Jestem wnukiem spolonizowanej Niemki z Warszawy. Córki wychowała w tradycji
polskiej. Część rodziny Babci wyjechało po wojnie do Niemiec.
Babcia umarła przed moim urodzeniem.
Moje więzi z kulturą niemiecka ograniczają się do tego, że wszyscy bliscy,
również katolicy, są pochowani na cmentarzu luterańskim.
Polaków o takich powiązaniach jest wielu.
Przyjaciel moich Rodziców był warszawski Niemc, który zmienił nazwisko na
polskie i przez całą Wojnę walczył w AK/Parasol/ i Powstaniu Warszawskim. Jego
rodzeństwo czuło się Niemcami i wyjechało do Niemiec.
Jeden z trzech synów, w latach osiemdziesiątych również.
Myślę, że inaczej i chyba gorzej, te sprawy musiały wyglądać w rejonach
przygranicznych w rodzinach kultywujących kulturę i język niemiecki.
Straszny wpływ na postawy takich Niemców, ale także Ślązaków, Mazurów i
Kaszubów musiały mieć, pełne rewanżu, często bezwzględne, prymitywne
zachowania, niktórych Polaków po Wojnie.
Podobnie było na wschodnim pograniczu, szczególnie z Ukrainą i Białorusią.
Z tego regionu, żyją również ludzie o tak dramatycznie rozdartej psychice.
W Polsce, jak sadzę żyje bardzo wielu ludzi, którzy w najlepszym przypadku, nie
chcą nic wiedzieć o Niemcach.
Wychowywano nas, w szkole, literaturze, kinie i w domach, przez dziesiątki lat
w głębokiej nieufności i niechęci do Niemców.
Mój trzydziestoletni syn nie ma takich uprzedzeń.
I to jest optymistyczne.
Witek