Dodaj do ulubionych

Ostrava: z oo w Ostravie

04.11.19, 23:12
Zoo Ostrava, Ogród Zoologiczny w Ostrawie (czeskie: Zoologická zahrada Ostrava) – ogród zoologiczny usytuowany w południowo-wschodniej części Ostrawy, w dzielnicy Śląska Ostrawa. Aktywnie uczestniczy w ratowaniu ginących gatunków w ramach Europejskiego Programu Ochrony Zwierząt (EEP).
Obserwuj wątek
    • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:13
      Historia ogrodu wiąże się ściśle z historią kopalni Zarubek i Aleksander, której górnicy w 1948 stworzyli w Kończycach Małych park górniczy o powierzchni 6 ha. Ponieważ był on parkiem rekreacyjnym, w jego skład weszły scena z parkietem, brodziki i piaskownice dla dzieci oraz boiska i korty tenisowe.
        • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:14
          W styczniu 1951 Ministerstwo Informacji i Oświaty wraz z władzami Ostrawy zdecydowały o budowie prowizorycznego ogrodu zoologicznego. Projekt poparli specjaliści w tej dziedzinie, doc. O. Stepanek i dyrektor ZOO w Pradze dr. C. Purkyn.
          • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:17
            26 października 1951 na XI plenarnym posiedzeniu Komitetu Rady Narodowej w Ostrawie zatwierdzono przejęcie ogrodu zoologicznego i parku górniczego do stałego administrowania i właśnie ten dzień przyjmuje się za datę powstania Ogrodu Zoologicznego Ostrawa. Dwa lata później ogród zoologiczny przemianowany został na samodzielną jednostkę gospodarczą rady narodowej o charakterze kulturalno-oświatowym, a jej kierownictwo powierzono B. Vitkowi.
            • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:18
              W kwietniu 1953 została podjęta decyzja o budowie nowego ogrodu zoologicznego i przeniesieniu dotychczasowego ogrodu do nowej lokalizacji. Nowy ogród mieścić się miał w parku Stromovky w Śląskiej Ostrawie.
              Rok 1956 może zostać uznany za początek budowy nowego ogrodu zoologicznego, a pierwszym udostępnionym zwiedzającym obiektem był wybieg dla niedźwiedzi.
              • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:19
                Do 1965 zoo funkcjonowało w warunkach prowizorycznych. Wszystkie zwierzęta ciepłolubne pierwsze dwie zimy mieszkały w budynku magazynowym. Główny okres budowy to druga połowa lat 60. i przede wszystkim lata 70. Z tego okresu pochodzi unikatowy wolny wybieg szympansów (1968), trzy nowe akwaria dla ryb (1969, 1974), ekspozycja tygrysów syberyjskich i niedźwiedzi kodiackich (1971, 1975), zoo dla dzieci (1972), pawilon hipopotamów (1975) oraz ekspozycja gibonów na wyspie (1979).
                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:21
                    W latach 90. dopłaty inwestycyjne umożliwiły rozpoczęcie rekonstrukcji i modernizacji szeregu zniszczonych obiektów i urządzeń (pawilony nosorożców, pawilony naczelnych i drapieżników, ogrodzenie terenu, elektryfikację i gazyfikację oraz budowę wolier dla ptaków).
                            • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:33
                              Po raz pierwszy gatunek opisał Frédéric de Lafresnaye w 1847. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Ara rubro-genys. Nazwa Ara rubrogenys jest obecnie akceptowana przez Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny. Ara różowooka to gatunek monotypowy
                              • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:34
                                Długość ciała wynosi 55–60 cm, masa ciała 450–650 g. Większość upierzenia oliwkowozielona. Czoło i pokrywy uszne pomarańczowoczerwone, podobnie jak brzeg skrzydeł, pokrywy podskrzydłowe. Lotki I rzędu jasnoniebieskie. Skóra wokół oka ma barwę jasnoróżową. Dziób czarny
                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:36
                                    Środowiskiem życia ar różowookich pierwotnie były suche lasy, które wskutek ludzkiej aktywności zostały zdegradowane do zarośli kolczastych krzewów i kaktusów. Obecnie zasiedlają subtropikalne, kserofityczne lasy z licznymi kaktusami i porozrzucanymi drzewami. Odnotowywane były na wysokości od 1100 m n.p.m. do 2700 m n.p.m., lokalnie do 3000 m n.p.m. Gniazdują i odpoczywają na stromych zboczach brzegów rzek, niewiele ptaków gniazduje w palmach. Ary różowookie żyją w niewielkich stadach. Żywią się owocami i nasionami, nierzadko żerują na plantacjach orzeszków ziemnych i uprawach kukurydzy
                                            • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:48
                                              Występuje w południowym Surinamie oraz przyległych obszarach Gujany Francuskiej, Gujan i Brazylii. Zamieszkuje lasy deszczowe otoczone suchą sawanną, a leżące na wysokości około 315–430 m n.p.m. W zamieszkiwanym przez D. tinctorius środowisku w dzień temperatura wynosi 22–27 °C, w nocy około 20 °C. Drzewołazy niebieskie preferują okolice strumieni i pokryte mchem kamienie; przeważnie przebywają na ziemi, niekiedy są znajdywane na drzewach do wysokości 5 m nad ziemią
                                              • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:50
                                                Drzewołazy niebieskie osiągają długość ciała 3–4,5 cm przy wadze około 3 g. Samice są większe. W skórze tego gatunku znajdują się liczne gruczoły produkujące wydzielinę zawierającą toksyczne alkaloidy. Sam płaz ubarwiony jest niebiesko, na brzuchu ciemniej. Na grzbiecie i głowie występują ciemnoniebieskie i czarne plamy
                                                • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:55
                                                  Samica składa 5–10 jaj, z których po 14–18 dniach wykluwają się kijanki; mierzą około 10 mm, z czego blisko 6 mm przypada na ogon. Po 12–14 tygodniach stają się samodzielne; wcześniej żywią się jeszcze niezapłodnionymi jajami składanymi przez samicę. Rola samca sprowadza się do przeniesienia kijanek z miejsca złożenia jaja do małego zbiornika wody, nawet tego utworzonego przez liście rośliny czy małej dziupli. Dojrzałość płciową drzewołazy niebieskie osiągają w wieku około 2 lat; w niewoli dożywają 12 lat
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:57
                                                    Liściołaz żółty (Phyllobates terribilis) − gatunek płaza z rodziny drzewołazowatych (Dendrobatidae), nazywany też liściołazem złocistym lub straszliwym. Jest najbardziej toksycznym płazem na świecie. Toksyny zawarte w wydzielinie skóry tego liściołaza są wykorzystywane przez Indian Embre i Choco do zatruwania strzał. Gatunek hodowany w terrariach.
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 04.11.19, 23:59
                                                    Gatunek ten prowadzi naziemny tryb życia. Jest aktywny w ciągu dnia. Żywi się stawonogami. Podstawę jego diety stanowią owady. Okres godowy przypada na porę deszczową. Samica składa jaja wśród ściółki lub w zagłębieniach pod kamieniami. Po zapłodnieniu samiec przejmuje opiekę nad złożeniem.
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 05.11.19, 21:55
                                                    Flamingi, czerwonaki], czerwonakowate – rodzina (Phoenicopteridae) ptaków z rzędu flamingowych (Phoenicopteriformes). Rząd flamingów obejmuje gatunki brodzące, zamieszkujące wyspowo strefę klimatów ciepłych i gorących całego świata poza Australią. Środowisko życia stanowią słone i alkaliczne (sodowe) jeziora, nadmorskie laguny, mokradła, panwie solne. Spotykane również w głębi lądu. Długość ciała 80-145 cm, przy czym samce są większe od samic. Masa ciała: 1,9–3 kg[. Flamingi charakteryzują się długą szyją i nogami, w locie wyciągniętymi. Skrzydła długie i zaostrzone. Palce w liczbie 3 lub 4 połączone są błoną pławną (u dwóch gatunków z rodzaju Phoenicoparrus zachował się czwarty, tylny palec). Mimo swojej budowy dobrze latają, potrafią również pływać, co czynią jednak głównie osobniki młode. W locie nogi i szyja wyciągnięte. Dziób świadczy o wysokiej specjalizacji pokarmowej. Gdy ptak zagłębi go w wodzie, językiem przepycha wodę, a umieszczone pod górną szczęką blaszki (lamella) wychwytują pożywienie, np. glony i fragmenty roślin. Osobniki młode mają proste dzioby i są karmione wydzieliną z wola. Flamingi są zwierzętami stadnymi. Dzięki swojej wysokości łatwo dostrzegają drapieżnika i zaczynają wtedy głośno alarmować inne osobniki. Są to ptaki wędrowne, w locie formują długie, nierówne linie. Łączą się w pary na całe życie. Oba ptaki z pary budują kopulaste gniazdo z mułu, w którym składane są jedno lub dwa jaja. Młode karmione są wydzieliną z wola, co cechuje jedynie flamingi i gołębiowe. Młode łączą się w „żłobki”, podobnie jak strusie; mimo tego rodzice rozpoznają i karmią swoje młode. Po 6-11 tygodniach są w stanie żerować samodzielnie. Zbiorowiska młodych ptaków u jednego z gatunków mogą liczyć do 30 tys. osobników
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 06.11.19, 21:04
                                                    Grzybienie białe (Nymphaea alba L.), zwyczajowo nazywane także nenufarem lub lilią wodną – gatunek byliny z rodziny grzybieniowatych (Nymphaeaceae). Jeden z około 50 gatunków z rodzaju grzybienie Nymphaea. Typ nomenklatoryczny dla rodzaju. Ze względu na efektowne, duże kwiaty pływające na powierzchni wody gatunek ten rozpowszechniony jest w uprawie, zwłaszcza w postaci odmian barwnie kwitnących. Jest to także roślina lecznicza, a dawniej także barwierska. W wielu krajach gatunek z powodu zagrożenia naturalnych stanowisk objęty został ochroną prawną, w tym także chroniony jest w Polsce.
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 06.11.19, 21:22
                                                    Zebra – nazwa stosowana na określenie ssaków z rodziny koniowatych charakteryzujących się obecnością białych pasów na czarnej sierści]. Zwierzęta te należą do rodzaju Equus. Do zebr zalicza się zwykle trzy gatunki z licznymi podgatunkami:
                                                    zebra stepowa (Equus quagga)
                                                    zebra równikowa (Equus q. boehmi)
                                                    zebra sawannowa (Equus q. borensis)
                                                    zebra damarska (Equus q. burchelli)
                                                    zebra pręgonoga (Equus q. chapmani)
                                                    zebra równinna (Equus q. crawshayi)
                                                    zebra kwagga (†Equus q. quagga)
                                                    zebra pręgowana (Equus grevyi)
                                                    zebra górska (Equus zebra)
                                                    zebra namibska (Equus zebra hartmannae)
                                                    zebra przylądkowa (Equus zebra zebra)
                                                    Integrated Taxonomic Information System grupuje zebry w podrodzaju Hippotigris C. H. Smith, 1841, lokując w nim także Equus hartmannae Matschie, 1898[6] – takson, który przez Mammal Species of the World oraz publikację „Polskie nazewnictwo ssaków świata” Muzeum i Instytutu Zoologii PAN w Warszawie jest oznaczany jako zebra namibska (Equus zebra hartmannae), podgatunek zebry górskiej.
                                                    Początkowo wierzono, że zebry mają białą sierść z czarnymi pasami, ponieważ niektóre zebry mają białe podbrzusza. Badania embriologiczne dowiodły jednak, że kolor tła zwierzęcia to czarny, białe paski i brzuchy są dodatkami, powstałymi wskutek różnych czynników. Zebry żyją stadnie na trawiastych terenach Afryki, na południe od Sahary.
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 06.11.19, 21:41
                                                    Park botanicznyObszar ogrodu zoologicznego tworzy tzw. Wielki LasOstrawski, który znajduje si ́ na pó∏nocny-wschód odcentrum miasta Ostrawy, 260 m n.p.m. Powierzchniaca∏kowita wynosi prawie 92 hektary. ZaroÊla leÊnezajmujà ponad dwie trzecie ca∏kowitej powierzchni zoo(71 ha), powierzchnie wodne – 4 hektary, pozosta∏acz ́Êç to ∏àki, pole i zabudowania gospodarcze. W chwiliobecnej w areale ogrodu zoologicznego roÊnie prawie400 gatunków i upraw drzew liÊciastych, 150 gatunkówdrzew iglastych i 310 gatunków upraw roÊlin trwa∏ych.W roku 2003 na tym terytorium mia∏o miejsce badanieflorystyczne, które przeprowadzili Dr Saganováz Uniwersytetu Ostrawskiego i prof. Wika z UniwersytetuÂlàskiego w Katowicach. Naliczono prawie 450 ga-tunków dziko rosnàcych roÊlin z 68 rodzin. Najbardziejznaczàcà dominantà pierwotnych roÊlin leÊnych sàegzemplarze buków leÊnych. Wiek tych roÊlin szacuje si ́w przybli ̋eniu na 150 lat. Kilka sztuk ma obwódsi ́gajàcy do 350 cm a najstarszy z buków leÊnych maw obwodzie a ̋ 474 cm. Nowo powsta∏y park botanicznyodkrywa przed zwiedzajàcymi dotàd niedost ́pne cz ́Êciobszaru zoo i bezpoÊrednio ∏àczy je z ekspozycjamizoologicznymi. W sk∏ad parku wchodzà trzy Êcie ̋kiedukacyjne (Droga wody, Droga cienia, Droga lasu)z szeÊcioma Êcie ̋kami parkowymi o ró ̋nej szerokoÊci,trzema mostami i jednà k∏adkà oraz Êcie ̋ynkizaszczepionych drzewek i droga okràglaków. Nast ́pnie,znajdujà si ́ tutaj nowe miejsca odpoczynku dla ma∏ychi du ̋ych zwiedzajàcych (Ptasia ̧àka, S∏oneczna ̧àka,Plac Zabaw ko∏o S∏onia i Altana). W ca∏oÊci zainsta-lowano 25 obiektów autorskich oraz nowe tabliceinformacyjne tak ̋e w j ́zyku polskim. W ramachbotanizacji ogrodu zasadzono kilkadziesiàt gatunkównowych roÊlin w iloÊci ca∏kowitej 600 szt. Park bota-niczny zosta∏ uroczyÊcie otwarty w czerwcu 2007
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 07.11.19, 00:17
                                                    Krokodyle (Crocodilia) – rząd dużych gadów drapieżnych z grupy zauropsydów, wiodących ziemno-wodny tryb życia. Pojawiły się 83,5 mln lat temu (czyli w późnej kredzie). Są najbliższymi krewnymi ptaków i jedynymi prócz nich przetrwałymi do dziś archozaurami, a także jedynymi współcześnie występującymi członkami kladu Crurotarsi. Członkowie grupy Pseudosuchia, obejmującej krokodyle, pojawili się około 250 milionów lat temu w epoce wczesnego triasu. Różnicowały się w mezozoiku. Rząd krokodyli obejmuje jednak tylko rodziny krokodylowatych, aligatorowatych (w tym kajmany) i gawialowatych.
                                                    Duże, solidnej budowy, jaszczurkowatego kształtu krokodyle cechują się długimi, spłaszczonymi pyskami, bocznie spłaszczonym ogonem oraz ułożeniem oczu, uszu i nozdrzy na szczycie głowy. Świetnie pływają, na lądzie poruszają się chodem wysokim bądź niskim. Mniejsze gatunki zdolne są do galopu. Grubą skórę pokrywają niezachodzące na siebie łuski. Paszczę wypełniają haczykowate zęby kształtu stożkowatego. Gady te dysponują wielką siłą zgryzu. Wyróżnia je czterokomorowe serce, podobne do ptasiego, oraz jednokierunkowy przepływ krwi przez płuca. Z innymi gadami łączy je zmiennocieplność.
                                                    Zamieszkują głównie niziny tropikalne, ale aligatorowate żyją również na południowym wschodzie USA oraz w chińskiej rzece Jangcy. Są w większości mięsożerne, w skład ich diety mogą wchodzić ryby, skorupiaki, mięczaki, ptaki i ssaki. Niektóre gatunki wyspecjalizowały się w odżywianiu jednym typem pokarmu, jak gawial gangesowy, odżywiający się głównie rybami, podczas gdy inne, jak krokodyl różańcowy, mają urozmaiconą dietę. Zazwyczaj wiodą samotny tryb życia, przejawiają terytorializm, choć zdarza im się współpraca w pozyskiwaniu zdobyczy. Podczas rozrodu dominujący samiec stara się uzyskać wyłączny dostęp do gotowych do zapłodnienia samic. Samice składają jaja w zagłębieniach, przykrywanych następnie kopcem. W przeciwieństwie do większości gadów występuje opieka nad potomstwem. 8 gatunków znanych jest z tego, że ich przedstawiciele dokonują ataków na człowieka; za największą ilość ataków odpowiada krokodyl nilowy. Z kolei ludzie stanowią zagrożenie dla populacji krokodyli poprzez polowania, mające na celu pozyskiwanie skór, i destrukcję siedlisk. Farmy hodowlane znacznie zmniejszyły nielegalny obrót skórami. Przedstawienia krokodyli w literaturze i sztuce pojawiały się w kulturach ludzkich przynajmniej od Starożytnego Egiptu. Najstarsza znana wzmianka o krokodylu płaczącym po swej ofierze pochodzi z IX wieku, rozpowszechniła się dzięki Johnowi Mandeville’owi w XV wieku, a następnie Szekspirowi na przełomie XVI i XVII wieku.
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 07.11.19, 00:31
                                                    Chiny w OstrawieW kilku ostatnich latach na obszarze zoo powstajàekspozycje botaniczne odpowiednio uzupe∏niajàceÊwiat zwierzàt. Dowodem na to jest nowy „Ogródchiƒski“. Poza systemem jeziorek, kaskad wodnych,pi ́knych zakàtków roÊlinnych i innych elementówsztuki ogrodniczej, zwiedzajàcy mogà tu podziwiaçtak ̋e tracze bielaczki, mandarynki i bociany czarne.Ciekawostkà ogrodu jest tak ̋e to, ̋e chodzi o pierwszà„przejÊciowà“ ekspozycj ́ w historii zoo w Ostrawie.Ch ́tnie kontynuowalibyÊmy budowanie ekspozycji„przejÊciowych“, tzn. takich, do których zwiedzajàcymo ̋e wchodzi siç bezpoÊrednio do miejsc gdzie hodowanesà zwierz ́ta. Jest to oczywiÊcie mo ̋liwe, tylko w przy-padku tych zwierzàt, które z jednej strony nie sà dla człowieka niebezpieczne a z drugiej, pobyt odwiedza-jàcych na wybiegu w niczym im nie przeszkadza
                                                  • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 07.11.19, 00:35
                                                    Sępy w nowej wolierzeS ́py p∏owe nale ̋à do jednych z najwi ́kszychdrapie ̋ników a jednoczeÊnie tak ̋e do tych najgro ̋niej-szych na kontynencie europejskim. Dlatego te ̋, ostraw-skie zoo zdecydowa∏o intensywnie poÊwi ́ciç si ́ ichhodowli i z czasem do∏àczyç je do bie ̋àcych projektówogrodu, których celem jest powrót tego wspania∏egoptaka do kilku miejsc jego bytowania w Europie.AbyÊmy mogli ten cel osiàgnàç, zdecydowano o posta-wieniu ogromnej woliery, która oferuje s ́pom wyra ̋nielepsze warunki ̋ycia i gniazdowania ni ̋ dotychczas. Poprzebudowie woliera ma a ̋ 8 metrów wysokoÊci a jejcz ́Êcià jest tak ̋e sztuczna ska∏a
    • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 05.11.19, 19:31
      Hipopotam (Hippopotamus) – rodzaj ssaka parzystokopytnego z rodziny hipopotamowatych (Hippopotamidae). Rodzaj obejmuje jeden współcześnie występujący gatunek występujący w Afryce. Długość ciała 290–355 cm, ogona 40–56 cm, wysokość w kłębie 150–165 cm; masa ciała 1000–4500 kg
    • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 05.11.19, 19:34
      Słoń indyjski (Elephas maximus) – ssak z rzędu trąbowców, jeden z trzech żyjących gatunków rodziny słoniowatych, zamieszkujący lasy i zarośla Azji Południowej i Południowo-Wschodniej.
      długość ciała: 5,5-6,4 m
      długość ogona: do 1,5 m
      wysokość w kłębie: do 3,1 m
      masa ciała: do 5 ton
      Głowa duża, czoło płaskie, nad oczami po obydwu stronach dwa półokrągłe guzy kostne, uszy znacznie mniejsze niż u słonia afrykańskiego, ciosy niewielkich stosunkowo rozmiarów występują u większości samców, u samic rzadko spotykane (największe ciosy słoni indyjskich miały długość 3,02 m i masę 39 kg). Trąba zakończona jest jednym wyrostkiem chwytnym. Szyja krótka, tułów krępy, masywny, kończyny słupowate, zakończone szeroką, okrągłą stopą, zawierającą warstwę amortyzacyjną zbudowaną z tkanki chrzęstnej i tłuszczowej. Słonie chodzą na czubkach palców zakończonych pięcioma paznokciami w kończynach przednich, trzema lub czterema w tylnych. Ciało pokrywa gruba, marszczona skóra o grubości 2-4 cm, prawie bezwłosa, rzadkie włosy występują na grzbiecie i karku, dłuższe stanowią zakończenie ogona. Słonie porozumiewają się ze sobą dźwiękami o bardzo niskiej częstotliwości, niesłyszalnymi dla ucha ludzkiego, które są odbierane przez te zwierzęta na duże odległości (ponad 2 km). Słoń indyjski żyje w stadach złożonych przeważnie z 8-10 samic z młodymi, w obrębie stada panuje ścisła hierarchia. W terenie górzystym porusza się nadzwyczaj sprawnie (w marszu osiąga 7-15 km/h), niemal bezgłośnie i prawie nie pozostawiając śladów (nacisk na 1 cm² powierzchni stopy wynosi tylko 400-600 g). Doskonale pływa i chętnie kąpie się w błotnistych sadzawkach. Pożywienie słoni indyjskich stanowią trawy, liście, kora, miękkie drewno, pędy bambusa i owoce, szczególnie dzikie figi. Ciąża trwa 614-688 dni (ok. 21 m-cy), samica rodzi jedno młode o masie ok. 100 kg, które karmi przez 8-10 miesięcy, czasem nawet ponad rok. Słoń indyjski osiąga dojrzałość płciową w wieku ok. 12 lat. W warunkach hodowlanych żyje przeciętnie 40-60 lat.
      Znane są cztery podgatunki:
      słoń indyjski (Elephas maximus bengalensis), występujący głównie w Indiach
      słoń malajski (Elephas maximus hirsutus), występujący na Półwyspie Malajskim
      słoń sumatrzański (Elephas maximus sumatranus), zamieszkujący Sumatrę
      słoń cejloński (Elephas maximus maximus) ze Sri Lanki.
      Podgatunki te, szczególnie słoń malajski, zagrożone są wyginięciem. Liczebność gatunku (pomijając hodowle) szacuje się na 30 000 osobników. W Indiach kurczenie się biotopu tych zwierząt prowadzi do licznych konfliktów między ludźmi a słoniami, w skali roku zabija się około 150 słoni dzikich, a ich ofiarą pada około 200 ludzi. Słoń indyjski jest zwierzęciem o łagodnym usposobieniu, daje się łatwo oswajać i tresować, używany jest jako zwierzę robocze, istnieją nawet fermy hodowlane, prowadzone w celu oswajania słoni indyjskich, jak i sztucznego ich rozrodu. W ogrodach zoologicznych hodowany od XIX w., pierwszy udany poród w takich warunkach odbył się w 1905 roku.
      Gatunek ten jest chroniony przepisami konwencji waszyngtońskiej (CITES).
    • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 05.11.19, 20:05
      Agawa (Agave L.) – rodzaj roślin z rodziny agawowatych. Liczy ponad 100 gatunków, rosnących dziko od południowych części USA do północnych rejonów Ameryki Południowej. Pokrój
      Sukulenty liściowe.
      Łodyga
      Silnie skrócona.
      Liście
      Liście są grube i mięsiste oraz pokryte drobnymi, ale ostrymi kolcami.
      Kwiaty
      Wszystkie gatunki agaw są hapaksantami (kwitną tylko jeden raz w życiu). Zakwitają w wieku 6–15 lat, ale niektóre gatunki później, nawet w wieku ok. 100 lat. Tworzą wówczas pojedynczy pęd kwiatowy o wysokości do 12 m, z ogromną liczbą (do kilkunastu tysięcy) kwiatostanów. Po przekwitnieniu roślina ginie, ale większość gatunków wytwarza odrosty korzeniowe, które kontynuują rozwój. Rośliny ozdobne. W krajach o cieplejszym klimacie są powszechnie wykorzystywane do nasadzeń krajobrazowych, w dużych ogrodach skalnych i w parkach. W krajach o zimniejszym klimacie, m.in. w Polsce, niektóre gatunki są uprawiane jako rośliny pokojowe.
      Wykorzystywana jest do produkcji takich alkoholi jak tequila, mezcal i pulque. Dawniej robiono z niej też papier oraz liny, sznurki.
      Niektóre gatunki agaw posiadają także zastosowanie lecznicze.
      Syrop z agawy - środek słodzący
    • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 05.11.19, 20:58
      Motyle, inaczej łuskoskrzydłe (Lepidoptera – z stgr. λεπίς lepis, dopełniacz λεπίδος lepidos – „łuska” i πτερόν pteron – „skrzydło”) – rząd owadów uskrzydlonych, blisko spokrewniony z chruścikami. Istnieje kilka umownych podziałów motyli, które nie mają pokrycia w rzeczywistych relacjach pokrewieństwa w obrębie tej grupy. Mogą one być jednak wygodne przy rozpoznawaniu. Dwa często spotykane w książkach czy popularnych atlasach podziały to podział ze względu na wygląd i porę lotu na motyle dzienne (Rhopalocera, buławkoczułkie) oraz ćmy (Heterocera, różnoczułkie) oraz podział ze względu na wielkość na Macrolepidoptera (motyle większe) i Microlepidoptera (motyle mniejsze). Oba te podziały są sztuczne, ale można je wykorzystać pamiętając, że np. wiele ciem lata w dzień, niektóre mają buławkowate czułki, niektóre rodziny zaliczane do Macrolepidoptera mają przedstawicieli o bardzo małych rozmiarach (np. Noctuidae) i odwrotnie, niektóre rodziny włączane do Microlepidoptera mają przedstawicieli o rozmiarach większych (np. Pyralidae). Należy również pamiętać, że podziały te nakładają się na siebie. Zaraz po chrząszczach stanowią drugą pod względem liczebności grupę owadów. Obecnie na świecie żyje około 150 tysięcy gatunków motyli, z czego w Polsce ponad 3 tysiące. Występują na wszystkich kontynentach, oprócz Antarktydy. Motyle należą do najbardziej zaawansowanych ewolucyjnie owadów. Ich ciało, składające się z segmentów, chroni chitynowy oskórek. Poszczególne segmenty połączone błoniastymi stawami, umożliwiają swobodę ruchu. Oskórek pokrywa warstwa drobnych łusek.
    • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 05.11.19, 21:11
      Oniscus – rodzaj lądowych skorupiaków z rzędu równonogów, w języku polskim określanych nazwą stonoga. Określenie to jest często mylnie przypisywane wijom lub prosionkom. Występują na wszystkich kontynentach. W Polsce występuje stonoga murowa – jest gatunkiem pospolitym. Stonogi mają ciało silnie grzbietobrzusznie spłaszczone i silnie rozszerzone, w zarysie jajowate, niezwijające się w kulkę o długości zazwyczaj od 1 do 2 cm, sztywny i segmentowany odwłok pokryty wapiennym szkielecikiem. Głowa zbliżona kształtem do prostokąta, płytka ogonowa zazwyczaj stożkowato zaostrzona. Wbrew nazwie, nie mają stu nóg. Różne gatunki tej grupy skorupiaków mają zaledwie po kilkanaście par odnóży (najczęściej 10–12). Żyją w wilgotnych miejscach, często chowają się pod kamieniami, wśród gnijących liści, pod korą pni lub w wilgotnej glebie. Prowadzą nocny tryb życia, są detrytofagami – żywią się martwą materią organiczną.
    • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 05.11.19, 21:18
      Wielbłąd (Camelus) – rodzaj dużych ssaków z rodziny wielbłądowatych. Fizjologicznie przystosowane do życia w warunkach suchego i gorącego klimatu, są w wielu krajach wykorzystywane jako zwierzęta użytkowe. Wielbłądy wykorzystywane są jako wierzchowce, zwierzęta juczne, źródło mleka, wełny, mięsa i skóry, a także w celach rozrywkowych (cyrki, wyścigi wielbłądów). W przeszłości wykorzystywane były również do celów transportowych ze względu na to, że potrafiły przenosić ładunki o masie dochodzącej nawet do 500 kg.
    • madohora Re: Ostrava: z oo w Ostravie 05.11.19, 21:19
      W stanie dzikim wielbłądy występują jedynie w Azji Środkowej (wielbłąd dwugarbny) i w Afryce, gdzie dotarły razem z afgańskimi poganiaczami. Wielbłąd jednogarbny wyginął na wolności wiele lat temu. Jako zwierzęta hodowlane obydwa gatunki są kosmopolityczne. Baktriany (dwugarbne) występują na pustyni Gobi, w Środkowej Azji – głównie w Kazachstanie, Mongolii, Turkmenistanie i Uzbekistanie. Dromadery zaś występują w południowo-zachodniej Azji i północnej Afryce na obszarach pustynnych i półpustynnych.

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka