Pokojowa Nagroda Nobla dla Ala Gore'a; Wałęsa: To trafna decyzja

A można było postapić tak jak w roku 1932.


2007

Były wiceprezydent Stanów Zjednoczonych Al Gore i Międzyrządowy
Zespół do spraw Zmian Klimatu
2006

Grameen Bank i jego założyciel Muhammad Yunus (Bangladesz)
2005

Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej i kierujący nią Mohamed
ElBaradei (Egipt)
2004

Wangari Maathai, kenijska działaczka ekologiczna
2003

Szirin Ebadi z Iranu, działaczka na rzecz demokracji i
przestrzegania praw człowieka
2002

Były prezydent Stanów Zjednoczonych Jimmy Carter
2001

ONZ i sekretarz generalny ONZ Kofi Annan (Ghana) za pracę na rzecz
lepiej zorganizowanego i bardziej pokojowego świata
2000

Kim De Dzung (Korea Południowa) za jego działania na rzecz
demokracji i praw człowieka, a szczególnie pokoju i pojednania z
Koreą Północną
1999

Lekarze bez Granic, Bruksela
1998

John Hume (Wielka Brytania) i David Trimble (Wielka Brytania) za
wysiłki znalezienia pokojowego rozwiązania konfliktu w Irlandii
Północnej
1997

Międzynarodowa Kampania na Rzecz Zakazu Min Przeciwpiechotnych i
Jody Williams (USA) za wysiłki na rzecz zakazu stosowania i
wyeliminowania min przeciwpiechotnych
1996

Carlos Felipe Ximenes Belo (Timor Wschodni) i Jose Ramos-Horta
(Timor Wschodni) za prace na rzecz sprawiedliwego i pokojowego
rozstrzygnięcia konfliktu w Timorze Wschodnim
1995

Józef Rotblat (Polska/Wielka Brytania) i Pugwash Conferences on
Science i World Affairs, za wysiłki w walce ze zbrojeniami
jądrowymi
1994

Jaser Arafat (Palestyna), Shimon Peres (Izrael) i Icchak Rabin
(Izrael) za negocjacje prowadzące do porozumień z Oslo
1993

Nelson Mandela (Republika Południowej Afryki) i Frederik Willem De
Klerk (Republika Południowej Afryki), za działania na rzecz
zakończenia apartheidu i stworzenia demokracji w Republice
Południowej Afryki
1992

Rigoberta Menchu Tum (Gwatemala), za działania na rzecz praw
człowieka, szczególnie wśród tubylców
1991

Aung San Suu Kyi (Birma), przywódczyni opozycji i orędowniczka praw
człowieka
1990

Michaił Gorbaczow (ZSRR) za działania na rzecz zakończenia zimnej
wojny
1989

Tenzin Gyatso – XIV Dalajlama (Tybet)
1988

Siły Pokojowe ONZ
1987

Oscar Arias Sanchez (Kostaryka) za zapoczątkowanie negocjacji
pokojowych w Ameryce Środkowej
1986

Elie Wiesel (USA)
1985

Międzynarodowy Ruch "Lekarze Przeciw Wojnie Nuklearnej"
1984

Biskup Desmond Mpilo Tutu (Republika Południowej Afryki) za walkę z
apartheidem
1983

Lech Wałęsa (Polska), założyciel Solidarności i aktywista praw
człowieka
1982

Alva Myrdal (Szwecja) i Alfonso García Robles (Meksyk), delegaci do
Rozbrojeniowego Zgromadzenia Ogólnego ONZ
1981

Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców
(UNHCR), ONZ
1980

Adolfo Perez Esquivel (Argentyna), działacz na rzecz praw człowieka
1979

Matka Teresa (Indie)
1978

Mohamed Anwar Al-Sadat (Egipt) i Menachem Begin (Izrael) za
negocjacje pokojowe między Egiptem i Izraelem
1977

Amnesty International, Londyn, za kampanię przeciw stosowaniu
tortur
1976

Betty Williams i Mairead Corrigan, założycielki
Północnoirlandzkiego Ruchu Pokoju (później przemianowanego na
Wspólnotę Ludzi Pokoju)
1975

Andriej Sacharow (ZSRR) za kampanię na rzecz praw człowieka
1974

Seán MacBride (Irlandia), przewodniczący Międzynarodowego Biura
Pokoju i Komisji ds. Namibii ONZ
Eisaku Sato (Japonia), premier
1973

Henry A. Kissinger (USA) i Le Duc Tho (Wietnam, nie przyjął) za
porozumienie pokojowe z Wietnamem
1972

nie przyznano
1971

Kanclerz Willy Brandt (RFN), za Ostpolitik (politykę wschodnią)
Niemieckiej Republiki Federalnej, odnoszącą się do nowej postawy
wobec krajów Europy Wschodniej i Niemieckiej Republiki
Demokratycznej
1970

Norman Borlaug (USA), za pracę naukową w Międzynarodowym Ośrodku
Uszlachetniania Kukurydzy i Pszenicy w Meksyku
1969

Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP = ang. ILO), Genewa
1968

René Cassin (Francja), przewodniczący Europejskiego Trybunału Praw
Człowieka
1966-1967

nie przyznano
1965

Fundusz Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom
1964

Martin Luther King, aktywista praw obywatelskich
1963

Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża
Liga Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża, Genewa
1962

Linus Carl Pauling (USA) za kampanię przeciw próbom z bronią
jądrową
1961

Dag Hjalmar Agne Carl Hammarskjöld (Szwecja), sekretarz generalny
ONZ (przyznano pośmiertnie)
1960

Albert John Luthuli (Republika Południowej Afryki), przewodniczący
Afrykańskiego Kongresu Narodowego
1959

Philip Noel-Baker (Wielka Brytania), za wytężoną pracę przez całe
życie dla międzynarodowego pokoju i współpracy
1958

George Henri Pire (Belgia), przewodniczący l'Europe du Coeur au
Service du Monde, organizacji pomocy dla uchodźców
1957

Lester Bowles Pearson (Kanada), przewodniczący 7. sesji
Zgromadzenia Ogólnego ONZ, za wprowadzenie sił pokojowych w czasie
konfliktu o Kanał Sueski
1955-1956

nie przyznano
1954

Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców
(UNHCR), ONZ
1953

George Catlett Marshall (USA) za Plan Marshalla
1952

Albert Schweitzer (Francja) za założenie Lambarene Hospital w
Gabonie
1951

Léon Jouhaux (Francja), działacz związkowy, sekretarz generalny
Powszechnej Konfederacji Pracy, delegat w ONZ
1950

Ralph Bunche za mediację w Palestynie (1948)
1949

Lord John Boyd Orr of Brechin (Wielka Brytania), dyrektor generalny
Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa, przewodniczący Światowej
Rady Pokoju
1948

nie przyznano
1947

The Friends Service Council (Wielka Brytania) i The American
Friends Service Committee (USA), w imieniu Stowarzyszenia
Przyjaciół (Society of Friends), szerzej znani jako Kwakrzy
1946

Emily Greene Balch (USA), honorowa przewodnicząca Międzynarodowej
Ligi Kobiet na Rzecz Pokoju i Wolności
John Raleigh Mott (USA), przewodniczący Międzynarodowej Rady
Misyjnej oraz sekretarz generalny Chrześcijańskiego Stowarzyszenia
Młodzieży Męskiej
1945

Cordell Hull (USA) dla współzałożyciela ONZ
1944

Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (przyznano wstecznie w
1945)
1939-1943

nie przyznano
1938

Międzynarodowe Nansenowskie Biuro do Spraw Uchodźców, Genewa
1937

Viscount Cecil of Chelwood (Lord Edgar Algernon Robert Gascoyne
Cecil), działacz pacyfistyczny
1936

Carlos Saavedra Lamas (Argentyna), przewodniczący Ligi Narodów i
mediator w konflikcie między Paragwajem i Boliwią
1935

Carl von Ossietzky (Niemcy), dziennikarz pacyfistyczny, przywódca
niemieckiego ruchu na rzecz pokoju, był więziony w nazistowskim
obozie koncentracyjnym
1934

Arthur Henderson (Wielka Brytania), przewodniczący Konferencji
Rozbrojeniowej Ligi Narodów
1933

Sir Norman Angell (Ralph Lane) (Wielka Brytania), pisarz, członek
Komitetu Wykonawczego Ligi Narodów
1932

nie przyznano
1931

Jane Addams (USA), międzynarodowa przewodnicząca Międzynarodowej
Ligi Kobiet na Rzecz Pokoju i Wolności
Nicholas Murray Butler (USA) za propagowanie Paktu Brianda-Kellogga
1930

Arcybiskup Lars Olof Nathan Soederblom (Szwecja), przywódca ruchu
ekumenicznego
1929

Frank Billings Kellogg (USA) za Pakt Brianda-Kellogga
1928

nie przyznano
1927

Ferdinand Buisson (Francja), założyciel i przewodniczący Ligi Praw
Człowieka
Ludwig Quidde (Dania), delegat na wiele konferencji pokojowych;
aresztowany za sprzeciw wobec ponownych zbrojeń Niemiec
1926

Aristide Briand (Francja) za Traktat z Lokarno i Plan Dawesa
Gustav Stresemann (Niemcy) za Traktat z Lokarno
1925

Sir Joseph Austen Chamberlain (Wielka Brytania) za Traktat z
Lokarno
Charles Gates Dawes (USA), przewodniczący Alianckiej Komisji
Reparacyjnej i twórca Planu Dawesa
1923-1924

nie przyznano
1922

Fridtjof Nansen (Norwegia), norweski delegat w Lidze