Dodaj do ulubionych

Na 艢l膮skim Szlaku IX

      • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 29.07.19, 19:21
        Teraz spojrza艂am na nazwy dzielnic w Lubli艅cu - bardzo mi si臋 podobaj膮smile

        Bia艂a Kolonia
        Droniowiczki
        Jania G贸ra
        Kokotek
        Kopce
        Le艣nica
        Lipie
        艁opian
        Manhattan
        Pi艂ka
        Posmyk
        Pusta Ku藕nica
        Stara Kolonia
        Stare Miasto
        Stebl贸w
        艢r贸dmie艣cie
        Wymy艣lacz
        Zag艂贸wek
        ZWDK
      • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 13.08.19, 17:29
        Najstarsze zapisy o ko艣ciele 艢wi臋tej Tr贸jcy wspominaj膮 o 藕r贸dle, za艣 wielowiekowa tradycja nakazywa艂a p膮tnikom my膰 si臋 w tej wodzie i zabiera膰 j膮 w r贸偶nych naczyniach do dom贸w. Woda mia艂a szczeg贸lnie pomaga膰 przy schorzeniach oczu i sk贸ry. 殴r贸d艂o 鈥 wed艂ug starych opowie艣ci 鈥 znajdowa艂o si臋 w miejscu blisko d臋bu, gdzie Wiktoria spotyka艂a tr贸jk臋 dzieci, uosabiaj膮cych Tr贸jc臋 艢wi臋t膮, prosz膮cych o wybudowanie w miejscu objawie艅 ko艣ci贸艂ka. 殴r贸d艂o uj臋to w obramowan膮 drewnian膮 studni臋 i postawiono nad nim ma艂膮 鈥 tak偶e drewnian膮 鈥 kapliczk臋 z figur膮 艣w. Jana Chrzciciela. O tej kapliczce wspomina r贸wnie偶 Juliusz Ligo艅 s艂owami: A tu偶 w p艂ocie od drogi jest kapliczka ma艂a. Na przestrzeni XX wieku 鈥 z r贸偶nych wzgl臋d贸w 鈥 dawna kapliczka pe艂ni艂a inne funkcje, a 藕r贸dlan膮 wod臋 odprowadzono na zewn膮trz obiektu. Obecnie 鈥 ju偶 za proboszczowania ks. Jana Matli 鈥 kapliczce przywr贸cono dawn膮 funkcj臋.
    • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 04.08.19, 16:08
      W zabudowie przewa偶aj膮 kamienice pochodz膮ce z XIX wieku. Ulica jest uwa偶ana za star贸wk臋, tak偶e pe艂ni funkcje handlowe, us艂ugowe, finansowe i kulturalne. Tu偶 przy rynku na ul. Wolno艣ci znajduje si臋 bogato zdobiony neogotycki budynek Urz臋du Pocztowego, z XIX wieku. Droga przed I wojn膮 艣wiatow膮 nosi艂a nazw臋 Kaiserstra脽e, podczas II wojny 艣wiatowej Adolf-Hitler-Stra脽e. W 艣rodkowej cz臋艣ci deptaku (Wolno艣ci 20 r贸g Sienkiewicza 1) zainstalowany jest Wielki Ekran o powierzchni 12m虏, na kt贸rym emitowane s膮 og艂oszenia i reklamy. Ekran skierowany jest ku g贸rnej cz臋艣ci deptaku, widoczny ze szczytowej cz臋艣ci ulicy zgodnie z ruchem pieszym i ko艂owym. W po艂owie lat 90. XX wieku, p贸艂nocna cz臋艣膰 ulicy zosta艂a odrestaurowana. Przy ulicy znajduje si臋 wiele restauracji, kawiarni, pub贸w, oraz galerie, kino i kilka oddzia艂贸w bank贸w. W 艣rodkowej cz臋艣ci ulicy znajduje si臋 neogotycka bazylika pw. 艣w. Jadwigi 艢l膮skiej, zbudowana w 1874 roku, a tak偶e skrzy偶owanie z ulicami Hajduck膮 i Strzelc贸w Bytomskich, tzw. 鈥瀂艂oty R贸g鈥. W po艂udniowej cz臋艣ci tzw. przed艂u偶onej ul. Wolno艣ci, ulica biegnie przez wiadukt nad Drogow膮 Tras臋 艢rednicow膮 i pod dawnym wiaduktem kolejowym. Zabudowa po艂udniowej cz臋艣ci ulicy jest nowocze艣niejsza, znajduje si臋 tam Zesp贸艂 Szk贸艂 Sportowych nr 2, boiska sportowe i budynki jednorodzinne.
    • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 04.08.19, 16:12
      Samo 偶ycie:

      To by艂 okres kiedy jeszcze je藕dzi艂o si臋 na r贸偶nego rodzaju obozy (ich ta m艂odo艣膰) i tak si臋 jako艣 z艂o偶y艂o, 偶e jeden z naszych koleg贸w przez dwa lata nigdzie z nami nie je藕dzi艂. W ko艅cu przyjecha艂 i zaczyna nam co艣 opowiada膰 i w pewnym momencie m贸wi:
      - Jak ja by艂em na wolno艣ci...
      W tym momencie zaleg艂a g艂ucha cisza, ka偶dy popatrzy艂 na niego. Ch艂opak w ko艅cu si臋 zorientowa艂 i zako艅czy艂:
      - O co wam chodzi? Jak ja by艂em na Wolno艣ci w Chorzowie to...
      (W tym momencie wszyscy odetchn臋li z ulg膮 bo ch艂opak by艂 z tych porz膮dniejszych)
    • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 04.08.19, 19:07
      Budynek teatru w stylu neoklasycystycznym zaprojektowa艂 rz膮dowy mistrz budowlany Carl Moritz, autor projekt贸w opery w Kolonii i teatr贸w w Barmen, D眉rrn oraz Bochum. Budow臋 teatru rozpocz臋to w 1905, a oddano do u偶ytku w 1907, jako teatr niemiecki[4], w kt贸rym znajdowa艂o si臋 a偶 800 miejsc dla widowni. Od pocz膮tku swojego istnienia budynek mie艣ci si臋 na katowickim rynku. Szczyt fasady budynku ozdobiono p艂askorze藕bami umieszczonymi po obu stronach tympanonu, nawi膮zuj膮cymi do scen z Pier艣cienia Nibelunga, a schody prowadz膮ce do wej艣cia ozdobiono okaza艂ymi latarniami. Na tympanonie widnia艂 napis w j臋zyku niemieckim Deutschem Wort - deutscher Art (pol. Niemieckiemu s艂owu - niemieckiej sztuce). Fasad臋 budynku wielokrotnie przebudowywano: w okresie mi臋dzywojennym usuni臋to p艂askorze藕by, w latach 60. ubieg艂ego stulecia zdemontowano rze藕by stoj膮ce w niszach pomi臋dzy oknami oraz przebudowano schody, likwiduj膮c ozdobne latarnie. W 1976 na frontowym tympanonie, na wst臋dze, na kt贸rej by艂 niemiecki napis, umieszczono napis Teatr im. St. Wyspia艅skiego. Po ostatnim, maj膮cym miejsce na prze艂omie stuleci, gruntownym remoncie budynku, przywr贸cono na fasad臋 stoj膮ce w niszach rze藕by. Ju偶 w XXI wieku, w ramach przebudowy katowickiego rynku, zmianie zn贸w uleg艂 kszta艂t schod贸w. Przed budynkiem przywr贸cono r贸wnie偶 Plac Teatralny, na kt贸rym odbywaj膮 si臋 dzi艣 wydarzenia artystyczne.
    • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 04.08.19, 19:20
      We wrze艣niu 1936 teatr otrzymuje nazw臋 Teatr im.Stanis艂awa Wyspia艅skiego, co uczczono w dniu 17 wrze艣nia premier膮 Wyzwolenia tego偶 autora w re偶yserii Leopolda Kielanowskiego. Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polsk臋 we wrze艣niu 1939, w latach 1939鈭1945 teatr ponownie funkcjonowa艂 jako niemiecki. We wrze艣niu 1945 roku teatr, dzia艂aj膮cy ju偶 przez kilka miesi臋cy pod kierownictwem Karola Adwentowicza i Wilama Horzycy, sta艂 si臋 przystani膮 dla zespo艂u Polskiego Teatru Dramatycznego ze Lwowa (nie tylko dla aktor贸w, ale te偶 pracownik贸w zaplecza sceny). Dyrektorem Teatru 艢l膮skiego im. St. Wyspia艅skiego w Katowicach zosta艂 Bronis艂aw D膮browski. W tym okresie na scenie wyst臋powali tu mi臋dzy innymi Krystyna Feldman i Aleksander Bardini. Pierwsz膮 premier膮 po wojnie by艂o przedstawienie Aleksandra Fredry Zemsta. .
    • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 04.08.19, 19:22
      Kierunek teatru literackiego kontynuowany by艂 przez kolejne dyrekcje w latach 80. i 90., kiedy to katowick膮 scen膮 kierowali Jerzy Zegalski (1981-92), a p贸藕niej Bogdan Tosza (1992-2003). Obaj stawiali na repertuar eklektyczny, otwarty na ka偶dego widza, niezbyt awangardowy i eksperymentalny, a bardziej oddany tradycjom teatralnych konwencji. W tym czasie spektakle przygotowywali tu m.in. Kazimierz Kutz, Maciej Wojtyszko, Krzysztof Babicki czy Anna Polony. Tendencj臋 t臋 pr贸bowa艂 prze艂ama膰 Henryk Baranowski, kieruj膮cy Teatrem 艢l膮skim w latach 2003-06. Okres jego dyrekcji charakteryzowa艂 teatr poszukuj膮cy wsp贸艂czesnych tre艣ci, odwo艂uj膮cy si臋 do poetyki surrealizmu, groteski i postmodernizmu. W 2005 roku dyrektorem naczelnym teatru zosta艂a Krystyna Szaraniec zwi膮zana z nim od 1979 jako zast臋pca dyrektora (odpowiedzialna m.in. za organizacj臋 i koordynacj臋 generalnego remontu budynku Teatru 艢l膮skiego w latach 1997-2000, inicjatorka powstania Rady Gospodarczej, zrzeszaj膮cej prywatnych przedsi臋biorc贸w wspieraj膮cych finansowo Teatr).
      W latach 2007-13 dyrektorem artystycznym Teatru 艢l膮skiego by艂 Tadeusz Bradecki (w latach 1990-96 kieruj膮cy Starym Teatrem w Krakowie), kt贸ry wygra艂 konkurs og艂oszony na to stanowisko. Zaprosi艂 on do pracy w Katowicach m.in. Rudolfa Zio艂o, Katarzyn臋 Deszcz, Tomasza Mana, Gabriela Gietzky鈥檈go, Jaros艂awa Tumidajskiego czy Attil臋 Keresztesa. W repertuarze pojawi艂a si臋 wsp贸艂czesna polska dramaturgia, cho膰 nie brakowa艂o r贸wnie偶 tytu艂贸w z kanonu klasyki polskiej i 艣wiatowej.
      Od 2013 roku funkcj臋 dyrektora naczelnego i artystycznego pe艂ni Robert Talarczyk, kt贸ry wygra艂 konkurs na to stanowisko. W latach 2013-15 realizowa艂 on w Teatrze 艢l膮skim cykl 鈥炁歭膮sk 艣wi臋ty / 艢l膮sk przekl臋ty鈥, w kt贸rym za pomoc膮 teatralnego j臋zyka pr贸bowano przepracowa膰 temat 艣l膮skiej to偶samo艣ci oraz regionalnej historii. W tym celu zapraszani byli znacz膮cy teatralni re偶yserzy, jak np. Jacek G艂omb, Ewelina Marciniak, Ingmar Villqist czy Niko艂aj Kolada. Od 2014 roku jako dramaturg pracuje tu r贸wnie偶 Artur Pa艂yga.
    • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 04.08.19, 19:44
      Kameralna 鈥 powsta艂a w 1981 roku w miejsce wcze艣niejszej Ma艂ej Sceny, kt贸ra sp艂on臋艂a. Jej widownia mie艣ci 88 os贸b. Przeznaczona jest przede wszystkim do prezentacji ma艂oobsadowych spektakli.
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 16:55
          Siewierz nale偶y do najstarszych grod贸w w Polsce, jednak偶e jego pocz膮tki nie s膮 znane, bowiem nie zachowa艂y si臋 dawne dokumenty, za艣 dot膮d nie przeprowadzono odpowiednich bada艅 archeologicznych. Pierwsza wzmianka historyczna znajduje si臋 w dokumencie legata papieskiego Idziego z 1125 r. w kt贸rym napisano, i偶 klasztor Benedykt贸w w Ty艅cu pod Krakowem pobiera艂 cz臋艣膰 op艂at z targu i jatki w Siewierzu. Dalszym dowodem istnienia grodu oraz jego funkcji w handlu 艣l膮sko-ma艂opolskim jest fakt dzia艂alno艣ci komory celnej w Siewierzu, z kt贸rej dochody pobiera艂 konwent norbertanek z Rybnika w 1233 r. W pocz膮tkach swego istnienia Siewierz wchodzi艂 w sk艂ad kasztelanii bytomskiej w granicach ziemi krakowskiej. W 1177 r. Kazimierz Sprawiedliwy podarowa艂 Bytom, O艣wi臋cim i Siewierz Mieszkowi Pl膮tonogiemu, ksi臋ciu raciborskiemu. W pocz膮tkach XIII w. Siewierz by艂 ju偶 siedzib膮 kasztelami, bowiem stare 艣l膮skie dokumenty wymieniaj膮 nazwiska pierwszych kasztelan贸w: Jaks臋 i Wawrzy艅ca. Gr贸d siewierski w tym czasie po艂o偶ony by艂 wok贸艂 ko艣cio艂a 艣w. Jana Chrzciciela, a wi臋c na terenie obecnego cmentarza grzebalnego. Prawdopodobnie w 1241 r. po spaleniu grodu przez Tatar贸w przeniesiono osad臋 w dolin臋 Czarnej Przemszy chronion膮 rzek膮 i rozleg艂ymi bagnami. W 1276 r, Siewierz otrzyma艂 prawa miejskie, jednak偶e nie zachowa艂 si臋 dokument lokacyjny. W czasie rozbicia dzielnicowego Siewierz by艂 miejscem znanych bitew. W 1289 r. wojska W艂adys艂awa 艁okietka rozbi艂y wojska ksi膮偶膮t 艣l膮skich w walce o tron krakowski, a w 1292 r. Wac艂aw II czeski zwyci臋偶y艂 wojska polskie i zaj膮艂 Krak贸w. Odr臋bno艣膰 terytorialn膮 ziemi siewierskiej po raz pierwszy stwierdzono w dokumencie z 1266 r., wspominaj膮cym o "districtus severiensis". Po 艣mierci ksi臋cia opolskiego W艂adys艂awa w 1281 r., dystrykt siewierski przeszed艂 we w艂adanie Kazimierza I Bytomsko-Kozielskiego. Do 1337 r. dystrykt siewierski pozostawa艂 we w艂adaniu ksi膮偶膮t bytomskich, kt贸rzy w tym w艂a艣nie roku sprzedali go Kazimierzowi Cieszy艅skiemu. Po raz pierwszy w 1341 r. u偶yto formy 鈥瀔si臋stwo siewierskie". Poniewa偶 ksi臋stwa bytomskie i cieszy艅skie stanowi艂y lenna czeskie, przeto tak偶e ziemia siewierska ci膮偶y艂a ku Czechom, Ksi膮偶臋 cieszy艅ski Wac艂aw nie maj膮c potomstwa, popad艂szy w k艂opoty finansowe, sprzeda艂 ksi臋stwo siewierskie w dniu 30 grudnia 1443 r. biskupowi krakowskiemu Zbigniewowi Ole艣nickiemu. Umowa kupna i sprzeda偶y wymienia miasta: Czelad藕, Kozieg艂owy i Siewierz oraz wioski: Go艂uchowice, 艁agisza, Wojkowice Komorne, Rzenisz贸w, Nowa Wie艣, Strzy偶owice, S膮cz贸w, Myszkowice, T膮pkowice, Wojkowice Ko艣cielne, D膮bie, Rogo藕nik, Twardowice, Sadowie, Winowno, B臋dusz, 呕elis艂awice, Bobrowniki, Grodziec i O偶arowice. Ksi臋stwo posiada艂o powierzchni臋 607 km2. Ziemia siewierska sta艂a si臋 udzielnym ksi臋stwem pozostaj膮cym we w艂adaniu biskup贸w krakowskich. Od 1486 r. biskup krakowski Jan Rzeszowski zacz膮艂 u偶ywa膰 tytu艂u ksi臋cia siewierskiego, tytu艂 ten przetrwa艂 do 艣mierci biskupa Feliksa Turskiego w 1770 r. Biskup krakowski jako ksi膮偶臋 siewierski kumulowa艂 w swym r臋ku w艂adz臋 ustawodawcz膮 i s膮downicz膮, wydaj膮c statuty oraz przywileje dla poszczeg贸lnych stan贸w ksi臋stwa, a zw艂aszcza dla szlachty. Od 1474 r. biskupi nadawali szlachectwo, a otrzymali je w XVIII w. mi臋dzy innymi: Micha艂 i Kazimierz Bontaniowie, Benedykt Eminowicz i Wojciech Dziembowski. Ksi臋stwo mimo opieki Korony mia艂o znaczn膮 samodzielno艣膰. Posiada艂o w艂asne wojsko, w kt贸rym obowi膮zkowo s艂u偶y艂a miejscowa szlachta. Znany jest przypadek, i偶 wojska ksi臋stwa za biskupa Gembickiego przekroczy艂o granice Korony i st艂umi艂o na Podhalu powstanie Kostki Napierskiego. Siewierz jako stolica Ksi臋stwa, siedziba s膮d贸w biskupich i centrum handlowe, by艂 w XVII w. miastem znacz膮cym. Placem centralnym miasta by艂 czworok膮tny Rynek zwany Wielkim. Z rynku wychodzi艂y trzy ulice: Bytomska, Kozieg艂owska i Krakowska, a od strony p贸艂nocnej plac targowy.W centrum Rynku sta艂 murowany dwupi臋trowy Ratusz, wybudowany na podstawie przywileju z 1580 r. Miasto i mieszczanie otrzymali wiele przywilej贸w od biskup贸w krakowskich. Przywileje te obejmowa艂y preferencje w handlu, zwolnienia od op艂at w okresie kl臋sk 偶ywio艂owych, u艂atwienia dla rzemios艂a oraz nadania grunt贸w rolnych i le艣nych. Do dzisiaj siewierzanie korzystaj膮 z przychylno艣ci biskup贸w, kt贸rzy nadali na wieczne czasy mieszczanom lasy i 艂膮ki o powierzchni oko艂o 1500 ha. Aktualnie gruntami tymi administruje w imieniu starych rodzin siewierskich Sp贸艂ka Le艣no-Gruntowa. Siewierz wraz z okolic膮 by艂 powa偶nym o艣rodkiem przemys艂owym. W wiekach XIII-XIV kopano i wytapiano tu srebro i o艂贸w. W wiekach XV-XVIII dzia艂a艂y liczne ku藕nice 偶elaza, bazuj膮ce na lokalnych zasobach rud 偶elaza. W pocz膮tkach XVII w. Przebywa艂 w Siewierzu znany ku藕nik Walenty Ro藕dzie艅ski, pisz膮c tu s艂ynny poemat "Officina ferraria". Pot臋ga gospodarcza miasta opiera艂a si臋 na korzystnym po艂o偶eniu geograficznym, na skrzy偶owaniu licznych szlak贸w handlowych. Komory celne: siewierska, b臋dzi艅ska i kozieg艂owska obs艂ugiwa艂y szlak 艣l膮sko-ruski, kt贸ry odgrywa艂 najpowa偶niejsz膮 rol臋 w handlu l膮dowym szlacheckiej Rzeczpospolitej. Panowanie biskup贸w krakowskich oraz niezale偶no艣膰 terytorialna ksi臋stwa zako艅czy艂y si臋 w czasie obrad Sejmu Wielkiego. Na podstawie ustaw z 1790 r. i 1791 r. Ksi臋stwo zosta艂o w艂膮czone do Korony, jako osobna jednostka terytorialna w woj. krakowskim, Zaprowadzone zosta艂y porz膮dki skarbowe i s膮downicze wed艂ug zasad obowi膮zuj膮cych w Koronie. Kr贸l Stanis艂aw August specjalnym aktem z dnia 27 kwietnia 1792 r. potwierdzi艂 przywileje nadane miastu przez biskup贸w krakowskich oraz nada艂 miastu nowy herb. Po III rozbiorze Polski ziemia siewierska zosta艂a zagarni臋ta przez Prusak贸w i w艂膮czona do Prus, jako tzw. Nowy 艢l膮sk, Siewierz sta艂 si臋 miastem powiatowym. Po zaj臋ciu w 1807 r, Siewierza przez wojska francuskie, Napoleon Bonaparte reaktywowa艂 Ksi臋stwo Siewierskie i nada艂 je marsza艂kowi Lannes ksi臋ciu de Montebello. Po upadku Napoleona ziemia siewierska zosta艂a zaj臋ta przez wojska rosyjskie, a ksi臋stwo zlikwidowane, Odt膮d Siewierz a偶 do 1914 r. znajdowa艂 si臋 pod zaborem rosyjskim. W II po艂owie XIX w., na skutek braku kolei i przemys艂u, obserwuje si臋 stopniowy upadek ekonomiczny miasta, a tym samym pozycji w regionie. Po powstaniu styczniowym, w kt贸rym Siewierz bra艂 udzia艂, nast膮pi艂 upadek miasta. W wyniku reformy administracyjnej przeprowadzonej przez w艂adze carskie, Siewierz utraci艂 prawa miejskie. Nie by艂 nawet siedzib膮 gminy, bo ta do 1890 r. znajdowala si臋 w pobliskim Sulikowie. Odzyskanie niepodleg艂o艣ci w 1918 r. o偶ywi艂o nieco prowincjonalny Siewierz. Zbudowano szko艂臋 powszechn膮, sanatorium, Dom Ludowy oraz kopalni臋 galmanu Wiktor Emanuel. W 1930 r. ods艂oni臋to pomnik siewierzan poleg艂ych w walce o niepodleg艂o艣膰. W okresie mi臋dzywojennym Siewierz wraz z ca艂ym powiatem zawiercia艅skim powsta艂ym w 1927 r. nale偶a艂 do woj. kieleckiego. W czasie II wojny 艣wiatowej Siewierz znalaz艂 si臋 w granicach Rzeszy. Ludno艣膰 ponios艂a w czasie wojny znaczne straty, bowiem zgin臋艂o oko艂o 300 mieszka艅c贸w. W tym czasie Siewierz sta艂 sie siedzib膮 okr臋gu urz臋dowego, obejmuj膮cego gminy zbiorcze: Siewierz, Mierz臋cice i Pi艅czyce. Po zako艅czeniu wojny ziemia siewierska wraz z ca艂ym powiatem zawiercia艅skim zosta艂a przy艂膮czona do wojew贸dztwa 艣l膮sko-d膮browskiego. Siewierz zacz膮艂 powoli odzyskiwa膰 dawn膮 pozycj臋 w regionie. W 1946 r. reaktywowano dekanat siewierski, w 1947 r. oddano do u偶ytku Liceum Og贸lnokszta艂c膮ce, a w 1962 r, przywr贸cono prawa miejskie i nadano herb. Du偶a reorganizacja administracji terenowej przeprowadzona w 1973 r. zlikwidowa艂a gromady, spowodowa艂a przy艂膮czenie do miasta i gminy s膮siednich wsi: Brudzowic, Dziewek, Go艂uchowic, 呕elis艂awic, Podwarpia, Wojkowic Ko艣cielnych, Ku藕nicy War臋偶y艅skiej i Trzebies艂awic. Tak wi臋c po 180 latach nast膮pi艂o zjednoczenie cz臋艣ci ziemi siewierskiej. W latach 70-tych nast膮pi艂 dalszy rozw贸j siewierskiego przemys艂u. Zbudowano nowoczesn膮 Wytw贸rni臋 Gaz贸w Technicznych POLGAZ oraz trzy kopalnie dolomit贸w: SIEWIERZ, PODLE艢NA i NOWA WIOSKA. W latach tych Siewierz zas艂yn膮艂 w kraju z szeregu inicjatyw gospodarczych, z
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 16:59
          Miejscowo艣膰 ma metryk臋 艣redniowieczn膮 i istnia艂a ju偶 w XII wieku. Nazwa notowana w 1123鈥1125 jako Seuor, 1232 Sewior, 1250 Siewior, 1544 Siewierz, 1546 Siewier, 1889 Siewierz. Pochodzi od nieistniej膮cego obecnie w j臋zyku polskim rzeczownika siewior, oznaczaj膮cego 鈥瀙贸艂noc鈥. Do ko艅ca XV w. nazwa miasta brzmia艂a w taki w艂a艣nie spos贸b (Syewyor, 1470鈥1480). Nazwa okre艣la艂a zapewne miejsce po艂o偶one na p贸艂noc od innego obiektu geograficznego.
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 17:03
          Zabory Polski
          W 1795 nast臋pstwie III rozbioru Polski Siewierz wszed艂 w sk艂ad zaboru pruskiego jako Nowego 艢l膮ska. Po zwyci臋skim dla Polak贸w drugim powstaniu wielkopolskim jakie odby艂o si臋 w 1806 miejscowo艣膰 w latach 1807鈥1815 znalaz艂a si臋 w granicach Ksi臋stwa Warszawskiego. W 1807 Napoleon Bonaparte restytuowa艂 ksi臋stwo siewierskie i odda艂 je swemu marsza艂kowi Jean Lannes, ksi臋ciu Montebello, od kt贸rego miejscowo艣膰 przej膮艂 rz膮d Ksi臋stwa Warszawskiego. W 1815 w wyniku ustale艅 kongresu wiede艅skiego dokonano podzia艂u ksi臋stwa i miejscowo艣膰 znalaz艂a si臋 w zaborze rosyjskim w Kr贸lestwie Kongresowym. W 1827 w mie艣cie znajdowa艂o si臋 261 dom贸w zamieszkanych przez 1344 mieszka艅c贸w. W 1858 liczba dom贸w wzros艂a do 265, w tym 14 murowanych, a liczba mieszka艅c贸w do 1586 z czego wszyscy byli chrze艣cijanami. W 1870 Siewierz utraci艂 prawa miejskie w wyniku carskich represji za powstanie styczniowe 1863. W 1880 liczba mieszka艅c贸w wynosi艂a 1989. W 1889 w XIX wiecznym S艂owniku geograficznym Kr贸lestwa Polskiego miejscowo艣膰 wymieniona jest jako osada miejska, dawniej miasto le偶膮ce w powiecie b臋dzi艅skim, gminie Sulik贸w, parafia Siewierz. W osadzie by艂o w贸wczas 300 dom贸w, w kt贸rych mieszka艂o 2500 mieszka艅c贸w. Miejscowo艣膰 mia艂a 3281 morg powierzchni. Znajdowa艂y si臋 w niej dwa ko艣ci贸艂y, dwie szko艂y pocz膮tkowe m臋ska i 偶e艅ska, s膮d gminny, przytu艂ek dla 11 starc贸w, apteka.
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 17:04
          Okres powojenny
          W okresie PRL miejscowo艣膰 le偶a艂a w powiecie zawiercia艅skim w wojew贸dztwie katowickim. W 1955 Siewierz by艂 gromad膮, a od 1958 osiedlem zajmuj膮cym 31 km2 powierzchni oraz licz膮cym 4000 mieszka艅c贸w. Miejscowo艣膰 odzyska艂a prawa miejskie w 1962, ale wi臋kszo艣膰 mieszka艅c贸w, 71% w dalszym ci膮gu utrzymywa艂o si臋 jeszcze z rolnictwa. W mie艣cie znajdowa艂a si臋 szko艂a podstawowa oraz liceum
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 17:20
          FIGURA 艢WI臉TEGO JANA NEPOMUCENA W WOJKOWICACH KO艢CIELNYCH

          Jest to figura barokowa, kamienna, z rze藕b膮 艣w. Jana Nepomucena z 1740 r., stoi przy plebanii. Zosta艂a przesuni臋ta w 1987 r. przy prostowaniu przebiegu drogi.
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 17:28
          KO艢CI脫艁 W WOJKOWICACH KO艢CIELNYCH

          Zosta艂 wzniesiony w XIII wieku, a nast臋pnie przebudowany. Ko艣ci贸艂 jest murowany, tynkowany, posiada roma艅sk膮 metryk臋, bowiem pochodzi w pierwotnej postaci z lat 1200-1229, kiedy to zosta艂 zbudowany przez 贸wczesnego w艂a艣ciciela wsi, pochodz膮cego z rodu Nowina. Parafi臋 erygowa艂 biskup krakowski Iwo Odrow膮偶. Z okresu tego pozosta艂o prezbiterium. W XV wieku 艣wi膮tynia zosta艂a przebudowana i powi臋kszona. Kolejne prace mia艂y miejsce w XVII wieku, kiedy to dobudowano dwie kaplice. Jedna z nich - Baltazara Rzuchowskiego - powsta艂a przed 1625 r. W celu powi臋kszenia ko艣cio艂a w XVIII wieku dobudowano jeszcze jedn膮 kaplic臋 oraz krucht臋. W 1945 r. na skutek dzia艂a艅 wojennych zosta艂a zniszczona wie偶a i dach. Zniszczenia wojenne usuni臋to w dwa lata...
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 17:38
          KO艢CI脫艁 PW. 艢WI臉TEGO MACIEJA APOSTO艁A W SIEWIERZU

          Znajduje si臋 na wsch贸d od rynku, przy ulicy Ko艣ciuszki. Powsta艂 w 2 po艂owie XIII wieku, wraz z lokacj膮 miasta Siewierza. Prezbiterium by艂o w贸wczas murowane, a nawa drewniana. Przed 1598 r. drewnian膮 naw臋 przebudowano na murowan膮. Nast臋pnie w latach 1647-1657 staraniem biskupa Piotra Gembickiego, ko艣ci贸艂 cz臋艣ciowo przebudowano. Obecny kszta艂t 艣wi膮tynia uzyska艂a w latach 1782-1784, po rozbudowie prowadzonej przez biskupa krakowskiego Kajetana So艂tyka. Przed艂u偶ono w贸wczas ko艣ci贸艂 w kierunku zachodnim o 5 metr贸w. Wzniesiono now膮, jednowie偶ow膮 fasad臋, zbudowano krucht臋, skarbiec i jedn膮 kaplic臋 od strony po艂udniowej. W wyniku przebudowy ko艣ci贸艂 otrzyma艂 wygl膮d barokowo-klasycystyczny. Przy ko艣ciele znajduje si臋 okaza艂a Brama Biskupia (jest 艣wie偶o po remoncie)
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 18:03
          BUDYNEK STAREJ GMINY W SIEWIERZU

          Jest to p贸藕noklasycystyczny budynek parterowy z facjatkami, dwutraktowy, z sieni膮 na osi, usytuowany obok ko艣cio艂a parafialnego pod wezwaniem 艣w. Macieja Aposto艂a. Zosta艂 wybudowany jako dworek, na prze艂omie XVIII i XIX wieku przez siewiersk膮 rodzin臋 Frank贸w. Posiada charakterystyczny dach mansardowy pobity gontem. W II po艂owie XIX wieku, po utracie przez Siewierz praw miejskich i wyburzeniu ratusza, zosta艂 wykupiony za 艣rodki pochodz膮ce ze sk艂adek mieszka艅c贸w na siedzib臋 Gminy. Po II wojnie 艣wiatowej budynek przeznaczono na przedszkole. Od 2005 r. w obiekcie funkcjonuje Izba Tradycji i Kultury Dawnej, dzia艂aj膮ca w strukturach Miejsko-Gminnego O艣rodka Kultury w Siewierzu.
        • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 20.08.19, 18:07
          BAROKOWA KAMIENICA W RYNKU

          Jest to kamienica mieszcza艅ska z XVIII wieku, pi臋trowa, z facjatk膮 zwie艅czon膮 falistym szczytem. Posiada dwuspadowy dach kryty dach贸wk膮. Piwnice oraz jedno pomieszczenie na parterze zosta艂o przykryte sklepieniami kolebkowymi. Dawniej w budynku mie艣ci艂 si臋 zajazd, w kt贸rym nocowa艂 m.in. w 1823 r. car Rosji Aleksander, w czasie podr贸偶y z Werony do Warszawy. Do roku 2011 w kamienicy funkcjonowa艂a restauracja. W 2011 roku nowi w艂a艣ciciele kamienicy: Justyna, Jaros艂aw i Micha艂 Dydakowie z Wojkowic Ko艣cielnych przyst膮pili do przebudowy i adaptacji kamienicy w oparciu o uzgodnienie wydane przez Wojew贸dzki Urz膮d Ochrony Zabytk贸w w Katowicach oraz decyzj臋 Starosty B臋dzi艅skiego.
    • madohora Re: Na 艢l膮skim Szlaku IX 04.08.19, 19:49
      w Galerii - scena znajduje si臋 w Galerii Katowickiej. Zosta艂a otwarta w 2015 roku. Nowa scena Teatru 艢l膮skiego powsta艂a w ramach prowadzonego przez Galeri臋 Katowick膮 projektu Wy偶szy Poziom. Na Scenie w Galerii odbywaj膮 si臋 premiery, spektakle, spotkania i warsztaty. Widownia mie艣ci 200 os贸b. Jest to jedyny teatr w Polsce w centrum handlowym

Popularne w膮tki

Nie pami臋tasz has艂a

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj si臋

Nakarm Pajacyka