Dodaj do ulubionych

Piękna nasza Polska cała

  • madohora2 27.05.13, 22:20
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/vIJY1S2CTHgam1krQB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:22
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/FGGfetZspiheBAnIJB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:23
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/u5156NlJv83SihM8PB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:24
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/GcbrcGJobQzvc0AVFB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:26
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/OeqP2btfTbkI3S6RyB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:27
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/wldl224oolCoeorYEB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:28
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/I6006Da7BFscfDOLnB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:29
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/V0JLUjEUROldHpmcbB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:31
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/aTptyhmF9Nam6OGcAB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:32
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/pJFDEmJbCJ3I02Br5B.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:33
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/1KDeekbA4bZ6hlsqsB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:34
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/aRBtA6NVqFNPbJPxwB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:39
    Trzebiatów (niem. Treptow an der Rega) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w woj. zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, siedziba miejsko-wiejskiej gminy Trzebiatów. Leży na Pobrzeżu Szczecińskim, nad rzeką Regą, w odległości ok. 8 km od Morza Bałtyckiego.
    Według danych z 30 czerwca 2010 miasto miało 10 165 mieszkańców, co lokuje Trzebiatów na 25. miejscu pod względem ludności w województwie. Miasto jest siedzibą administracyjną gminy Trzebiatów. Jest ośrodkiem miejskim o tradycji średniowiecznej, dawnym miastem hanzeatyckim, które konkurowało jako ośrodek handlu międzynarodowego z Gryficami i Kołobrzegiem. Trzebiatów jest miejscem produkcji wanien i łodzi motorowodnych, a także przetwórstwa rybnego. Miasto ma czytelne średniowieczne rozplanowanie w obrębie częściowo zachowanych ceglanych murów obronnych, opasanych fosą, z gotycką farą, klasycystycznym pałacem, ratuszem na rynku oraz licznym zespołem mieszczańskich kamienic.
    Trzebiatowski kościół rzymskokatolicki pełni funkcję Archidiecezjalnego Sanktuarium Maryjnego Macierzyństwa NMP. Znajduje się w nim koronowany obraz Madonny z Dzieciątkiem z 1867 roku.
  • madohora2 27.05.13, 22:41
    Trzebiatów (przy współrzędnych 54°03′26″N 15°16′43″E ) leży w północnej części woj. zachodniopomorskiego, w północnej części powiatu gryfickiego, w środkowej części gminy Trzebiatów.
    Miasto znajduje się na pograniczu Wybrzeża Trzebiatowskiego i Równiny Gryfickiej, które należą do makroregionu Pobrzeże Szczecińskie. Trzebiatów leży nad rzeką Regą i jest oddalone ok. 8 km od Morza Bałtyckiego[1]. Stare Miasto położone w zakolu rzeki, znajduje się na wyraźnym wzniesieniu otoczonym murami.
    Według danych z 1 stycznia 2009 powierzchnia miasta wynosi 10,25 km². Ostatnie zmiany granic administracyjnych Trzebiatowa zostały dokonane w 1972 roku
    Rozciągłość zabudowań miejskich w kierunku południkowym wynosi ok. 2,3 km, a w kierunku równoleżnikowym (nie obejmująca Jaromina) ok. 2,9 km.
    Trzebiatów jest położony w północnej części Pomorza Zachodniego, od 1723 roku w powiecie Greifenberg in Pommern. Od 1814 do 1945 roku w prowincji Pomorze, do 1938 w rejencji szczecińskiej, następnie przez 7 lat w rejencji koszalińskiej. W latach 1946–1998 znajdowało się w województwie szczecińskim.
  • madohora2 27.05.13, 22:42
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/ktch62jjt9e1aNwZzB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 22:45
    Przez miasto przepływa rzeka Rega, a także jej ramię boczne Młynówka. Stare Miasto jest położone w zakolu Młynówki i Regi. Na północ od miasta biegnie struga Sarnia, która przepływa przez północno-zachodnią część Trzebiatowa (Białoboki), a następnie uchodzi do Regi. Przy wschodniej granicy miasta płynie struga Sekwanka łącząca się z Sarnią. W zachodniej części miasta przy ulicy Kołobrzeskiej znajduje się staw św. Jerzego i drugi staw z nim połączony pod tą ulicą. Trzeci zbiornik wodny na obszarze bagnistym między liniami kolejowymi i ulicą Kołobrzeską.
    W danych wieloletnich (do 1997) wielkość normalnych opadów rocznych dla Trzebiatowa jest równa 612,0 mm.
    Użytki rolne na obszarze miasta w 2005 roku obejmowały 442 ha, czyli 43,5%[7]. Powierzchnia lasów w obrębie miasta wynosiła w 2007 r. 26,6 ha, co daje lesistość na poziomie 2,60%
  • madohora2 27.05.13, 22:47
    Miasto położone jest w dolinie Regi, obejmującej zróżnicowane ekosystemy. Rega jest także korytarzem ekologicznym o ponadregionalnym znaczeniu. Rzeka jest drogą migracji kilku gatunków ryb szlachetnych na tarliska m.in. troć wędrowna[9]. W okolicy Trzebiatowa i na zboczach doliny Regi występują siedliska subatlantyckich grądów bukowo-dębowo-grabowych w ubogiej postaci pomorskiej. Do wschodnich granic miasta przylega Las Trzebiatowski, będący jednym z nielicznych większych kompleksów leśnych o drzewostanie pozostającym w dużej zgodności z siedliskiem i o walorach krajobrazowych. Na terenach niedostępnych dla gospodarki i turystyki (tereny wojskowe) zachowały się zbiorowiska leśne, wśród których do najcenniejszych należą stare bory bażynowe i nienaruszone fitocenozy torfowiskowe i bagienne. Las Trzebiatowski jest obszarem lęgowym dwóch gatunków ptaków drapieżnych, które podlegają ochronie gatunkowej i ochronie strefowej – kani rudej i orlika krzykliwego. Ponadto w Trzebiatowskim Lesie występują duże zgrupowania rzekotki drzewnej i kilka stanowisk ropuchy szarej.
    Zachodnie obrzeża miasta należą do obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty – Trzebiatowsko-Kołobrzeskiego Pasa Nadmorskiego. Trzebiatów od zachodu i północnego wschodu graniczy z obszarem specjalnej ochrony ptaków „Wybrzeże Trzebiatowskie”.
    Na terenie miasta został utworzony obręb ochronny, gdzie od 1 maja do 30 lipca oraz od 1 września do 15 lutego zabrania się połowu ryb oraz czynności szkodliwych dla ryb. Obręb ochronny znajduje się przy urządzeniach śluzy piętrzącej.
  • madohora2 27.05.13, 22:49
    Dogodne ukształtowanie powierzchni oraz rzeka Rega tworząca z trzech stron ochronę przed potencjalnym najeźdźcą stworzyły dogodne warunki do założenia osady[13]. W IX wieku znajdował się tutaj warowny gród słowiański i osada przygrodowa. W latach 1931-32 podczas wykopalisk odkryto fragmenty budynków z paleniskami oraz ze znaczną ilością słowiańskiej ceramiki[13]. Były tam też rzymskie monety, prawdopodobnie złożone w ofierze[13]. Na podstawie późniejszych badań stwierdzono, że w ówczesnym czasie, miejscowość stanowiła miejsce kultu Peruna. W sąsiedztwie Trzebiatowa natomiast w X w. na przedmieściu Białoboki według późnośredniowiecznych źródeł znajdowała się świątynia bóstwa pogańskiego nazywanego Białym Bogiem[13], jednak istnienie takiego bóstwa nie jest potwierdzone[14].

    Pierwsza źródłowa wzmianka o mieście znajduje się w akcie z 1170 roku[13], w którym książę pomorski Kazimierz I przekazał 11 wsi oraz prawo patronatu nad kościołem w Trzebiatowie, położonych w pobliskich Białobokach norbertanom, przybyłym z Lund w Szwecji[13]. Założyli oni w Białobokach męski klasztor. W 1224 roku Trzebiatów stał się oprawą wdowią księżnej Anastazji, żony księcia pomorskiego Bogusława I. Ufundowała ona w mieście kościół św. Mikołaja oraz klasztor norbertanek. Od XIII wieku datuje się rozwój miasta, jako ośrodka handlowego nad brzegiem Bałtyku. W roku 1277 roku książę Barnim I, jego syn Bogusław zawarli z opatem Tomaszem z klasztoru norbertanów układ w sprawie lokacji miasta i otwarcia w nim mennicy książęcej[13]. W dniu 6 maja 1277 książęta oraz opat nadali miastu prawa miejskie. Wiązał się z tym szereg przywilejów natury gospodarczej: przyznano miastu port Regoujście, prawo wolnej żeglugi na rzece Redze, prawo obwarowania miasta murami obronnymi. Zakonnicy z Białoboków mieli natomiast otrzymywać połowę dochodów z mennicy oraz z miasta[13]. W 1283 roku od księcia Bogusława IV za udział w bitwie pod Stargardem miasto uzyskało prawo do odbijania pieczęci, w czerwonym wosku. Na przełomie XIV i XV wieku Trzebiatów był dużym portem i członkiem Hanzy i stan ten trwał przez najbliższy wiek. W roku 1309 Otton I i Warcisław IV przejęli władzę w Trzebiatowie. Od tej pory dochody z miasta nie były dzielone, jednak książęta musieli sowicie za to zapłacić[13]. Od 1328 roku w mieście istniała szkoła średnia, z bogatym programem nauczania. Przywileje lokacyjne, a zwłaszcza jeden: do prawa żeglugi na Redze przyczynił się nie tylko do rozwoju miasta, ale też do waśni z pobliskimi Gryficami. Również rywalizacja z Kołobrzegiem nie przyniosła miastu korzyści. Gryfice chcąc mieć wyłączność do prawa żeglugi pisała skargi do papieża, a gdy to nie pomogło gryficzanie uciekali się do napaści na Trzebiatów[15]. Konflikt doprowadził do kilku wojen, które skończyły się dla Trzebiatowa marginalizacją jego znaczenia. Z czasem miasto podupadło będąc tylko ośrodkiem życia lokalnego. Trzebiatów oddalając się od Gryfic w VIX wieku nawiązał szerszą współpracę z coraz prężniej rozwijającym się Kołobrzegiem[15]. W roku 1416 miasto przystąpiło do Związku Hanzetyckiego. W 49 lat później - w roku 1465 - został z niej wykluczony, jednak przez ten czas wzbogacił się znacznie na handlu śledziami, solą, piwem, słodem, cebulą i piernikami[15]. W tym czasie Trzebiatów nawiązał szersze kontakty handlowe z wieloma miastami nadbałtyckimi, m.in. z Kopenhagą w Danii czy Gdańskiem[15]. Od 1571 roku było miejscem targów końskich i krowich. Rozwinęło się też sukiennictwo. Rozwój miasta trwał nieprzerwanie do wieku XVII kiedy to wskutek silnych sztormów i zapiaszczenia portu w Regoujściu żegluga na Redze stała się niemożliwa[15]. Nie pomogło też przekopanie nowego kanału i portu w okolicach dzisiejszego Mrzeżyna. W tym też czasie zakończyły się spory Trzebiatowa z Gryficami. Ostatnie towary do Trzebiatowa wpłynęły w 1826 roku
  • madohora2 27.05.13, 22:52
    W XVI wieku Trzebiatów odegrał poważną rolę w rozwoju reformacji, jako główny ośrodek działalności Jana Bugenhagena. W grudniu 1534 roku w kaplicy św. Ducha odbył się sejmik stanowy, znany szerzej pod nazwą Sejmik Trzebiatowski[15]. Podczas jego obrad książęta pomorscy zadecydowali o wprowadzeniu reformacji i przyjęciu luteranizmu jako religii panującej na Pomorzu[16]. Tym samym odrzucono zwierzchnictwo Rzymu.
    Kaplica Świętego Ducha

    Po sekularyzacji dóbr kościelnych, majątki trzebiatowskich klasztorów przeszły na własność Gryfitów. Były one wdowią oprawą książęcych żon do 1658 roku. W XVII wieku należały do książąt-elektorów brandenburskich. Podczas wojny trzydziestoletniej w 1624 i 1627, przez miasto przetaczały się armie obu walczących stron. W roku 1643 wojska carskie zdobyły i kompletnie splądrowały Trzebiatów[16]. Po podpisaniu pokoju westfalskiego w 1648 roku miasto na prawie sto lat znalazło się w granicach Brandenburgii[16]. W XVII wieku miasto nawiedziła fala pożarów. Największe miały miejsce w roku 1631[16], 1635[potrzebne źródło] i 1679[16]. Zniszczyły one miasto prawie doszczętnie. Spalony został m.in. ratusz, dwór książęcy i cegielnię[16]. W podobnym czasie miasto nawiedziła także zaraza
  • madohora2 27.05.13, 22:55
    W 1761 roku Trzebiatów zdobyły wojska rosyjskie, które w tym czasie okupowały Pomorze Zachodnie[potrzebne źródło]. Po wyzwoleniu stało się pruskim miastem garnizonowym, którym pozostało aż do II wojny światowej. I właśnie fakt, że polityka pruska kładła nacisk na utrzymanie armii sprawił, że był barierą rozwoju miasta[16]. W latach 1750-1790 miasto było własnością księcia wirtemberskiego Fryderyka Eugeniusza. Za sprawą żony jego syna Marii Anny z Czartoryskich, doszło do ożywienia kulturalnego miejscowości. Dawny klasztor norbertanek, od połowy XVI wieku zamek książęcy, został z inicjatywy Czartoryskiej przebudowany w stylu klasycystycznym. Tutaj przyszedł na świat król Fryderyk I Wirtemberski, tutaj też wychowywała się jego siostra – przyszła żona cara Pawła I, Zofia Dorota Wirtemberska. W latach 1797-1811 miastem zarządzał gen. Gebhard von Blücher, uczestnik bitwy pod Waterloo. W 1807 miasto zostało zdobyte przez wojska napoleońskie. W 1824 roku przy kaplicy Świętego Ducha ze składek prywatnych – została ufundowana szkoła średnia dla panien Höhere Tochterschule, której celem było krzewienie edukacji wśród kobiet. W 1858 po reorganizacji szkolnictwa w Trzebiatowie, utworzono państwowy instytut szkolny Gimnazjum im. Jana Bugenhagena. W 1864 roku wybudowano w mieście gazownię i uruchomiono sieć gazową.
    W 1882 roku miasto uzyskało połączenie kolejowe ze Szczecinem i Kołobrzegiem, co znacząco wpłynęło na ożywienie społeczno-gospodarcze Trzebiatowa[16]. Powstały nowe zakłady produkcyjne (browar, rzeźnia, mleczarnia, garbarnia), hotele, restauracje. Druga połowa XIX wieku to także zmiany w wyglądzie architektonicznym miasta. Powstały nowe siedziby urzędów i instytucji publicznych (gmach sądu, szkoły powszechnej, gimnazjum, alumnatu). W 1899 w Trzebiatowie powstała szkoła rolnicza, jedna z nielicznych tego typu placówek na Pomorzu. Od 1873 miasto było siedzibą firmy Felisch & Kirchheim zajmującej się produkcją srebrnych nakryć stołowych, które były dostarczane m.in. dla szwedzkiego dworu królewskiego. Po wybudowaniu linii kolejowej do Kamienia Pomorskiego oraz rozbudowie sieci linii kolejki wąskotorowej (m.in. do Mrzeżyna, Rewala, Gryfic), Trzebiatów stał się węzłem komunikacyjnym i ośrodkiem administracyjno-handlowym dla okolicznych wsi i majątków ziemskich. W roku 1900 zakończono budowę Prowincjonalnego Zakładu Leczniczego dla osób psychicznie chorych. W 1903 natomiast otworzono prywatną klinikę dra Evlera. Placówki te razem z funkcjonującym w mieście szpitalem powiatowym zapewniały mieszkańcom kompletną opiekę zdrowotną. W roku 1910 populacja miasta wzrosła do 8484 osób z 2738 w roku 1740. W roku 1914 miasto liczyło 10800 osób
  • madohora2 27.05.13, 22:59
    I wojna światowa przyniosła ponowny zastój w gospodarce miasta. Okres powojenny również charakteryzował się licznymi trudnościami związanymi z szalejącą w Niemczech hiperinflacją. Władze Trzebiatowa starały się ograniczyć spadek wartości pieniądza wydając własny pieniądz zastępczy, tzw. notgeldy. Istniejąca od 1901 roku szkoła podoficerska, została w 1921 roku przekształcona w Pomorską Szkołę Policyjną. W 1926 roku miasto zostało podłączone do sieci energetycznej. W miejscu spalonego młyna powstał elektrownia wodna. W związku z przewidywanym, znacznym rozwojem miasta, berliński planista i urbanista Hermann Jansen opracował w 1927 roku plany rozbudowy i modernizacji Trzebiatowa.
    W latach 30. XX wieku miasto rozwijało się pomyślnie[potrzebne źródło], a oblicze miasta zaczęło się zmieniać. Na obrzeżach zaczęły powstawać nowe osiedla, przeznaczone dla niezbyt zamożnych mieszkańców[17]. Zakładano sady i ogrody, które dostarczały świeże warzywa do pobliskich nadmorskich kurortów: Mrzeżyna, Pogorzelicy i Pobierowa. Dzięki budowie jednostki wojskowej w Mrzeżynie i lotniska w Kamp oraz rozbudowie garnizonu trzebiatowskiego, bezrobotni mieszkańcy znaleźli stałe zatrudnienie. Przed II wojną światową wokół miasta intensywnie prowadzono gospodarkę rolną, a produkty rolnicze zostały magazynowe na potrzeby zbliżającej się wojny[17]. W Trzebiatowie została ulokowana siedziba Kreisleitungu, czyli powiatowej komórki NSDAP. Tym samym miasto odebrało Gryficom część funkcji powiatowych. W 1937 roku trzebiatowskie muzeum otrzymała nową, okazałą siedzibę przy Kaiserstraße.
    Fontanna zbudowana z okazji 700-lecia lokacji miasta (pl. Zjednoczenia)
    Początkowy okres II wojny światowej nie miał większego wpływu na życie mieszkańców i funkcjonowanie miasta. Wkrótce do Trzebiatowa przybywały transporty z ewakuowanymi uczniami z Herne i innych ośrodków z Zagłębia Ruhry, zagrożonych alianckimi nalotami. Jesienią 1944 roku pojawili się pierwsi uciekinierzy z Prus Wschodnich. Kolejne kolumny przechodzące przez Trzebiatów w ciągu zimy na przełomie 1944/45 roku przynosły przerażające wiadomości o postępowaniu Armii Czerwonej z niemiecką ludnością cywilną. W lutym 1945 roku mieszkańcy słyszeli już odległe wybuchy i byli świadomi zbliżającego się frontu, jednak do ostatnich chwil nie mogli opuścić miasta. Ewakuowane zostały jedynie urzędy, partyjni prominenci wraz z rodzinami oraz szpital wojskowy. Rozkaz natychmiastowej ewakuacji ogłoszono dopiero rankiem 4 marca 1945 roku, kiedy to żołnierze radzieccy znajdowali się kilka kilometrów przed Trzebiatowem. Dzień wcześniej koszary opuściło niemieckie wojsko. Miasto pozostało bez obrony. Po zajęciu miasta przez wojska 1 Frontu Białoruskiego i 1 Armię Wojska Polskiego, Rosjanie przez wiele tygodni dopuszczali się gwałtów, mordów i nieustającej grabieży. Rabowano mienie prywatne, wywożono wyposażenie zakładów i warsztatów. Rozbierano tory kolejowe. Po dwóch miesiącach władza w mieście przekazana została w ręce Polaków. W połowie roku 1945 w mieście było już około 300 polskich obywateli, z czego spora część to zdemobilizowani żołnierze 1 Warszawskiej Brygady Kawalerii, którzy się tu osiedli, a później założyli rodziny[17]. W wyniku konferencji poczdamskiej miasto, jak i część Pomorza, zostało włączone do Polski. Dotychczasową ludność stopniowo wysiedlano do Niemiec, zaś w ramach akcji repatriacyjnej w okolice miasta została przesiedlona spora liczba mieszkańców dawnych kresów II Rzeczypospolitej, a w ramach akcji Wisła ludność ukraińska z Podkarpacia i Chełmszczyzny
    W kwietniu 2008 roku Rega wylała podtapiając część Trzebiatowa. Zostały także zalane budynki gospodarcze, łąki i ogrody działkowe. 9 kwietnia przekroczyła poziom 4 metrów i ogłoszono alarm przeciwpowodziowy w Trzebiatowie. Licząc przepływy z 9–20 kwietnia 2008, całkowita objętość fali powodziowej, jaka przeszła przez miasto wynosiła 27,56 mln m³.
    1 czerwca 2009 roku miasto odwiedził prezydent Lech Kaczyński
  • madohora2 27.05.13, 23:02
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/ffDU4Ls7xCdADZB7sB.jpg
  • madohora2 27.05.13, 23:08
    Nazwa miasta ma z pewnością pochodzenie słowiańskie, istnieją jednak trzy hipotezy co jej dokładnego źródłosłowu.
    Pierwsza zakłada, że słowiańska nazwa miasta została zaczerpnięta od słowa trzebież, co miałoby związek z wycinką okolicznych gęstych lasów w średniowieczu.
    Druga, bardziej prawdopodobna, poparta badaniami archeologicznymi wskazuje iż nazwa miejscowości została zaczerpnięta od słowa trebiti, które oznaczało ofiarować lub od słowa trebiste, które oznaczało ołtarz[24]. Obie nazwy nawiązywałyby więc do składania ofiar w miejscowych sanktuariach pogańskich, istniejących pod Trzebiatowem (Białoboki) do XII wieku.
    Trzecia hipoteza nawiązuje do nazwy patronimicznej Trzebiesław, Trzebiemir lub Trzebiata.
    W okresie kolonizacji niemieckiej nazwa miasta ewoluowała. Wskazują na to zapisy w języku łacińskim, z kolejnych lat: Tribetov (1180)→ Trebetow (1208)→ Trepetow (1224)→ Trebetowe (1232)→ Trebetow (1242).
    Gdy tereny te zostały w pełni zgermanizowane ukształtowała się nazwa Treptow. W czasach pruskich oficjalna nazwa miasta brzmiała Treptow an der Rega (dla odróżnienia od miejscowości Treptow w Brandenburgii, włączonej w 1920 w granice Berlina). Po II wojnie światowej władze polskie nawiązały do pierwotnej nazwy słowiańskiej miejscowości i nadały mu obecną nazwę Trzebiatów[.
    Polskim przedwojennym egzonimem była nazwa Trzebiatowo (1892, 1936, 1937). Jednakże w swoim atlasie z 1934 r. ks. dr Stanisław Kozierowski przedstawił nazwę Trzebiatów. Tymczasowo w 1945 r. stosowano także nazwę Trzebiatowo. Nazwę Trzebiatów ustalono urzędowo w 1946 roku, zastępując poprzednią niemiecką Treptow an der Rega
  • madohora2 29.05.13, 11:56
    Herb miasta – herb Trzebiatowa przedstawia na tarczy herbowej hiszpańskiej, w srebrnym polu czerwonego wspiętego gryfa pomorskiego zwróconego w prawą stronę, trzymającego w szponach złotą tarczę, na której znajduje się zielony trójliść koniczyny. Pod tarczą widnieje złoty równoramienny krzyż premonstratensów. Za gryfem znajduje się niebieski odwrócony w słup klucz św. Piotra.
    Hejnał Trzebiatowa – hejnał jest odtwarzany mechanicznie cztery razy dziennie: o 9, 12, 15 i 18 z wieży trzebiatowskiego ratusza. Hejnał został skomponowany z okazji jubileuszu 700-lecia Trzebiatowa w 1977 roku. Jego autorem jest szczeciński kompozytor Walerian Pawłowski.
  • madohora 28.04.16, 23:07
    Busko-Zdrój ? miasto uzdrowiskowe w Polsce, w województwie świętokrzyskim, stolica powiatu buskiego, siedziba gminy Busko-Zdrój. Znane już w XII w. jako Bużsk, w XIII w. Busk. Pod względem liczby mieszkańców 7. w województwie świętokrzyskim. W latach 1975?1998 miasto administracyjnie należało do województwa kieleckiego. Busko było miastem klasztoru norbertanek buskich w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku. Busko-Zdrój jest punktem początkowym szlak turystyczny czerwony czerwonego szlaku turystycznego prowadzącego do Solca-Zdroju. Imię miasta nosił drobnicowiec MS "Busko Zdrój".
  • madohora 29.04.16, 15:00
    Kościół pw. Matki Boskiej Szkaplerznej - wzniesiony w latach 1912-1931, według projektu architekta Stefana Szyllera;
    Cerkiew Ikony Matki Bożej ?Wszystkich Strapionych Radość? z 1865;
    Cerkiew św. Gabriela Zabłudowskiego - prawosławna cerkiew wzniesiona w 1895. Obecnie z powodu braku niezbędnych prac remontowych cerkiew grozi zawaleniem;
    Drewniana zabudowa willowa z przełomu XIX i XX wieku:
    willa "Imperial" - jeden z pierwszych domów wypoczynkowych, ul. Maironio 14;
    willa "Omega" z lat dwudziestych XX wieku, ul. Maironio 16;
    willa "Linksma" - neogotycka, mieści się tu obecnie muzeum miasta, ul. Ciurlonio 73;
    willa "Maur", ul. Vasario 16-osos 1
    willa na ul. Kosciuskos 7
    willa Markiewiczów, ul. św. Jakubo 17 (ob. muzeum rzeźbiarza Jacquesa Lipchitza)
    Willa Kiersnowskich - z początku XX wieku, obecnie siedziba Muzeum Miejskiego
    Dawne łazienki zdrojowe z 1894 roku, będące najstarszym budynkiem tego typu na Litwie[2]
    Miejscowy cmentarz katolicki-prawosławny założony w XIX wieku
  • madohora 30.04.16, 20:11
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/0/wa/qa/uuil/WRXba9wXYf66mB2j1X.jpg
  • madohora 30.09.17, 15:12
    MAPA DROHICZYNA I OKOLIC Z LAT 1918 - 1939
    Źródło: Biblioteka Polona
  • madohora 25.02.18, 12:36
    CHĘCINY. DLACZEGO MNIE PRZYTŁACZAŁY
    --
    serce
  • madohora 26.02.18, 14:15
    CISOWNICA
    --
    serce
  • madohora 02.03.18, 21:32
    IMIELIN
    --
    serce
  • madohora 02.03.18, 23:10
    PANEWNIKI
    --
    serce
  • madohora 04.03.18, 00:50
    OCZYSZCZALNIA GIGA BLOK W SZOPIENICACH

    SZOPIENICE
    --
    serce
  • madohora 21.08.18, 15:16
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/cXP4KZKwFYEfRsF6EX.jpg

    Dworzec Główny PKP zbudowany w stylu austriackich dworców prowincjonalnych w 1890 r.

    --
    serce
  • madohora 25.08.18, 17:58
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/g3qtRgIQT4T3x5dFOB.jpg

    --
    serce
  • madohora 25.08.18, 19:25
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/T9IyaMu620dT0abxUX.jpg

    TAKA SOBIE ULICA W SIEWIERZU

    --
    serce
  • madohora 25.08.18, 22:10
    W czasie potopu szwedzkiego księstwo nominalnie pozostawało neutralne, jednak na zamku przebywały oddziały hetmana Stefana Czarnieckiego, co skłoniło Szwedów do jego zajęcia. Wojska szwedzkie obłożyły też Siewierz kontrybucją w naturze – trzykrotnie większą niż pozostałe miasta Księstwa Siewierskiego

    --
    serce
  • madohora 28.04.19, 12:16
    Byłam wczoraj w Krakowie, niestety muszę potwierdzić to co jest w artykule. Hulajnogi "zalegają" na ulicach. Druga sprawa, że wczoraj w mieście zbiegło się kilka imprez. Ludzi było masę, bo jeszcze w ramach tych imprez, były oprowadzane wycieczki a więc natężenie ogromne i między tym lawirujący chłopcy na hulajnogach. Tak prawdę mówiąc sama bym sobie też pojeździła ale nie w takim tłumie. I jeszcze jedno. Wypożyczenie tego cudeńka nie jest znowu takie drogie, to trudno się dziwić że ludzie korzystają.

    --
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/zJaQrv6VKF1Z991KPX.jpg
  • madohora 28.04.19, 16:47
    W mieście działają placówki kulturalne o znaczeniu i statusie narodowym, m.in. Narodowy Stary Teatr, Muzeum Narodowe, Panteon Narodowy, Archiwum Narodowe, Biblioteka Jagiellońska, Instytut Książki, Centrum Operacji Specjalnych, Narodowe Centrum Rugby.

    --
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/zJaQrv6VKF1Z991KPX.jpg
  • madohora 02.05.19, 14:31
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/Enyl77WaFe8myLSY4X.jpg

    --
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/zJaQrv6VKF1Z991KPX.jpg
  • madohora 03.05.19, 12:21
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/RtwbtWa38Ka63GwoaX.png
  • madohora 16.05.19, 17:22
    Na szczególną zasługują uwagę: W Bodzentynie: ruiny zamku, szczątki murów miasta, w kolegjacie chrzcielnica i tablica erekcyjna z XV w., tryptyk, wielki ołtarz i nagrobek Krasińskiego z XVI w. Na grzbiecie pasma górskiego: gołobo rza, źródliska, buki i jodły, obfitość malin i jagód. W kościele św. Krzyża: obrazy Smuglewicza, krużganki, widok z wieży, pod górą stary posąg kamienny.
  • madohora 25.05.19, 14:56
    Wieś Rajcza została założona w XVII w. na gruntach należących do królowej Konstancji, żony Zygmunta III Wazy. Należała do folwarku w Węgierskiej Górce.
    W 1843 r. na terenach dworskich powstały zakłady żelazne, w 1844 roku założono szkołę w Rajczy, której patronem został książę Albrecht Fryderyk Habsburg. W latach 1854–1894 właścicielem Rajczy był Teodor Primavesi, który przebudował tutejszy pałac i stworzył wokół niego park ze stawem i unikatowym drzewostanem. W 1884 r. przez Rajczę przeprowadzono linię kolejową łączącą Wiedeń z Krakowem.
    W 1894 r. wieś przeszła na własność Lubomirskich, którzy rozbudowali pałac. Na początku XX wieku w Rajczy wytwarzano papier, zajmował się tym Jakubowicz; funkcjonował Zakład Tektury i Papieru Czerpanego. W 1914 roku Rajczę zakupiła rodzina Habsburgów żywieckich. Arcyksiążę Karol Stefan Habsburg w 1916 r. przeznaczył pałac wraz z parkiem dla chorych kombatantów I wojny światowej
  • madohora 25.05.19, 20:13
    Przejścia z Orawy do Jeleśni bronił 1 Pułk Strzelców Górskich KOP, a schrony bojowe obsadziła 152 kompania forteczna "Jeleśnia" dowodzona przez por. Lipczaka. Rygiel obronny w Krzyżowej i Przyborowie nie był przez Niemców atakowany. Działająca na tym kierunku 3 Dywizja Górska gen. Eduarda Dietla obeszła rygiel przez wschodnią część doliny Koszarawy.
  • madohora 25.05.19, 20:56
    Rankiem 3 września 1939 kpt. Tadeusz Semik zabronił prowadzenia ognia ze stropu schronu i korzystał jedynie z ckm i działka 37 mm zamocowanych w ambrazurach. Rozkazu tego nie wykonał jego zastępca sierż. Stanisław Raczyński i zginął
    przeszyty ogniem ciężkiego karabinu maszynowego.
  • madohora 25.05.19, 22:28
    Lasy Nadleśnictwa Węgierska Górka są rejonem bardzo atrakcyjnym turystycznie, a stosunkowo dobrze rozwinięta sieć szlaków komunikacyjnych sprawia, że są to tereny łatwo dostępne dla turystów. Przez lasy nadleśnictwa biegnie duża ilość szlaków turystycznych pieszych, rowerowych i konnych.
  • madohora 25.05.19, 22:34
    „Włóczęga” – dowódcą schronu był ppor. Marian Małkowski. Uzbrojenie schronu stanowiło działo kal. 37 mm oraz ckm i rkm. Obecnie wybudowany jest na nim dom.
  • madohora2 29.05.13, 11:57
    http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/POL_Trzebiat%C3%B3w_COA_1.svg/100px-POL_Trzebiat%C3%B3w_COA_1.svg.png
  • madohora 25.05.19, 21:44
    http://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/rb/qa/wzpg/aOBVYrUxTB7EC2irQB.jpg
  • madohora 25.05.19, 22:30
    Autobusy Thermocar łączą Węgierską Górkę z Żywcem i okolicznymi miejscowościami.

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.