a
    zamożnością mieszkających w Nowym Jorku dziadków. W Nowym Jorku
    ukończył college. Popularność zdobył powieścią Grzęzawisko (The
    Jungle), która w realistyczny sposób opisywała warunki pracy
    robotników w fabryce konserw i przyczyniła się do uchwalenia
    federalnego ustawodawstwa dotyczącego inspekcji sanitarnej mięsa.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 19.09.07, 23:45
    Bracia Grimm: Wilhelm Karl (ur. 24 lutego 1786 w Hanau, zm. 16
    grudnia 1859 w Berlinie) i Jacob Ludwig Karl (ur. 4 stycznia 1785 w
    Hanau, zm. 20 września 1863 w Berlinie) – znani niemieccy pisarze i
    uczeni językoznawcy, członkowie Akademii Nauk w Berlinie. Na
    podstawie wieloletnich badań podań, mitów i opowieści ludowych
    opracowali zbiór baśni, które stały się klasyką, przetłumaczoną na
    wiele języków. To tam właśnie pojawiają się charakterystyczne
    zwroty: "dawno, dawno temu", "za lasami, za górami", czy
    zakończenie "żyli długo i szczęśliwie".

    Pierwsze wydanie, pt. Kinder- und Hausmärchen ukazało się w roku
    1814. Oryginał, znany pod nazwą Kassel Handexemplare, można zobaczyć
    na wystawie w muzeum braci Grimm w Kassel. Pierwsze wydanie polskie,
    pt. Baśnie dla dzieci i młodzieży ukazało się w roku 1895.
    Prawdziwym odkryciem było odnalezienie pierwszego Słownika
    Niemieckiego autorstwa braci Grimm w Bibliotece Jagiellońskiej w
    styczniu 2006 roku. Słownik braci Grimm opatrzony jest odręcznymi
    poprawkami Jakuba i Wilhelma.

    1) Jacob Grimm, brat Wilhelma i Ludwiga twórca germanistyki i nauki
    o niemieckich starożytnościach, wraz z bratem Wilhelmem wydał oparte
    na podaniach ludowych Kinder- und Hausmärchen (1812-1815), wielekroć
    tłumaczone i na polski. Wraz z bratem Wilhelmem wydał nadto liczne
    teksty średniowiecznej literatury niemieckiej: Lieder der alten
    Edda, Deutsche Sagen (1816-1818) i Irische Elfenmärchen (1826).
    Główne jego dzieła: Deutsche Grammatik (1819-1837, 4 t.), Deutsche
    Rechtsaltertümer (1828) i Deutsche Mythologie (1835). Wydał nadto
    zbiór niemieckich Weistümer (1840-1863, 4 t.) i Geschichte der
    deutschen Sprache (1848). Razem z bratem Jacobem rozpoczęli też
    wydawać Deutsches Wörterbuch.

    2) Wilhelm Grimm, brat Jacoba i Ludwiga, niemiecki badacz
    starożytności, oprócz wspólnych prac z bratem (zwłaszcza Kinder- und
    Hausmärchen, w których miał główny udział), wydał sam wiele tekstów
    średnio-górnoniemieckich) (Die deutsche Heldensage 1829) i rozpraw
    ze starszej filologii niemieckiej. Wilhelm Grimm miał syna Hermana
    (1828-1901), który był znanym pisarzem niemieckim.

    Do rodziny Grimm można zaliczyć także Ludwiga, który był bratem
    Jacoba i Wilhelma.

    Ich podobizny widniały na tysiącmarkowym banknocie.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 19.09.07, 23:47
    Marian Ośniałowski (ur. 20 września 1920, zm. 6 grudnia 1966 w
    Paryżu we Francji) - polski poeta.

    Laureat Nagrody Fundacji im. Kościelskich w 1965 roku.

    Tomiki poezji
    "Kontrasty" (1958),
    "Suita cygańska" (1959),
    "Mam na sprzedaż tylko serce" (1976)

    --
    widok z okna
  • bogatka1 19.09.07, 23:48
    Julian Kornhauser (ur. 20 września 1946 w Gliwicach), polski poeta,
    prozaik, krytyk literacki, znawca i tłumacz literatury serbskiej i
    chorwackiej, współtwórca grupy literackiej "Teraz", profesor
    Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jeden z najbardziej znanych
    przedstawicieli poetyckiej Nowej Fali z lat 70. XX wieku.
    Julian Kornhauser jest absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego
    (1970) (serbistyka i kroatystyka). W 1975 r. doktorat, a tytuł
    naukowy profesora w roku 1996. Jest kierownikiem Katedry Filologii
    Chorwackiej, Serbskiej i Słoweńskiej Instytutu Filologii
    Słowiańskiej UJ. Jest członkiem kilku Komisji PAN i PAU, a także
    wiceprzewodniczącym Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN i
    członkiem Komitetu Słowianoznawstwa PAN.
    Debiut Juliana Kornhausera miał miejsce na łamach miesięcznika
    Poezja i w Almanachu młodych "Iskier" w 1967 roku.

    Poezja
    Nastanie święto i dla leniuchów, Warszawa, Iskry, 1972
    W fabrykach udajemy smutnych rewolucjonistów, Kraków, WL, 1973
    Zabójstwo, Kraków, wyd. własne poza cenzurą, 1973
    Stan wyjątkowy, Warszawa, PIW, 1978
    Zjadacze Kartofli, Kraków, WL, 1978
    Zasadnicze trudności, Warszawa, Czytelnik, 1979
    Każdego następnego dnia, Kraków, ABC, 1981
    Tyle rzeczy niezwykłych. Wiersze dla Agatki., Kraków, WL, 1981
    Hurrraaa, Kraków: WL, 1982
    Inny porządek: 1981-1984, Kraków, Oficyna Literacka, 1985
    Za nas, z nami, Warszawa, Czytelnik, 1985
    Wiersze z lat osiemdziesiątych, Kraków, WL, 1991
    Kamyk i cień, Poznań, a5, 1996
    Było minęło, Warszawa, Nowy świat, 2001
    Origami, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2006

    Proza
    Kilka chwil, Kraków, WL, 1975
    Stręczyciel idei, Kraków, WL, 1980
    Dom, sen i gry dziecięce. Opowieść sentymentalna., Kraków, Znak, 1995

    Eseje, krytyka literacka
    Świat nie przedstawiony wraz z Adamem Zagajewskim, Kraków, WL, 1974
    Światło wewnętrzne, Kraków-Wrocław, WL, 1984
    Strategie liryczne serbskiej awangardy, Kraków, 1991
    Międzyepoka. Szkice o poezji i krytyce., Kraków, Baran i
    Suszczyński, 1995
    Postscriptum. Notatnik Krytyczny., Kraków, WL, 1999
    Uśmiech Sfinksa. O Poezji Zbigniewa Herberta., Kraków: WL, 2001
    Poezja i codzienność, Kraków, WL, 2003

    --
    widok z okna
  • bogatka1 22.09.07, 01:10
    Leonard Cohen (ur. 21 września 1934 w Montrealu) – kanadyjski poeta,
    pisarz i piosenkarz tworzący w stylu piosenki autorskiej w gatunku
    folk rock.
    Choć Leonard Cohen, o całą dekadę starszy od członków grup The
    Beatles i The Rolling Stones, jest nieomal rówieśnikiem Elvisa
    Presleya (ur. 1935), jego droga do muzyki była całkowicie odmienna.
    Gdy debiutował jako piosenkarz w 1968 miał już 33 lata i był uznanym
    poetą i pisarzem.
    Leonard Cohen w wywiadach często powtarza, że wziął się za
    śpiewanie, gdyż trudno było wyżyć z pisania. Biografowie nieco
    inaczej przedstawiają jego życie w tamtym okresie. Honoraria
    literackie, rządowe granty oraz dochody z rodzinnego
    przedsiębiorstwa wystarczały na wygodne życie. Leonard Cohen w tym
    czasie dużo podróżuje, prowadzi intensywne życie towarzyskie i
    erotyczne. Lubi otaczać się pięknymi kobietami i dopóki jest to
    legalne, eksperymentuje z LSD.
    Choć nauczył się grać na gitarze w wieku trzynastu lat a wcześniej
    zaczął pisać piosenki, traktował muzykę w sposób czysto rekreacyjny
    i początkowo nie zamierzał zostać piosenkarzem. Zresztą nigdy nie
    był wybitnym instrumentalistą. Przypadkową sławę przyniosła mu
    piosenka Suzanne, której profesjonalną wersję nagrała folkowa
    piosenkarka Judy Collins. Stała się ona radiowym przebojem roku
    1965. To właśnie Collins wprowadziła Cohena w środowisko muzyki
    folk. Namówiła Cohena, by wystąpił z nią na Newport Folk Festival w
    1967. Od tego zaczyna się jego kariera wykonawcy. Wydany rok później
    album The Songs of Leonard Cohen zawierał takie nieśmiertelne
    przeboje artysty jak: Suzanne, Sisters of Mercy, So Long, Marianne,
    Hey, That's No Way to Say Goodbye. Album odniósł wielki sukces.
    Cohen śpiewający przy akompaniamencie gitary akustycznej i
    niewielkiego, łagodnie grającego zespołu, śpiewając nieco
    monotonnym, lecz bardzo ciepłym basem piękne poetyckie teksty,
    przesycone religijnymi i inter-kulturowymi aluzjami oraz zakrapiane
    humorem (najczęściej czarnym), utrafił w gusta intelektualnie
    zaawansowanych, lewicujących, zapatrzonych w kultury wschodu
    środowisk akademickich i literackich ówczesnej Ameryki. Fenomenem
    jest ogromna popularność Leonarda Cohena w Polsce. W latach
    osiemdziesiątych był on tu lepiej znany, niż w swej rodzinnej
    Kanadzie. Było to zasługą popularyzatorskiej działalności Macieja
    Zembatego, jego (głównie wspólnych z Maciejem Karpińskim)
    znakomitych tłumaczeń tekstów piosenek i atrakcyjnych wykonań
    polskich coverów. Gdy w 1985 Leonard Cohen przyjechał na trasę
    koncertową do Polski, był w stanie wypełnić olbrzymie hale
    koncertowe, mieszczące wielotysięczne widownie. Ciekawostką jest, że
    podczas pobytu w Polsce spotkał się z Lechem Wałęsą oraz wygłosił
    szereg pro-solidarnościowych oświadczeń. W wyniku tego jego piosenki
    zniknęły z Polskiego Radia na wiele miesięcy. W 1997 cover piosenki
    I'm Your Man wykonał Bogusław Linda w filmie Sara.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 22.09.07, 01:13
    Herbert George Wells (ur. 21 września 1866, zm. 13 sierpnia 1946) –
    powieściopisarz angielski, jeden z pionierów gatunku science
    fiction. Wells tworzył bardzo dużo. Pisał również pod pseudonimem
    Reginald Bliss. Książki Niewidzialny człowiek czy Wojna światów
    stały się kanonem gatunku. Adaptacja radiowa Wojny światów wykonana
    przez Orsona Wellesa wywołała w 1938 r. panikę w USA, gdyż słuchacze
    uznali słuchowisko za relację z prawdziwej inwazji. Wojna światów
    doczekała się również wersji muzycznej. "Jeff Wayne's Musical
    Version Of The War Of The Worlds" to jedno z najciekawszych i
    najważniejszych dzieł muzyki lat 70. XX wieku. W rolę narratora
    wcielił się Richard Burton. Kolejne reedycje płyty ukazały się w
    latach 1995 i 2005. Wojnę Światów sfilmował Steven Spielberg w 2005
    r. (adaptacja budzi jednak liczne kontrowersje). Najsłynniejsza
    powieść Wellsa Wehikuł czasu, opublikowana w 1895 r., doczekała się
    licznych wydań na całym świecie. Sfilmowana po raz pierwszy w 1960
    r., powróciła do kin w 2002 r. w nowej ekranizacji. Jego twórczość z
    tego okresu przepełniona jest pesymistyczną wizją świata. Po
    sukcesie, jaki przyniosły Wellsowi powieści science fiction,
    skierował swoje zainteresowania w stronę literatury obyczajowo-
    społecznej. Kolejny etap jego twórczości to utopie i traktaty, a
    także dzieła encyklopedyczne z zakresu historii, biologii i nauk
    ekonomicznych.

    Wojna światów (ang. The War of the Worlds) - powieść z gatunku
    science fiction autorstwa Herberta George Wellsa wydana po raz
    pierwszy w 1898 roku. Wielokrotnie wydawana w Polsce.
    Książka uważana jest za jedną z najważniejszych w historii światowej
    literatury fantastycznej. Należy do kanonu gatunku. Na wiele lat
    wprowadziła fantastykę na tory apokaliptycznych wizji przyszłości.
    Powieść przedstawia inwazję Marsjan na Ziemię. Przybysze chcą
    zgładzić ludzkość i opanować planetę. Wells opisał w swojej wizji
    różne postawy społeczne przejawiane przez ludzi w obliczu globalnej
    wojny.
    Adaptacje filmowe:
    ·Wojna światów - film z 1953 roku
    ·Wojna światów - film z 2005 roku w reżyserii Stevena Spielberga.

    Wyspa doktora Moreau - powieść science fiction, napisana w 1896 roku
    przez H. G. Wellsa, poruszająca kwestie społeczeństwa, natury
    ludzkiej, religii, darwinizmu i eugeniki, a także niebezpieczeństwa
    wynikającego z niekontrolowanych i nieodpowiedzialnie prowadzonych
    badań naukowych. W czasie gdy była pisana w Wielkiej Brytanii
    toczyła się debata na temat wiwisekcji przeprowadzanej na
    zwierzętach.
    Powieść jest pisana w pierwszej osobie, narratorem jest Edward
    Prendick.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 22.09.07, 01:16
    Publius Vergilius Maro (ur. 15 października 70 p.n.e., zm. 21
    września 19 p.n.e.) – wybitny poeta rzymski.
    Urodził się w wiosce Andes koło Mantui w Galii Przedalpejskiej.
    Kształcił się w Cremonie i Mediolanie, a następnie wyjechał do Rzymu
    by studiować retorykę, medycynę i astronomię, które wkrótce porzucił
    dla filozofii. W 42 roku p.n.e., utraciwszy majątek po podziale
    ziemi przeprowadzonym przez Oktawiana dla weteranów wojny domowej,
    Wergiliusz udał się do Rzymu. Tam trafił do otoczenia opiekuna
    poetów Mecenasa, do którego wprowadził Horacego, którym był
    zafascynowany.

    Dzieła
    ·Bukoliki (Eclogae lub Bucolica) – zbiór idylli wzorowanych na
    Sielankach Teokryta dostosowanych do realiów Italii
    ·Georgiki (Georgica) – poemat dydaktyczny sławiący życie wiejskie
    ·Eneida (Aeneis) – epos heroiczny
    pl.wikipedia.org/wiki/Eneida o pochodzeniu Rzymian
    Pod nazwiskiem Wergiliusza starożytność przekazała też zbiór
    niewielkich utworów, tzw. Appendix Vergiliana. Według starożytnych
    komentatorów są to młodzieńcze utwory Wergiliusza, jednak autorstwo
    poszczególnych z nich jest sporne.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 25.09.07, 16:30
    pl.wikipedia.org/wiki/Caspar_David_Friedrich
    Caspar David Friedrich (ur. 5 września 1774, Greifswald - zm. 7 maja
    1840, Drezno), malarz niemiecki, uznawany za najbardziej
    reprezentatywnego przedstawiciela niemieckiego romantyzmu.

    Jego dzieła eksponowały duchową naturę pejzażu, przeciwstawiając
    potęgę przyrody kruchości człowieka. Tworzył nastrojowe widoki
    morskich wybrzeży, górskich ośnieżonych szczytów, ruin, cmentarzy,
    przesycone romantyczną symboliką. Do prac, które najlepiej oddają
    styl artysty, należą m.in.
    Wrak statku, Wrak statku Nadzieja, Morze lodu, Wędrowiec w morzu
    mgły, Skały kredowe na Rugii, Opactwo w dąbrowie. Jego obraz
    ołtarzowy Krzyż w górach (1808) wzbudził niemałe kontrowersje, jako
    pozbawiony specyficznie religijnego charakteru.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 25.09.07, 16:32
    Erich Maria Remarque (ur. 22 czerwca 1898 w Osnabrück; zm. 25
    września 1970 w Locarno), pisarz niemiecki.
    Urodził się jako Erich Paul Remark a od 1923 roku był znany jako
    Erich Maria Remarque. Edukację zaczął jako sześciolatek w
    przykościelnej szkole, po pięciu latach nauki przeniósł się do
    Johannisschle. Zawsze był jednym z najlepszych uczniów. Kontynuował
    naukę na Uniwersytecie Münster. W wieku 18 lat został wysłany jako
    żołnierz na front podczas pierwszej wojny światowej. Walczył na
    froncie zachodnim, był kilka razy ranny. Po wojnie pracował między
    innymi jako bibliotekarz, biznesmen, nauczyciel i redaktor.
    W 1929 roku Remarque wydał swoja najsławniejszą powieść Na Zachodzie
    bez zmian (Im Westen nichts Neues), w której opisał niesamowitą
    brutalność wojny z punktu widzenia dziewiętnastoletniego żołnierza
    (Koledzy ze szkolnej ławki patrzą na śmierć innych i sami uczą się
    umierać). W późniejszych latach napisał kilka podobnych dzieł;
    prostym językiem realistycznie opisywały one wojnę i lata tuż po
    wojnie.
    Inne tytuły:
    ·Czas życia i czas śmierci (Zeit zu leben und Zeit zu sterben)
    ·Czarny obelisk (Der schwarze Obelisk)
    ·Łuk triumfalny (Arc de Triomphe)
    ·Trzej towarzysze (Drei Kameraden)
    ·Kochaj bliźniego" (Liebe Deinen Nächsten)
    ·Wróg (Der Feind)
    ·Nim nadejdzie lato
    ·Dom marzeń (Die Traumbude)
    ·Przystanek na horyzoncie (Station am Horizont)
    ·Cienie w raju (Schatten im Paradies)
    ·Noc w Lizbonie - Die Nacht von Lissabon (1961/62)
    ·Iskra życia (Der Funke Leben) Wiosną 1945 roku więźniowie obozu
    koncentracyjnego w Mellern doczekali się wyzwolenia. Wśród ocalałych
    znaleźli się Bucher i jego ukochana Ruth Holland. Powieść jest
    przejmującym studium obozowego życia: okrucieństwa, specyficznych
    hierarchii i bezwzględnych zasad, na których tle wyraźniej ujawnia
    się zarówno człowieczeństwo, jak i wszelka nieludzkość. [Rebis,
    2002]
    W 1933 roku naziści zabronili wydawania dzieł Remarque'a.
    Nazistowska propaganda zaczęła rozpowszechniać nieprawdziwe
    informacje jakoby Remarque był potomkiem francuskich Żydów a jego
    prawdziwe nazwisko brzmiało Kramer (sugerując, że Remarque to
    pseudonim, który powstał przez odwrócenie kolejności liter w
    nazwisku Kramer). W 1931 roku przeprowadził się do Szwajcarii, a w
    1939 roku wyemigrował do USA i został obywatelem Stanów
    Zjednoczonych. Ożenił się z byłą aktorką z Hollywood, Paulette
    Goddard.
    W 1948 roku wrócił do Szwajcarii, gdzie zmarł 25 września 1970.
    Został pochowany na cmentarzu Ronco w Ticino.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 25.09.07, 16:33
    pl.wikipedia.org/wiki/William_Faulkner
    William Faulkner (ur. 25 września 1897 w New Albany w stanie
    Missisipi, zm. 6 lipca 1962 w Oxford w stanie Missisipi) –
    powieściopisarz, nowelista i poeta amerykański. Laureat Nagrody
    Nobla w dziedzinie literatury za rok 1949.
    Życie Faulknera związane było z amerykańskim Południem, a bogata
    twórczość pisarza była literacką rekonstrukcją jego dziejów od
    czasów wojny secesyjnej po współczesność.
    Twórczość Faulknera uchodzi za stawiającą czytelnikowi wysokie
    wymagania, niemniej jest uznawany za jednego z najważniejszych
    amerykańskich pisarzy. Utwory Amerykanina, o sporej głębi
    emocjonalnej i często dotyczące konfliktów psychologicznych, cechują
    się długimi zdaniami i wyszukanym tokiem narracji – w
    przeciwieństwie do dzieł długoletniego rywala Faulknera, Ernesta
    Hemingwaya, znanego z oszczędnego w wyrazie, wręcz minimalistycznego
    stylu. Niektórzy uznają Faulknera za jedynego prawdziwego
    amerykańskiego reprezentanta prozy modernistycznej lat 30.,
    stawiając go w jednym szeregu z Jamesem Joycem, Virginią Woolf i
    Marcelem Proustem.
    Faulkner w swoich utworach stosował technikę znaną pod nazwą
    strumienia świadomości, liczne retrospekcje, a także wykorzystywał
    kilku narratorów jednocześnie. Akcja wielu jego utworów rozgrywa się
    w fikcyjnym hrabstwie Yoknapatawpha.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 29.09.07, 00:42
    Stefan Kisielewski, pseud. Kisiel, Teodor Klon, Tomasz Staliński,
    Julia Hołyńska (ur. 7 marca 1911 w Warszawie, zm. 27 września 1991 w
    Warszawie), polski prozaik, publicysta, kompozytor, krytyk muzyczny,
    współzałożyciel i członek Unii Polityki Realnej. Syn Zygmunta i
    Salomei z domu Szapiro (ciotki Hanki Sawickiej)[1], bratanek Jana
    Augusta Kisielewskiego, satyryka i współzałożyciela kabaretu Zielony
    Balonik. W latach 1929-1931 studiował polonistykę i filozofię na
    Uniwersytecie Warszawskim, a także w Konwersatorium Warszawskim,
    gdzie w latach 1934-1937 uzyskał dyplomy z teorii muzyki, kompozycji
    i fortepianu. W latach 1938-1939 przebywał w Paryżu, gdzie miał
    zamiar kontynuować studia muzyczne.
    Po wybuchu wojny brał udział w kampanii wrześniowej, podczas
    okupacji uczestniczył w tajnym życiu muzycznym. Podczas powstania
    warszawskiego pracował w radiu.
    Po wojnie wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie,
    usunięty przez władze komunistyczne w 1949 r. Założył pismo "Ruch
    Muzyczny", którego był redaktorem naczelnym w latach 1945-1948, aż
    do likwidacji pisma przez władze. Od 1945 r. związany ze
    środowiskiem "Tygodnika Powszechnego", do którego aż do 1989 roku
    pisywał felietony w cyklach Głową w ściany, Bez dogmatu, Pod włos,
    Łopatą do głowy, Gwoździe w mózgu i Wołanie na puszczy. W latach
    1957-1965 był posłem na Sejm PRL, razem z m.in. Tadeuszem
    Mazowieckim, w ramach grupy Znak. W 1964 r. był jednym z
    sygnatariuszy Listu 34. W 1968 za krytykę cenzury (użył wtedy na
    zebraniu Związku Literatów Polskich słynnego określenia dyktatura
    ciemniaków) zabroniono mu publikacji na trzy lata, został także
    pobity przez tzw. "nieznanych sprawców". W 1976 podpisał list 14
    przeciwko represjonowaniu uczestników radomskiego czerwca.
    Reprezentował poglądy konserwatywno-liberalne. Był jednym z
    założycieli Ruchu Polityki Realnej w 1987 r. oraz Unii Polityki
    Realnej w 1989 r.
    Po 1989 r. po nieporozumieniach z redakcją "Tygodnika Powszechnego",
    która zaczęła cenzurować jego felietony odmówił dalszego
    publikowania swoich tekstów w tym tygodniku i przeniósł się na
    łamy "Wprost" gdzie zgodził się na udzielanie krótkich wywiadów,
    komentujących aktualne i nie tylko, wydarzenia. W 1990 r. ustanowił
    nagrodę swojego imienia, przyznawaną corocznie najpierw przez niego
    samego, a po jego śmierci przez kapitułę złożoną z jego syna Jerzego
    i laureatów z lat poprzednich.
    W latach 1968-80 pisał osobisty dziennik, który objął kilka
    brulionów. Dziennik został wydany po jego śmierci, pod nazwą
    Dzienniki. Jego syn Wacław był współtwórcą duetu fortepianowego
    Marek i Wacek, a córka, Krystyna Kisielewska-Sławińska, jest
    romanistką i tłumaczką.
    Skomponował wiele utworów muzycznych, utrzymanych w stylu XX
    wiecznego neoklasycyzmu, za które był wielokrotnie nagradzany w
    kraju i za granicą. Był również autorem szeregu powieści, książek o
    muzyce, a także setek felietonów i publikacji politycznych.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 29.09.07, 00:44
    Wystan Hugh Auden (ur. 21 lutego 1907 w Yorku, zm. 29 września 1973
    w Wiedniu) – poeta i pisarz angielski.

    Urodził się w Yorku, wczesne dzieciństwo spędził w Birmingham. Od
    ósmego roku życia uczęszczał do szkół z internatem - w Surrey i
    Norfolk (Szkoła Greshama). Wychowywany w rodzinie anglikańskiej,
    jako kilkunastolatek utracił wiarę.

    Wykształcony w Oksfordzie, otrzymał niższy stopień naukowy
    (bakałarza) po trzech latach studiów. Następnie spędził rok w
    Berlinie. Tam zaczął wyrażać swój dotychczas skrywany homoseksualizm.

    Po powrocie do Anglii uczył w szkołach dla chłopców. W tym okresie,
    pomiędzy 1930 a 1935 napisał najlepsze ze swych wczesnych wierszy
    miłosnych - This Lunar Beauty, Lay Your Sleeping Head, My Love, Fish
    In The Unruffled Lakes i Out On The Lawn I Lie In Bed. W 1935 r.
    ożenił się z Eriką Mann, córką Thomasa Manna - było to "papierowe
    małżeństwo", mające na celu umożliwienie Erice opuszczenie Rzeszy -
    oboje małżonkowie byli osobami homoseksualnymi.

    Auden, podobnie jak George Orwell, Pablo Neruda i Ernest Hemingway,
    wyjechał na hiszpańską wojnę domową, aby wspierać republikanów. Już
    wcześniej był uważany za swoistego rzecznika środowisk lewicowo-
    liberalnych, ale nigdy nie wstąpił do partii komunistycznej. Przeżył
    tam wielkie rozczarowanie - po powrocie z Hiszpanii odciął się
    zupełnie od komunistów, odmawiał udziału w wiecach i prelekcjach.

    Auden osiadł w 1939 r. w USA, a w 1946 otrzymał amerykańskie
    obywatelstwo. Było to źle przyjęte w obliczu rozpoczynającej się
    wojny i wpłynęło na pogorszenie jego reputacji także jako poety. W
    USA zaprzyjaźnił się ze swoim studentem Chesterem Kallmanem, ich
    związek przetrwał prawie czterdzieści lat.

    W 1948 r powrócił do Europy, podróżując po wielu krajach, spędzając
    jednak najwięcej czasu we Włoszech i Austrii. W latach 1956-1961 był
    profesorem poezji na Uniwersytecie w Oksfordzie. Zgodnie z tradycją,
    praca ta polega na wygłaszaniu nie więcej niż 3 wykładów rocznie i
    jest właściwie rodzajem stypendium umożliwiającego dostatnie i
    spokojne życie. W okresie swojej profesury Auden spędził w
    Oksfordzie nie więcej niż kilka tygodni. Dopiero w ostatnim roku
    swojego życia osiadł ostatecznie w Oksfordzie. Zmarł w Wiedniu 29
    września 1973.

    "Późny" Auden skoncentrował się na dłuższych utworach poetyckich, a
    poprzez rozległe lektury filozoficzne i teologiczne zbliżył się do
    chrześcijaństwa. Obok poezji tworzył także prace krytycznoliterackie
    i dramaty, współpracował również z muzykami.

    Wiersze Audena na język polski tłumaczyli Stanisław Barańczak (m.in.
    44 wiersze, Kraków 1994) oraz Leszek Elektorowicz, Anna Knight i Jan
    Rostworowski.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 29.09.07, 00:46
    Aleksander Maliszewski (ur. 19 października 1901 w Warszawie, zm. 29
    września 1978 tamże) – polski poeta, dramatopisarz, tłumacz,
    prozaik, krytyk teatralny i filmowy.

    Urodził się w rodzinie robotniczej. Studiował nauki humanistyczne na
    Wolnej Wszechnicy Polskiej znajdującej się w Warszawie. Współtwórca
    grupy poetyckiej "Smok" (1923) i członek "Kwadrygi". W 1939 znalazł
    się w Wilnie. Publikował w prasie konspiracyjnej. Należał do Armii
    Krajowej, walczył w powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny
    pracował w dziale literacko-teatralnym w Polskim Radiu. Był
    kierownikiem literackim Teatrów Miejskich.


    Publikacje
    1927 - Oczy, usta, serce (poezja)
    1927 - Poezje
    1929 - Czarna Beatrycze
    1950 - Wczoraj i przedwczoraj (sztuka)
    1952 - Droga do Czarnolasu (sztuka)
    1961 - Warszawianka
    1964 - U brzegu mojej Wisły
    1967 - Na przekór nocy
    --
    widok z okna
  • bogatka1 29.09.07, 00:50
    Jerzy Ryszard Wasowski (ur. 31 maja 1913 w Warszawie, zm. 29
    września 1984) - polski dziennikarz radiowy, kompozytor i reżyser, z
    zawodu inżynier akustyk. Ojciec Grzegorza Wasowskiego.


    Życiorys
    Związany z Polskim Radiem od czasów przedwojennych jako inżynier.

    Po wojnie zaczął występować jako aktor Miejskich Teatrów
    Dramatycznych (1946-1948) i spiker radiowy. W latach 1948-1950 był
    głównym inżynierem akustycznym PR, w latach 1950-1954 zastępcą szefa
    działu emisji. W latach 1954-1973 zajmował się głównie reżyserią
    radiową. 1977-1979 był doradcą przewodniczącego Radiokomitetu
    (Macieja Szczepańskiego) do spraw muzyki rozrywkowej.

    W 1949 wraz z Jeremim Przyborą stworzył radiowy teatrzyk Eterek. W
    1958 ci sami dwaj twórcy stworzyli telewizyjny Kabaret Starszych
    Panów, dla którego Wasowski skomponował dziesiątki popularnych
    piosenek (np. Nie odchodź, Wesołe jest życie staruszka, Addio
    pomidory, Bo we mnie jest seks, Kaziu, zakochaj się, Przeklnę cię).
    Komponował również piosenki estradowe, komedie muzyczne (Stokrotki
    ogrodnika Barnaby 1965, Gołoledź 1973), musical Machiavelli (1975).

    W sumie stworzył ok. 700 piosenek, w tym ok. 100 dla dzieci, ok. 150
    ilustracji muzycznych do słuchowisk radiowych, widowisk
    telewizyjnych, filmów animowanych i fabularnych, sztuk teatralnych.


    Filmografia
    Film (kompozytor):

    1964: Upał
    1959: Cafe Pod Minogą
    1951: Opowiedział dzięcioł sowie

    Film (aktor):

    1967: Ja gorę! - jako książę biskup
    1967: Dziadek do orzechów - jako Radca kryminalny
    1964: Upał - jako Starszy Pan
    1957: SOPOT 1957 - jako Lektor
    1954: Opowieść atlantycka - jako Narrator
    1950: Miasto nieujarzmione - jako Oficer niemiecki grający na
    fortepianie "Sonatę księżycową"
    --
    widok z okna
  • bogatka1 03.10.07, 22:17
    pl.wikipedia.org/wiki/Sergiusz_Jesienin
    members.chello.pl/j.uhma/jesienin.html
    Sergiusz Aleksandrowicz Jesienin, ros. Сергей Александрович Есенин
    (ur. 21 września (3 października) 1895 w Konstantinowie, zm. 28
    grudnia 1925 w Leningradzie) – poeta rosyjski, inspirowany folklorem
    ludowym i sztuką sakralną, przedstawiciel imażynizmu;
    współzałożyciel ugrupowania lit. imażynistów, wśród których
    reprezentował tzw. nurt wiejski; we wczesnej twórczości przed i
    porewol. łączył motywy rel. z kultem przyrody i wsi ojczystej;
    entuzjasta rewolucji pojmowanej jako zwycięstwo żywiołu chłopskiego
    i patriarchalnej utopii (m.in. poematy Inonia 1918, Przemienienie
    1918); w późniejszych utworach nuty żalu za dawną Rosją, motywy
    anarchicznego buntu i pesymizmu (Sorokoust 1920, Spowiedź chuligana
    1920, Pugaczow 1921, wyd. pol. 1923); pol. wybory: Poezje (1960,
    1975), Moja gwiazdo płoń (1991); mąż Isadory Duncan; zmarł śmiercią
    samobójczą.
    --
    widok z okna
  • bogatka1 05.10.07, 17:19
    „Nie jestem pisarzem.
    Samo pisanie nie czyni pisarza.
    Księgowy też pisze”
    WŁADYSŁAW KOPALIŃSKI

    Nie ma już chyba domu, w którym nie znalazłby się choć jeden słownik
    tego autora. „Zajrzeć do Kopalińskiego” stało się zwrotem potocznym,
    a jednak nie do końca uzmysławiamy sobie, że ogrom pracy nad
    opracowaniem skomplikowanej i rozległej całości, jaka staje przed
    redaktorami słowników, czy leksykonów, w tym wypadku jest zasługą
    jednego człowieka.

    Niedawno ukazało się 25 (!) wydanie „Słownika wyrazów obcych i
    zwrotów obcojęzycznych” (po wielu latach nakładem nie „Wiedzy
    Powszechnej”, a wydawnictwa „Muza”wink, wzbogaconego od kilku lat o
    almanach z kilkudziesięcioma tablicami tematycznymi z zakresu
    historii powszechnej, mitologii greckiej, odkryć naukowych, ale i...
    terminów komputerowych. To przykład na to, że Kopaliński nie dał się
    zaklasyfikować do autorów przynależnych jednej epoce, stając się
    leksykografem uniwersalnym, żywo reagującym i obserwującym
    rzeczywistość, definiowaną na kartach jego prac. Albowiem słowniki
    Kopalińskiego nie podawały nigdy suchych formuł, zawierały
    rozbudowane opisy zagadnienia, poruszały trafnością przypadkowego na
    pierwszy rzut oka zestawu haseł. Stanowią, jeśli wraca się do nich -
    a wraca! - lekturę odkrywającą świat znaczeń, wymykający się raz
    przyjętej formule, zmuszającą do pobudzenia wyobraźni i
    intelektualnego wysiłku. Są wreszcie nieocenionym źródłem wiedzy,
    podanej od-autorsko, a równocześnie bez pretensjonalnego zadęcia,
    czy epatowania wiedzą ex cathedra (nb. o iluż to znaczeniach słów,
    użytych choćby w ostatnim akapicie, dowiadywałem się niegdyś,
    sięgając właśnie po Kopalińskiego...).(...)

    Według: Mariusz Kubik
    PORTRETY PISARZY: WŁADYSŁAW KOPALIŃSKI
    CZYLI O LEKSYKOGRAFII Z „LUDZKĄ TWARZĄ”


    --
    widok z okna
  • bogatka1 05.10.07, 17:30
    kościany guzik
    w latach 70-tych, powstał cykl książek, złożonych z krótkich
    opowieści, wyjaśniających pochodzenie rzeczy i nazw z codziennego
    obiegu („Kot w worku, czyli z dziejów powiedzeń i nazw”, 1975; t.
    II - 1978, t. III - 1982). W 1987 r. Kopaliński wydał
    ponadto „Opowieści o rzeczach powszednich”. Lata 90-te przyniosły
    szereg wznowień (ostatnio głównym wydawcą Kopalińskiego stało się
    wydawnictwo „Rytm”wink, ale i książki nowe: „Słownik
    przypomnień”, „Słownik eponimów, czyli wyrazów odimiennych”,
    czy „Encyklopedia »drugiej płci«”, zauważona - a jakże - również w
    kręgach feministycznych („W sposobie myślenia autora spotykamy
    klasyczny przypadek mentalności mężczyzny okresu przejściowego -
    MOP” - to zaledwie jeden z cytatów...). Prawdziwym wydarzeniem stała
    się jednak praca ostatnia - wydany pod koniec 1998 r. „Słownik
    wydarzeń, pojęć i legend XX wieku”.
    To prawdziwa kopalnia wiedzy o mijającym stuleciu, podanej
    niekonwencjonalnie, za pomocą cytatów, wypowiedzi, ale i
    ciekawostek, których wagę dostrzegamy dopiero po przeczytaniu,
    uświadomieniu sobie ich istnienia. Słownik Kopalińskiego, nie po raz
    pierwszy zresztą, burzy nasze dobre samopoczucie inteligenta, który
    ani myśli weryfikować swojego zasobu wiedzy, zbliżającego się
    zresztą - w czasach unifikacji treści przekazu informatycznego - do
    niebezpiecznie jednorodnego poziomu, mierzonego przyswajalnością,
    naprędce i bez cienia refleksji, tych samych przekazów współczesnej
    kultury. W słowniku hasło „Gułag” sąsiaduje z hasłem „guma do
    żucia”, „gazowa komora” z powiedzeniem F. Kennedy’ego: „Gdyby
    mężczyźni zachodzili w ciążę, aborcja byłaby sakramentem”.
    Dowiadujemy się, że słowa „nastolatki” w języku polskim użył po raz
    pierwszy niejaki... Władysław Kopaliński w jednym ze swoich
    felietonów (1959 r.). Wyjaśnienie, że „pierwszym urządzeniem domowym
    uruchamianym przez przyciśnięcie guzika był odbiornik radiowy Zenith
    sprzedawany w 1928 w USA”, umieszczone zostało obok fragmentu
    przemówienia marszałka E. Rydza - Śmigłego z sierpnia 1939 r. w
    Krakowie („...nawet guzika nie damy”wink. Kto wie, gdyby Kopaliński
    pisał swą pracę nieco później, może umieścił by w niej historię,
    jaką miesiąc przed śmiercią opowiedział internautom na czacie Jerzy
    Giedroyc (w słowniku - a jakże - jest hasło poświęcone
    paryskiej „Kulturze”wink. Podczas pracy w przedwojennym biurze prasowym
    Rady Ministrów, w oczekiwaniu na koniec przydługiego posiedzenia,
    razem z kolegami poobcinali guziki ubrania jednemu z redaktorów
    prasowych. Giedroyciowi trafił się „duży kościany guzik od
    kalesonów” (jakim sposobem obcięty, nie ma już możliwości
    wyjaśnienia. M.K.), który następnego dnia przypiął do własnej
    marynarki, z okazji przyjęcia w ambasadzie francuskiej. Tam zapytano
    go, cóż to za odznaczenie, a wysłuchawszy wyjaśnienia, uznano to „za
    rzecz niepoważną”. „Odpowiedziałem, że bynajmniej, bo to odznaczenie
    dla ludzi, którzy pracują dla państwa i mają z tego guzik”.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 07.10.07, 23:46
    Wiesław Górnicki (pseud. literacki Robert F. Stratton; ur. 6 lutego
    1931 w Warszawie, zm. 7 października 1996) - polski reportażysta,
    dziennikarz, podpułkownik, komunista, bliski współpracownik generała
    Jaruzelskiego, w 1981 r. rzecznik prasowy rządu PRL.
    W latach 60. korespondent PAP przy ONZ.

    Autor m.in. głośnej książki "Bambusowa klepsydra" o reżimie
    Czerwonych Khmerów w Kambodży. Pod pseudonimem Robert F. Stratton
    opublikował powieść sensacyjną "Czas nietoperza" (Warszawa, 1981).
    Przez długi czas pisał przemówienia dla Wojciecha Jaruzelskiego,
    miał także do niego bezpośredni dostęp. Wspomnienia zawarł w
    książce "Teraz już można" (Wrocław, 1994). W latach 90.
    współpracownik tygodnika "NIE".
    Spuścizna po Wiesławie Górnickim znajduje się w Archiwum PRL.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 11.10.07, 22:31
    Doris Lessing, z domu Doris May Tayler (ur. 22 października 1919 w
    Kermanshah w Persji) - pisarka brytyjska, laureatka Nagrody Nobla w
    dziedzinie literatury.
    Przez całe dzieciństwo i młode lata mieszkała w Rodezji Południowej.
    W roku 1948, przeprowadziła się do Anglii. Znana z krytycznych
    opinii o polityce wewnętrznej RPA ery apartheidu.

    Uznanie zdobyła pisząc książki psychologiczne i obyczajowe,
    poruszające tematykę życia kobiet.
    Dzięki swej literaturze stała się ikoną marksizmu, feminizmu,
    antykolonializmu i przeciwników apartheidu.

    Jest autorką ponad czterdziestu dzieł.

    11 października 2007 przyznano jej literacką Nagrodę Nobla,
    uzasadniając wybór stwierdzeniem, że ...jej epicka proza jest
    wyrazem kobiecych doświadczeń. Przedstawia je z pewnym dystansem,
    sceptycyzmem, ale też z ogniem i wizjonerską siłą.

    Licząca 87 lat pisarka jest najstarszą osobą, której przyznano
    literacką Nagrodę Nobla. Poprzednim najstarszym jej laureatem był
    Theodor Mommsen (85 lat w momencie przyznawania).

    --
    widok z okna
  • bogatka1 16.10.07, 21:22
    www.ksiazka.net.pl/modules.phpname=News&file=article&sid=5561
    Wydarzenia: Zmarła Ludmiła Marjańska Oprac. AT: W niedzielę w
    Warszawie po ciężkiej chorobie zmarła Ludmiła Marjańska, poetka,
    tłumaczka literatury angielskiej, Prezes Stowarzyszenia Pisarzy
    Polskich w latach 1993 - 1996. Wydała takie tomiki wierszy jak "W
    koronie drzewa", "Podróż", "Blizna", "Żywica".

    Ludmiła Marjańska urodziła się w Częstochowie 26 grudnia 1923 r.
    Wychowała się, jak sama twierdziła, na poezji Skamandrytów. Duchowo
    wiele zawdzięczała Annie Kamieńskiej, z którą przyjaźniła się przez
    wiele lat. Debiutowała tomikiem "Chmurne okna" w 1958 roku.
    Absolwentka filologii angielskiej na Uniwersytecie Warszawskim (1957-
    1979) redagowała audycje poetyckie w Polskim Radiu (od roku 1966 w
    Programie III Polskiego Radia). W latach 1993-1996 była prezesem
    Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
    Najlepszy swój zbiór - "Żywicę" - wydała w 2001 r. Wiersze w nim
    zawarte poetka napisała pod wpływem choroby i śmierci męża i z całą
    pewnością zachowają się one w historii polskiej poezji.
    Wysoko cenione były jej przekłady Emily Dickinson, Walta Whitmana,
    Williama Butlera Yeatsa (wyróżnienie Stowarzyszenia Tłumaczy
    Polskich), Richarda Wilbura czy Marianne Moore, której "Wiersze
    wybrane" przełożone przez Julię Hartwig i właśnie Ludmiłę Marjańską
    ukazały się w 1980 r.
    Wcześnie zaczęłam pisać, ale traktowałam to jako zajęcie raczej
    wstydliwe i nie zobowiązujące. Moimi mistrzami byli skamandryci i
    Leopold Staff, a wiersze musiały mieć rytm i rym. Jednak pisania
    wierszy nie nauczył mnie ani Przyboś, ani Tuwim, ani nawet przyjazny
    młodym Jan Śpiewak, który dziwił się, że wojna nie znalazła się w
    moich wierszach. Pisania nauczyło mnie doświadczenie. Zrozumiałam,
    że wiersze wyrastają z przeżyć, z pamięci, z doznań, z tego
    wszystkiego, co nas spotyka. Powstają z głębi nas samych i domagają
    się wyrazu – pisała o sobie Marjańska.

    --
    widok z okna
  • bogatka1 16.10.07, 21:30
    Oscar (Fingal O'Flahertie Wills) Wilde (ur. 16 października 1854 w
    Dublinie, zm. 30 listopada 1900 w Paryżu) – irlandzki poeta,
    prozaik, dramatopisarz i filolog klasyczny.
    Przedstawiciel modernistycznego estetyzmu.

    Był synem znanego chirurga, okulisty i laryngologa Sir Williama
    Wilde'a i Lady Jane Wilde, poetki, która prowadziła jeden z
    najznamienitszych salonów literackich Dublina. Zajmowała się też
    tłumaczeniem literatury niemieckiej, była zaangażowana w ruch
    polityczny "Młoda Irlandia", gdzie publikowała pod pseudonimem
    Speranza. We wszystkich szkołach wyróżniał się, zdobywał nagrody i
    stypendia. W Oksfordzie w roku 1878 zdobył pierwszy laur poetycki za
    wiersz "Ravenna".

    Na uniwersytecie znany był szczególnie ze swego błyskotliwego humoru
    i daru wymowy, z drugiej strony wyróżniał się ekstrawagancją.
    Demonstrował swoją zniewieściałość, nosił długie włosy, drwił
    z "męskich" zawodów sportowych, a swoje pokoje przystrajał pawimi
    piórami, kwiatami, porcelaną i innymi bibelotami. W tym okresie stał
    się przedstawicielem estetyzmu (ang. Aestheticism), który głosił
    hasła "sztuki dla sztuki" ( L`art pour l`art). Postawa i poglądy
    Wilde'a z jednej strony były wyszydzane, np. w operetce Giberta i
    Sullivana Patience (1881), lecz z drugiej – podziwiane i modne, a on
    stał się z czasem bywalcem salonów i arbitrem w sprawach sztuki.
    W roku 1882 pojechał z cyklem wykładów do Stanów Zjednoczonych.

    W 1884 r. ożenił się z Constance Lloyd i miał z nią dwoje dzieci,
    Cyrila (1885) i Vyvyan (1886), którzy oboje przyjęli później
    nazwisko Holland. Wilde w latach 1887-1889 pracował jako dziennikarz
    w Pall Mall Gazette, potem był wydawcą Woman's World.


    cd...
    --
    widok z okna
  • bogatka1 16.10.07, 21:34
    W tym okresie napisał Szczęśliwego księcia i inne opowiadania (The
    Happy Prince and Other Tales, 1888) oraz powieść Portret Doriana
    Graya (The Picture of Dorian Gray, 1890).

    Później, z dużą regularnością, prawie co rok, publikował skrzące się
    błyskotliwym humorem satyryczne komedie. Dopiero te dzieła
    przyniosły mu większe uznanie u czytelników. (...)

    Oscar Wilde był biseksualistą. Jak sam mówił kultywował pederastię
    na wzór starożytnych Greków. Miał on kilku kochanków, m.in. Roberta
    Rossa, który okazał się jego oddanym przyjacielem. Innym z kochanków
    Wilde'a był Lord Alfred Douglas, którego nazywał "Bosie". Jego
    ojciec, markiz John Sholto Douglas, publicznie go znieważył,
    zostawiając w klubie notkę, w której napisał z błędem
    ortograficznym "Mr. Wilde posing as a Somdomite". Wilde oskarżył
    markiza o zniesławienie. Niektórzy uważali, że to jego kochanek
    podjudzał go do złożenia pozwu przeciw jego ojcu.

    W sądzie Wilde przegrał sprawę. 6 kwietnia 1895 r. Wilde został
    aresztowany i oskarżony o kontakty homoseksualne (w tamtych czasach
    karalne). Sąd skazał go na 2 lata ciężkich robót, karę odbywał w
    więzieniu w Reading pod Londynem. Jego żona zmieniła nazwisko na
    Constance Holland, zabrała dzieci i wyjechała z kraju. W więzieniu
    Wilde podupadł na zdrowiu, a jego stan finansowy po wyjściu na
    wolność był godny pożałowania. Pod zmienionym nazwiskiem, jako
    Sebastian Melmoth, wyjechał na Kontynent i tam spędził ostatnie lata
    życia. W tym okresie opublikował słynny poemat Ballada o więzieniu w
    Reading (The Ballad of Reading Gaol, 1898).

    Zmarł w podrzędnym paryskim hoteliku "Hotel d'Alsace", z powodu
    zapalenia opon mózgowych. Miał 46 lat. Na łożu śmierci przeszedł na
    katolicyzm. Początkowo pochowany na cmentarzu Cimetière de Bagneu,
    później jego szczątki zostały przeniesione na cmentarz Père
    Lachaise.

    Książki biograficzne o Oscarze Wilde
    ·Jan Parandowski, Alchemia życia, (tytuł późniejszego wydania Król
    życia).
    ·H. Pearson, Oscar Wilde,
    ·Richard Ellman, Oscar Wilde, London 1987, Hamish Hamilton,
    ·Trevor Fisher, Oskar Wilde i Bosie: fatalna namiętność,
    ·Frank Harris, Oscar Wilde - His Life And Confessions,
    Anna Bojarska, Biedny Oscar - czyli dwa razy o miłości,

    --
    widok z okna

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka