Dodaj do ulubionych

Słynne Barbary w Szaradach Anagramowych

10.12.12, 17:21
zamknięty
Według Małego Jasia, który uczy się po śląsku

Czy ona jest okularnicą
Która chodzi naszą ulicą?


B _ _ _ _ _ _(7 liter)
--
MADOHORA
FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 10.12.12, 17:23
    Szarada Anagramowa

    Gdy FRAK założysz idąc na imprezę
    Będziesz miał pełno fanów. Ja w to wierzę
    Będziesz najprzystojniejszy z frantów
    I zgarniesz całą masę FANTÓW


    K _ _ _ _ _ _ _ _ _(10 liter)
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    cusiew44 11.12.12, 13:50
    KRAFFTÓWNA
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:35
    BARBARA KRAFFTÓWNA - kiedyś aktorka bardzo znana
    Dzisiaj już jakby trochę zapomniana
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:35
    Barbara Krafftówna (ur. 5 grudnia 1928 w Warszawie) – polska aktorka
    teatralna i filmowa, artystka kabaretowa i piosenkarka.

    d wczesnych lat wykazywała zainteresowania aktorskie. W czasie wojny brała
    udział w zajęciach krakowskiego konspiracyjnego Studia Dramatycznego Iwo Galla,
    gdzie oprócz aktorstwa miała lekcje pantomimy, uczyła się też tańca. Od 1945 r.
    Studio działało przy Teatrze Starym w Krakowie, ale już w kolejnym roku Iwo Gall
    wraz z kilkoma uczniami, wśród nich z Krafftówną, wyjechał do Teatru Wybrzeże,
    funkcjonującego początkowo w Gdyni. Tam też, w listopadzie 1946 r. zadebiutowała
    rolą Rybaczki w Homerze i Orchidei Tadeusza Gajcego. Z trójmiejską sceną była
    związana do 1949 roku, zagrała m.in. Kasię w Jak wam się podoba Williama
    Szekspira (1947), Haneczkę w Weselu Stanisława Wyspiańskiego (1948) i Klarę w
    Pigmalionie George'a Bernarda Shawa (1949, wszystkie wymienione tytuły w
    reżyserii Galla). – Iwo Gall był moim wielkim nauczycielem i mistrzem. On
    ukształtował mój sposób patrzenia na teatr, ukształtował moje artystyczne
    myślenie – wspominała aktorka po latach[1].

    W 1949 r. przeniosła się wraz ze swym mistrzem do Łodzi, do Teatru im. Stefana
    Jaracza, gdzie występowała do 1950 r. i zagrała m.in. Warię w Wiśniowym sadzie
    Antoniego Czechowa. W latach 1950–1953 pracowała we wrocławskich Teatrach
    Dramatycznych. Wystąpiła m.in. jako Klara w Ślubach panieńskich Aleksandra
    Fredry w reż. Marii Wiercińskiej (1951) i Eliza w Skąpcu Moliera w reż. Maryny
    Broniewskiej (1951).

    Od 1953 r. występowała w teatrach warszawskich. Na początku w Teatrze Nowej
    Warszawy (1953–1956), gdzie m.in. ponownie u Marii Wiercińskiej zagrała Klarę w
    Ślubach panieńskich (1953). W Teatrze Estrada wcieliła się w rolę Pernette
    Laprade w Szczęśliwych dniach Claude'a-Andre Pugeta w reż. Tadeusza Cyglera
    (1956), a w Teatrze Komedia zagrała m.in. Jill w Jim i Jill Greya Clifforda i
    Newmana Greatrexa w reż. Kazimierza Pawłowskiego (1957)

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:37
    -2-
    Od 1957 do 1964 r. była aktorką Teatru Dramatycznego w Warszawie. Scena ta
    odważnie wprowadzała nową dramaturgię, co było możliwe po rozluźnieniu
    politycznego gorsetu cenzury (zob. odwilż). Po latach socrealizmu zaczęto
    wystawiać autorów zachodnich, odkrywano też dla polskiego teatru awangardowe
    dokonania Witkacego i Witolda Gombrowicza, wprowadzano na afisz nowe sztuki
    Tadeusza Różewicza i Sławomira Mrożka. Już pierwsza kreacja Barbary Krafftówny z
    tego okresu, rola tytułowa w Iwonie, księżniczce Burgunda Witolda Gombrowicza w
    reż. Haliny Mikołajskiej (1957) zwróciła uwagę krytyków. Aktorka zagrała tę
    nietypową rolę, zbudowaną głównie na mimice, nowocześnie i z temperamentem. – To
    był skok w kosmos. Wyjście z klasycznego teatru, z formy ustalonej przez
    pokolenia. Ta literatura zmieniła sposób myślenia o teatrze. Grając Gombrowicza,
    czuliśmy się jak w innym świecie – mówiła artystka wiele lat później[2]. Jako
    Liza w Panu Puntili i jego słudze Mattim Bertolta Brechta (reż. K. Swinarski,
    1958), narratorka zdarzeń scenicznych, była gapowata i nieporadna jak dziecko,
    ale przy tym zabawna. Ta obojętna mina, ten głos podwórzowej śpiewaczki, ta
    niby-interpretacja podobna do dukania na popisie szkolnym – cóż za świetna
    zabawa i jakie mądre wybrnięcie z trudnej roli Brechtowskiego ni to świadka, ni
    to konferansjera, a właściwie opowiadacza zdarzeń – nie kryła podziwu Agnieszka
    Osiecka[3]. Kolejne kreacje z tego okresu to tytułowa postać z Księżniczki
    Turandot Carlo Gozziego (1959) oraz Słowiczka w Ptakach Agnieszki Osieckiej i
    Andrzeja Jareckiego (1960) – oba przedstawienia w reżyserii Konrada
    Swinarskiego. Gra Krafftówny opierała się na pełnych wdzięku stylizacjach,
    nierzadko pastiszowych, ale niepozbawionych liryzmu. – Jako aktorka zawsze
    uciekałam od naturalizmu, od dosłowności – podkreślała[4]. Innego rodzaju
    wyzwaniem było zagranie postaci Abigail Williams w Procesie w Salem na podst.
    Czarownic z Salem Arthura Millera w reż. Ludwika René (1959). W 1959 aktorka r.
    występowała wraz z zespołem Teatru Dramatycznego w paryskim Teatrze Narodów,
    prezentując Parady Jana Potockiego, zrealizowane i wystawiane rok wcześniej w
    Warszawie. Reżyserką sztuki była Ewa Bonacka, a Barbara Krafftówna brawurowo
    zagrała Zerzabellę, zbierając wiele pochlebnych recenzji.

    Lata 1964–1969 przypadają na angaż w Teatrze Narodowym. Stworzyła tu wiele
    znakomitych kreacji, m.in. kurki (Elżbiety) w Kurce wodnej (1964) i Wandy
    Lektorowiczówny w Janie Karolu Macieju Wścieklicy (1966) Stanisława Ignacego
    Witkiewicza (oba widowiska w reż. Wandy Laskowskiej). Predyspozycje aktorskie
    Krafftówny i oryginalny, w pełni już ukształtowany wizerunek sprawiły, że
    aktorka idealnie odnalazła się w dramaturgii Witkacego. Recenzenci uznali ją za
    modelową aktorkę dramatów tego autora, podkreślając jako atut naturalną
    nienaturalność[5] Krafftówny na scenie. Występowała też jako Achiza w Żywocie
    Józefa Mikołaja Reja w reż. Kazimierza Dejmka (1965) i Tytania w Śnie nocy
    letniej Williama Szekspira w reż. W. Laskowskiej (1968). Z Żywotem Józefa zespół
    Teatru Narodowego objechał niemal całą Europę (gościnne występy i udział w
    festiwalach m.in. w Czechosłowacji, NRD, na Węgrzech, w Austrii, Holandii i we
    Włoszech). Równolegle z występami na scenie narodowej, Krafftówna udzielała się
    w realizacjach Studenckiego Teatru Satyryków, gdzie zagrała m.in. w Poczta się
    myli Stanisława Tyma w reż. Izabelli Cywińskiej (1966).

    W 1969 r. krótko występowała w Teatrze Syrena. Lata od 1969 do 1981 przypadają
    na angaż Krafftówny w warszawskim Teatrze Współczesnym. Widzowie mogli ją
    podziwiać w rolach Alicji w Play Strindberg Friedricha Dürrenmatta w reż.
    Andrzeja Wajdy (1970), gdzie wystąpiła wspólnie z Tadeuszem Łomnickim. Jej
    Dorota w Matce Witkacego (1970) oraz Lady Macbett i Lady Duncan w Macbett
    Eugène'a Ionesco (1972) były rolami przewrotnymi, zabarwionymi groteską (obie
    sztuki wyreżyserował Erwin Axer). W kolejnych latach zagrała Szarlottę w
    Wiśniowym sadzie Antoniego Czechowa w reż. Macieja Prusa (1976) oraz
    Szambelanową w Panu Jowialskim Aleksandra Fredry w reż. Jerzego Kreczmara (1977).

    Po latach Krafftówna wróciła na krótko do Teatru Dramatycznego. Zagrała wówczas
    dwie znaczące role: w 1982 r. wcieliła się w rolę Lulu w Skizie Gabrieli
    Zapolskiej w reż. Witolda Zatorskiego, a w 1982 r. – Wolumni w Koriolanie
    Williama Szekspira w reż. Krzysztofa Kelma. W 1982 r. wyjechała do Stanów
    Zjednoczonych, na zaproszenie Leonidasa Dudarewa-Ossetyńskiego, przedwojennego
    polskiego aktora i reżysera mieszkającego na stałe w USA. Wyjazd wiązał się z
    wcześniejsza propozycją zagrania w witkacowskiej Matce po angielsku. Aktorka nie
    znając tego języka, nauczyła się roli fonetycznie i z powodzeniem występowała na
    amerykańskich scenach. Pobyt za oceanem, planowany początkowo na pół roku,
    przeciągnął się do kilkunastu lat. Krafftówna zamieszkała początkowo w San
    Francisco, a później w Los Angeles, nie porzucając aktorstwa. Grała w polonijnym
    teatrze, wyreżyserowała Kram z piosenkami Leona Schillera. Przez lata
    współpracowała z zespołem studenckim Szkoły Teatralnej, Filmowej i Telewizyjnej
    w Los Angeles, kierowanym przez prof. Michaela Hacketta. W 1997 r. przyjechała
    do Polski ze spektaklem Biesiada u hrabiny Kotłubaj Witolda Gombrowicza,
    wyreżyserowanym przez Hacketta. Rok później zdecydowała się na powrót do Polski.

    W 2006 r., z okazji jubileuszu 60-lecia pracy artystycznej, Barbara Krafftówna
    wystąpiła w napisanym specjalnie dla niej monodramie Remigiusza Grzeli Błękitny
    diabeł, o ostatnich latach życia Marleny Dietrich. Tekst sztuki oparty jest na
    rozmowach autora z sekretarką Dietrich. Przedstawienie wspólnie z Krafftówną
    wyreżyserował Józef Opalski. Prapremiera odbyła się w Teatrze Muzycznym w Gdyni
    24 października 2006 r., a premiera w Teatrze Narodowym w Warszawie 20 listopada
    2006 r. Podczas prapremiery aktorka została odznaczona Krzyżem Komandorskim
    Orderu Odrodzenia Polski. W imieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha
    Kaczyńskiego Order wręczyła jego małżonka, Maria Kaczyńska.

    W 2007 r. Krafftówna zagrała Matkę w Peer Gynt. Szkicach z dramatu Henryka
    Ibsena, a w 2008 – rolę tytułową w Alicji Lewisa Carrolla. Oba przedstawienia
    wyreżyserował Paweł Miśkiewicz w Teatrze Dramatycznym w Warszawie.

    Na 80. urodziny artystka wystąpiła w napisanej specjalnie na tę okazję sztuce
    Remigiusza Grzeli Oczy Brigitte Bardot. Premiera w Teatrze Na Woli im. Tadeusza
    Łomnickiego w Warszawie odbyła się 5 grudnia 2008 r. Reżyserem przedstawienia
    jest Maciej Kowalewski. Na scenie partnerował jubilatce Marian Kociniak. Za rolę
    w tym spektaklu Krafftówna otrzymała nominację do nagrody im. Norwida.

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:39
    http://gfx.filmweb.pl/p/71/09/7109/144874.1.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 10.12.12, 17:26
    REBUS BEZ JEDNEJ LITERY

    SSS

    http://sen-sennik.pl/wp-content/uploads/2008/08/waz-sennik-weze-sennik.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    cusiew44 11.12.12, 13:50
    SASS
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:40
    Nauka nie poszła w las
    Słynny reżyser BARBARA - SASS
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:41
    Barbara Sass-Zdort (ur. 14 października 1936 r. w Łodzi) - polska reżyserka i
    scenarzystka filmowa oraz telewizyjna. W 1958 roku ukończyła Wydział Reżyserii
    PWSF w Łodzi. W latach 1982-1986 przewodnicząca Koła Reżyserów Stowarzyszenia
    Filmowców Polskich. Jest laureatką wielu prestiżowych krajowych i europejskich
    nagród filmowych.

    Dorobek artystyczny

    Scenariusz:

    * Jak narkotyk (1999)
    * Pokuszenie (1995)
    * Pajęczarki (1993)
    * Historia niemoralna (1990)
    * W klatce (1988)
    * Dziewczęta z Nowolipek (1985)
    * Rajska jabłoń (1985)
    * Krzyk (1982)
    * Debiutantka (1981)
    * Bez miłości (1980)
    * Dziewczyna i gołębie (1973)
    * Ostatni liść (1972)
    * Sycylia (1957)

    Reżyseria:

    * Jak narkotyk (1999)
    * Pokuszenie (1995)
    * Pajęczarki (1993)
    * Historia niemoralna (1990)
    * Dziewczęta z Nowolipek (1985)
    * Rajska jabłoń (1985)
    * Krzyk (1982)
    * Debiutantka (1981)
    * Bez miłości (1980)
    * Dziewczyna i gołębie (1973)
    * Ostatni liść (1972)
    * Do przerwy 0:1 (1961)
    * Sycylia (1957)
    * Chcemy wiedzieć (1956)

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 10.12.12, 17:29
    Szarada Anagramowa

    Ja W KASK włożyłam KWIAT
    O! pięknie to wygląda. O! tak!


    K _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(11 liter)
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    cusiew44 11.12.12, 13:51
    KWIATKOWSKA
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:42
    W roli Ewy - bardzo spać chciała
    Nie mogła znaleźć łóżka, mieszkania
    Chyba dlatego za granicę wyjechała
    Tam miała dosyć tych miejsc do SPA-nia
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:45
    Barbara Kwiatkowska (pseudonim art. Barbara Lass, ur. 1 czerwca 1940 w Patrowie koło Gostynina, zm. 6 marca 1995 w Baldham koło Monachium) - polska aktorka filmowa.Popularność zdobyła rolą Ewy w komedii Tadeusza Chmielewskiego Ewa chce spać (1957)[1]. Tę rolę aktorka otrzymała dzięki zwycięstwu w konkursie tygodnika "Film", mającym wyłonić główną bohaterkę tego filmu (nie jest natomiast prawdą, że była laureatką konkursu pod hasłem "Piękne dziewczyny na ekrany"). Barbara Kwiatkowska tańczyła w Zespole Pieśni i Tańca "Skolimów" oraz uczyła się w warszawskiej Szkole Baletowej. Mimo edukacji tanecznej została zawodową aktorką. W 1959 roku wyszła za reżysera Romana Polańskiego. Rozwiedli się w 1962 roku. Już w 1959 roku trafiła na Zachód, grając główną rolę - obok Jeana-Louisa Trintignanta - we francuskim obrazie Tysięczne okno. Rok później wystąpiła wraz z Alainem Delonem w filmie Co za radość żyć. Grała w produkcjach włoskich, francuskich i niemieckich. Wystąpiła m.in. w filmie Krzysztofa Zanussiego Blaubart (Sinobrody, 1983) oraz w głównej roli - jako Ines - obok Helmuta Griema w Stachel im Fleisch (1981).
    Na planie filmu Rififi w Tokio poznała Karlheinza Böhma, który został jej drugim mężem. Owocem tego związku jest znana aktorka Katharina Böhm (ur. 1964). Po drugim rozwodzie partnerem życiowym Barbary Kwiatkowskiej był, aż do jej śmierci, muzyk jazzowy - Leszek Żądło. Współpracowała z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa[2], działała w niepodległościowym Klubie Niezależnej Myśli Politycznej imienia Juliusza Mieroszewskiego.
    Była wiceprzewodniczącą i jednym z założycieli Stowarzyszenia na Rzecz Porozumienia Niemiecko-Polskiego[2]. Między innymi to jej zasługą było wprowadzenie do monachijskiej telewizji kablowej Telewizji Polonia. Zmarła nagle na wylew krwi do mózgu, 6 marca 1995 roku, podczas koncertu legendy muzyki swingowej Al Porcino. Spoczywa w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Grób i pomnik jest dziełem wybitnego rzeźbiarza - Mariana Koniecznego. Koncert ku pamięci Barbary Kwiatkowskiej odbył się w Monachium w Teatrze "Kleine Komedie", 6 marca 2005 w dziesiątą rocznicę jej śmierci.

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:46
    http://gfx.filmweb.pl/p/44/82/44482/162943.1.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:47
    1957: Ewa chce spać, jako Ewa
    1958: Pan Anatol szuka miliona, jako Iwona
    1958: Żołnierz królowej Madagaskaru, jako Sabina
    1959: Obrazki z podróży
    1959: Tysiąc talarów, jako Kasia
    1959: Gdy spadają anioły, jako staruszka w młodości
    1960: Zezowate szczęście, jako Jola
    1962: Spóźnieni przechodnie, jako ona sama
    1967: Jowita, jako Agnieszka "Jowita"

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:48
    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/Barbara.Kwiatkowska.Lass.JPG/240px-Barbara.Kwiatkowska.Lass.JPG
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 10.12.12, 17:30
    Poukładaj jak puzzle

    SKA
    TRZE
    LEW
    TRZE



    T _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(14 liter)
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    cusiew44 11.12.12, 13:51
    TRZETRZELEWSKA
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:49
    Zapytam po dość długim czasie
    Czy ktoś jeszcze pamięta Basię?
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:50
    Basia, właśc. Barbara Trzetrzelewska (ur. 30 września 1954 w Jaworznie) –
    polska piosenkarka, która na przełomie lat 80. i 90. odniosła światowy sukces
    nagrywając muzykę będącą mieszanką współczesnego jazzu i popu, o
    charakterystycznym południowoamerykańskim brzmieniu. Największym powodzeniem
    cieszyła się w Stanach Zjednoczonych, w Japonii, w Wielkiej Brytanii oraz we
    Francji. Jej głos ma rozpiętość trzech oktaw. Basia debiutowała w 1969 w lokalnej amatorskiej rockowej kapeli Astry z jej rodzinnego miasta, z którą wystąpiła na Festiwalu Awangardy Beatowej w Kaliszu. W latach 1972-1974 była częścią najpopularniejszej żeńskiej grupy wokalnej w Polsce - Alibabki, a w 1977 śpiewała z debiutującą wówczas grupą rockową
    Perfect. W tym samym roku na świat przyszedł jej syn, Mikołaj. W 1979 Basia zamieszkała w Stanach Zjednoczonych, ale dwa lata później przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii. Tam od 1983 roku śpiewała obok Marka Reilly'ego w jazzowo-popowej grupie Bronze, w której poznała swojego wieloletniego współpracownika i współautora jej piosenek, keyboardzistę
    Danny'ego White'a (młodszego brata jazzowego gitarzysty Petera White'a). Grupa
    zmieniła nazwę na Matt Bianco i nagrała debiutancki album Whose Side Are You On,
    który ukazał się w 1984 roku i podbił całą Europę, sprzedając się w nakładzie
    ponad 1,5 mln egzemplarzy. Album przyniósł także aż dwa brytyjskie przeboje Top
    30: "Get Out of Your Lazy Bed" oraz "Half a Minute". Po tym sukcesie Basia i Danny White opuścili Matt Bianco w 1985, aby rozpocząć solową karierę Basi. Dwa lata później ukazał się jej pierwszy album Time and Tide. Najpierw Basia podbiła największy na świecie, rynek amerykański. Jej album rozszedł się tam w nakładzie ponad 1 mln egzemplarzy, przynosząc nawet popowy hit Top 30 na liście Billboard Hot 100, tytułowy "Time and Tide". Na całym
    świecie rozeszło się blisko 2 mln sztuk. Druga płyta London Warsaw New York
    powtórzyła ten wyczyn w roku 1990. Ten album także sprzedano w nakładzie blisko
    2 mln kopii na świecie, z czego ponad 1 mln w Stanach Zjednoczonych i również
    przyniósł on kolejny hit Top 30 na liście Billboard Hot 100, "Cruising for
    Bruising". Oba albumy trafiły na sam szczyt zestawienia Top Contemporary Jazz
    Albums Billboardu, a drugi trafił także na szczyt jej rocznego podsumowania,
    pobijając nawet nagrodzoną statuetką Grammy za najlepszy album roku, płytę Back
    on the Block Quincy'ego Jonesa. Sukcesy te uczyniły Basię sławną także poza
    granicami Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w Azji (głównie w Japonii) oraz w
    Europie (głównie we Francji). W 1991 na rynek trafiło pierwsze wydawnictwo video
    Basi, A New Day, zawierające jej wszystkie wideoklipy oraz wywiad.

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:51
    Jej trzeci studyjny album The Sweetest Illusion, wydany w 1994, na rynku amerykańskim osiągnął nakład ponad 0,5 mln kopii i przyniósł hit "Drunk on Love", który niespodziewanie trafił na 1. miejsce listy najczęściej granych piosenek w amerykańskich klubach, Billboard Dance Club Play. Poza Stanami Zjednoczonymi album podbił przede wszystkim Japonię. Na całym świecie także ta płyta osiągnęła sprzedaż ponad 1 mln egzemplarzy. Podczas światowej trasy koncertowej promującej tę płytę Basia po raz pierwszy w solowej karierze wystąpiła w Polsce i to z siedmioma koncertami. Natomiast podczas amerykańskich
    występów artystki w nowojorskim Neil Simon Theatre zarejestrowano jej pierwszy
    koncertowy album Basia on Broadway, który ukazał się w 1995. Trzy lata później
    Basia wydała składankę swoich największych przebojów Clear Horizon - The Best of
    Basia, na którą trafiły również cztery nowe piosenki. Był to zarazem pożegnalny
    album Basi dla koncernu Sony Music, z którym była związana od początku swojej
    światowej kariery. Oba albumy odniosły jednak umiarkowany sukces i to tylko w
    Japonii.

    Pomimo wieloletnich międzynarodowych sukcesów i oddanej rzeszy fanów, Basia
    porzuciła karierę w 1998. Miało to związek przede wszystkim ze śmiercią bliskich
    jej osób, zwłaszcza matki. Jednak w 2004 powróciła na scenę reformując z Dannym
    Whitem i Markiem Reillym brytyjską grupę Matt Bianco w oryginalnym składzie i
    wydając album Matt's Mood, który także zdobył uznanie krytyki. W 2005 wspólnie
    ruszyli także w międzynarodową trasę koncertową, a po jej zakończeniu Basia i
    White przystąpili do prac nad nowym solowym albumem wokalistki.

    Decyzją Ministra Kultury Waldemara Dąbrowskiego, Basia Trzetrzelewska otrzymała
    prestiżową odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej (legitymacja nr 942/2005),
    którą w imieniu Ministra, w Ambasadzie Polskiej w Londynie, 21 kwietnia 2005
    Basi wręczyła Dyrektor Instytutu Polskiego. Basia odznaczenie to otrzymała za
    promowanie polskiej kultury poza granicami kraju.
    W 2009, po blisko 15 latach, Basia powróciła na rynek z czwartym studyjnym
    albumem, It's That Girl Again, promowanym singlem "A Gift", a na rynku
    amerykańskim singlem "Blame It on the Summer". Płyta wydana została przez
    niezależne wytwórnie płytowe. Ukazała się najpierw w Japonii 11 marca, później w
    Stanach Zjednoczonych 24 marca, po czym w Europie wyłącznie w cyfrowym sklepie
    iTunes 30 marca, a w Polsce bez ograniczeń 17 kwietnia.

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:52
    http://www.gala.pl/typo3temp/pics/b483ac8665.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 10.12.12, 17:32
    Szarada Anagramowa

    Ktoś mi dobrze RADZI dzisiaj
    Bym tej ziemi tak szybko nie kupowała
    NA niej IŁŁÓW jest bez liku
    W tym roku nie będę jej uprawiała


    R _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(13 liter)
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    cusiew44 11.12.12, 13:52
    RADZIWIŁŁÓWNA
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:53
    Dzisiaj w tym względzie już mamy zupełnie inne gusta
    A to była śliczna żoneczka króla Augusta
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:54
    Barbara Radziwiłłówna (ur. 6 grudnia 1520 lub 1523 w Wilnie, zm. 8 maja 1551
    w Krakowie), druga żona Zygmunta Augusta, królowa polska, wielka księżna litewska.
    Barbara Radziwiłłówna była córką kasztelana wileńskiego i hetmana wielkiego
    litewskiego Jerzego Radziwiłła i Barbary z Kolów, siostrą hetmana Mikołaja
    Radziwiłła, zwanego Rudym. Poprzez swoją matkę Barbarę była w prostej linii
    potomkinią trzeciej żony Władysława Jagiełły Elżbiety z Pilczy, której proces
    obierania na królową Polski również toczył się w atmosferze skandalu.
    O jej urodzie krążyły legendy, jej piękno podkreślali nawet ci, którzy byli jej
    wrogami. Według opisu "była słusznego wzrostu, smukła, jej szczupła talia
    kontrastowała z szerokimi biodrami", zachwyt wzbudzało piękne oblicze - "twarz
    miała owalną, ciemne, wielkie oczy, jasną cerę", była blondynką, odpowiadała
    renesansowym wyobrażeniom piękna. Lubowała się w drogich sukniach,
    kosztownościach, ozdobach. Nade wszystko upodobała sobie kolor czerwony. W tym
    kolorze sprawiała sobie nie tylko suknie i birety, lecz takze poduszki, nawet
    powóz kazała wyłożyć szkarłatnymi materiami. Zgodnie z modą przyozdabiała się
    biżuterią. Lubowała się w pierścieniach, których nosiła zawsze kilka. Ulubioną
    jej ozdobę stanowiły jednak perły, których miała ogromną kolekcję (po jej
    śmierci ową kolekcję przez podstawionych ludzi wykupiła królowa angielska).
    18 maja 1537 r. poślubiła w Gieranojach starszego od siebie o lat ok. 15
    Stanisława Gasztołda, wojewodę nowogródzkiego, a potem trockiego, po czterech
    latach małżeństwa owdowiała. Na Stanisławie wygasł ród Gasztołdów. W myśl zasad
    starego prawa litewskiego po wygaśnięciu w linii męskiej rodu, jego dobra
    przypadały wielkiemu księciu. Opiekun Barbary, jej brat, Mikołaj Rudy, zwrócił
    się o pomoc do królowej Bony (chodziło o możliwość korzystania chociaż z części
    dóbr ziemskich). W październiku 1543 r. nastąpiło wydarzenie, które zmieniło
    całe życie Barbary. Do Gieranojów przyjechał król Zygmunt August. Oficjalnym
    celem wizyty było załatwienie spraw spadkowych po Gasztołdach. Wówczas
    prawdopodobnie nastąpiło pierwsze zbliżenie pomiędzy późniejszymi małżonkami.
    Pobyt króla został wtedy przedłużony, oficjalnie z powodu szerzącej się zarazy.
    Romans był kontynuowany w Wilnie, w tym czasie Zygmunt August był jeszcze
    małżonkiem Elżbiety Austriaczki. Dopiero gdy król został wdowcem, zawarł
    potajemny ślub z Barbarą w 1547 roku. Małżeństwo wywołało burzę wśród szlachty i
    spotkało się ze sprzeciwem Zygmunta Starego i Bony. Na sejmie piotrkowskim 1548,
    senatorowie pod wodzą prymasa Mikołaja Dzierzgowskiego, Piotra Kmity, Jana
    Tęczyńskiego, Andrzeja Górki i Izba Poselska z Piotrem Boratyńskim i Stanisławem
    Podlodowskim na czele, żądała unieważnienia małżeństwa. Król odparł wszystkie
    ataki, stanowczością i energią zmusił wszystkich po kolei oponentów do
    uległości, doprowadził do koronacji Barbary.
    Barbara Radziwiłłówna została koronowana na królową Polski 7 grudnia 1550 r. Jej
    małżeństwo podniosło znaczenie rodu Radziwiłłów i innych rodów litewskich, co
    spotkało się z oporem szlachty i magnaterii polskiej. Po przedwczesnej,
    spowodowanej najprawdopodobniej rakiem szyjki macicy[1] (nie ma żadnych dowodów,
    że śmierć Barbary nastąpiła na skutek otrucia zleconego przez królową Bonę)
    śmierci, pochowana została 24 czerwca 1551r w katedrze wileńskiej.

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:54
    http://www.wilanow-palac.pl/files/55_per%C5%82y%20kr%C3%B3lowej%20barbary.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 10.12.12, 17:33
    Według Małego Jasia

    Nie róbcie takiej zdziwionej miny
    Razem z rokiem szkolnym ma imieniny


    W _ _ _ _ _ _ _ _ _(10 liter)
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    cusiew44 11.12.12, 13:52
    WRZESIŃSKA
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:55
    Z Kabaretu Olgi Lipińskiej najbardziej znana
    Co nie znaczy, że w innych rolach nie doceniana
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:56
    Barbara Wrzesińska (ur. 15 stycznia 1938 w Warszawie) – polska aktorka.
    Występowała w Warszawie w teatrach: Współczesnym (1956-1973), Narodowym (1973-1976), Ateneum (1976-1993), Teatr Scena Prezentacje w Warszawie. Najbardziej znana z telewizyjnych kabaretów Olgi Lipińskiej. Laureatka m.in. Złotego Ekranu (1972), odznaczona medalem Per aspera ad astra przez Fundację Sceny na Piętrze (2001).
    Odtwórczyni ról dramatycznych m.in. Honey - Kto się boi Wirginii Woolf? E. Albeego, Gladys - Aloes A. Fugarda, Ala - Tango S. Mrożka), komediowych i charakterystycznych (m.in. Molly - Opera za trzy grosze B. Brechta, Spika hrabina Tremendosa - Oni S.I. Witkiewicza, Eleonora - Zamek w Szwecji F. Sagan).
    Była przez trzy miesiące żoną Bohdana Łazuki.
    * 1969: Struktura kryształu (reż. Krzysztof Zanussi)
    * 1972: Trzeba zabić tę miłość (reż. Janusz Morgenstern)
    * 1972: Kopernik / Kopernik, serial telewizyjny (reż. Ewa i Czesław Petelscy)
    * 1975: Dulscy w roli Juliasiewiczowej (reż. Jan Rybkowski)
    * 1977: Lalka, serial telewizyjny (reż. Ryszard Ber)
    * 2006: Niania, serial telewizyjny

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:57
    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/ba/Lament_na_Placu_Konstytucji_w_Warszawie_-_Barbara_Wrzesi%C5%84ska_2.jpg/220px-Lament_na_Placu_Konstytucji_w_Warszawie_-_Barbara_Wrzesi%C5%84ska_2.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 10.12.12, 17:35
    Szarada Anagramowa

    Męczy mnie dzisiaj KAC nie będzie lepiej
    A wszystko widzę w kolorze SEPI


    P _ _ _ _ _ _ _(8 liter)
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    cusiew44 11.12.12, 13:53
    PIASECKA
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:58
    To tak po polsku

    Jeżeli jesteś do Ogrodzieńca pojechać gotowa
    Tam w parku jest inwestycja nie całkiem gotowa
    Jak tylko kupiła i zaczęła ją remontować PIASECKA
    To zaraz rozgorzała wielka o to sprzeczka

    Znalazł się potomek gdzieś z Warszyckich rodu
    Rości sobie pretensje do domu i ogrodu
    I znowu wiek cały na sporach nam minie
    A pałac jak jest tak będzie w ruinie...

    E.S.
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:59
    Barbara Piasecka-Johnson z.d. Piasecka (ur. 25 lutego 1937 we Wrocławiu) -
    filantrop, koneser sztuki i kolekcjoner. Wdowa po Johnie Seward Johnsonie I.
    Rozpoczęła swoją karierę jako kucharka i pokojówka w domu Johnsona, jednocześnie
    studiując sztukę na Uniwersytecie Wrocławskim. W roku 1971 została jego trzecią
    żoną. Po śmierci męża w roku 1983 rozpoczęła się walka Barbary z dziećmi
    Johnsona o imperium Johnson and Johnson. Prawna bitwa zakończyła się przyznaniem
    Barbarze pół miliarda dolarów i po 30 mln dla każdego z dzieci Johnsona.
    W 2006 roku Barbara Piasecka Johnson znalazła się na 74 miejscu wśród 400
    najbogatszych ludzi na świecie wg Forbesa. Jej majątek szacowany jest na 2,6
    miliarda dolarów. Po śmierci męża przebudowała rodzinną posiadłość w Princeton,
    Nowym Jersey i nazwała ją Jasną Polaną. W jej kolekcji dzieł sztuki znajdują się
    m.in. obraz Święta Prakseda przypisywany Vermeerowi, obrazy Atremisii
    Gentileschi[1], Fra Filippo Lippi[2] i inne. Obecnie mieszka w Monte Carlo,
    Monako. Uczestniczy w wielu akcjach dobroczynnych w Polsce.

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 16:59
    http://www.google.pl/images?q=tbn:AhiNTOodWd89lM::www.wic.org/pic/johnson.gif&h=78&w=61&usg=__KMgZUkoJsDz0dCvCoHHjOt1ubqw
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    cusiew44 11.12.12, 13:49
    BRYLSKA
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:01
    Myślałam, że pamięta jeszcze pokolenie "Stare"
    Panią Brylską Barbarę
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:02
    Barbara Brylska (ur. 5 czerwca 1941 w Skotnikach) – polska aktorka filmowa.
    Rola w Faraonie (1966) Jerzego Kawalerowicza otworzyła jej drogę do kariery, a
    Krzysi w Panu Wołodyjowskim i Przygodach pana Michała (obydwa 1969) - zapewniła
    wielką popularność. W latach 70. była popularną amantką w filmach radzieckich, bułgarskich,
    niemieckich i czechosłowackich. Po filmie Ironia losu (1975) Eldara Riazanowa, w
    Polsce rozpowszechnianym pod tytułem "Szczęśliwego Nowego Roku", stała się
    najbardziej znaną polską aktorką w krajach b. ZSRR.Barbara Brylska (ur. 5
    czerwca 1941 w Skotnikach) – polska aktorka filmowa. Rola w Faraonie (1966) Jerzego Kawalerowicza otworzyła jej drogę do kariery, a Krzysi w Panu Wołodyjowskim i Przygodach pana Michała (obydwa 1969) - zapewniła wielką popularność. W latach 70. była popularną amantką w filmach radzieckich, bułgarskich, niemieckich i czechosłowackich. Po filmie Ironia losu (1975) Eldara Riazanowa, w Polsce rozpowszechnianym pod tytułem "Szczęśliwego Nowego Roku", stała się najbardziej znaną polską aktorką w krajach b. ZSRR.

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:03
    http://gfx.filmweb.pl/ph/99/15/479915/147853.0.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:05
    Zagrała w filmie "Miłość na wybiegu" - to tak dla dzisiejszych Top Model
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:06
    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Figura_%C5%9Bwi%C4%99tej_Barbary_737.jpg/180px-Figura_%C5%9Bwi%C4%99tej_Barbary_737.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:07
    Wywodziła się z pogańskiej rodziny z Heliopolis. Ojciec (Diaskuros) wysłał ją
    na naukę do Nikomedii. Tam zetknęła się z chrześcijaństwem.Gdy Dioskuros
    dowiedział się, że Barbara została chrześcijanką chciał ją zmusić do wyparcia
    się wiary. Gdy to nie poskutkowało, doniósł na nią. Została uwięziona w wieży,
    gdzie miał przed śmiercią objawić się jej anioł z kielichem i hostią. Ścięta
    mieczem prawdopodobnie około roku 305 w Nikomedii lub Heliopolis, podczas
    prześladowań za panowania cesarza Maksymiana (305-311).
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:08
    Legenda
    Istnieje legenda, według której święta Barbara uciekając przed ojcem schroniła
    się w skale, która przed nią się rozstąpiła.
    Patronat
    Św. Barbara jest patronką dobrej śmierci i trudnej pracy m.in. górników,
    hutników, marynarzy, rybaków, żołnierzy, kamieniarzy, więźniów i wielu innych.
    Orędowniczka w czasie burzy i pożarów.
    Dzień obchodów
    Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 4 grudnia. W dniu
    wspominania Świętej, obchodzone jest tradycyjne święto górnicze - Barbórka.
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:09
    Kult
    Wielkim orędownikiem św. Barbary był papież św.Grzegorz I Wielki, znanym jej
    admiratorem był św. Stanisław Kostka. Również w Polsce kult św. Barbary był
    zawsze bardzo żywy. W modlitewniku Gertrudy, córki Mieszka II ( XIw. ),
    wspominana jest pod datą 4 grudnia. Na skutek reformy katolickiej liturgii w
    1969 ograniczono jej wenerację jedynie do kultów lokalnych, zaś imię usunięto z
    litanii świętych Kościoła Powszechnego.
    W kościele prawosławnym nadal jest powszechnie czczona.
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:10
    Ikonografia
    W ikonografii św. Barbara przedstawiana jest w długiej tunice i w płaszczu, z
    koroną na głowie, niekiedy w czepku. W ręku trzyma kielich i Hostię ((symbol
    Eucharystii). Według legendy tuż przed śmiercią anioł przyniósł jej Komunię
    Świętą. Czasami ukazywana jest z wieżą, w której była więziona ( wieża ma zwykle
    3 okienka, które miały przypominać Barbarze prawdę o Trójcy Świętej ), oraz z
    mieczem, od którego zginął.
    Atrybuty
    Anioł z gałązką palmową, dwa miecze u jej stóp, gałązka palmowa, kielich,
    księga, lew u stóp, miecz, monstrancja, pawie lub strusie pióro, wieża.
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 12.12.12, 17:10
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/rb/qa/wzpg/YJVUmOnq9Lql4ZgU6B.jpg
    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 03.02.13, 11:03

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC
  • zamknięty
    madohora 09.04.13, 12:33

    --
    MADOHORA
    FORUM NIKISZOWIEC

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka