Gej i lesbijka uczą dzieci twoje

Dla mnie ten artykuł był z wielu względów szokujący. Po pierwsze nie zdawałam
sobie sprawy z tego że MOżNA SIE BAć PóJść NA PARADę RóWNOśCI. Ostatnio byłam na
paradzie z moją przyjaciółką, która jest lesbijką (ja jestem hetero), aby
zamanifestować solidarność z osobami homoseksualnymi i poparcie dla idei
równości. Kwestia ew. wzięcia mnie za lesbijkę nie była dla mnie problemem.
(Jeśli zdarzyłoby się kiedyś, że ktoś w tonie demaskatorskim powiedziałby o
mnie, że jestem lesbijką, nie zaprzeczyłabym, ponieważ uważam, że nie jest to
rzecz której należy się wstydzić, a co ludzie myślą o mojej orientacji nie
specjalnie mnie interesuje). Niestety jednak w przypadku nauczycieli sprawa nie
jest taka prosta. Przeraża mnie klimat nagonki, który wprowadza obecna władza,
szczególnie wypowiedzi wicemin. Orzechowskiego. Martwi mnie też to, że
nauczyciele którzy wypowiadali się w reportażu, w większości byli pogodzeni ze
status quo i skupiali się na opracowywaniu strategii przetrwania. Sytuacja, w
której ktoś całe życie musi się ukrywać NIE JEST normalna. Być może ciężar
psychiczny ukrywania się odbija się na jakości pracy tych osób, a na pewno
odbija się na komforcie ich życia psychicznego. Obecna wolta w dyskursie na
temat mniejszości seksualnych jest dla mnie szokująca, zaczynam myśleć że
polskie prowincjonalne "nie poruszanie tych tematów" mimo wszystko mogło być
łatwiejszą sytuacją niż otwarta nagonka, jaką mamy teraz. Jako człowiek nie
godzę się na głoszenie tak krzywdzących i wykluczających opinii jako prawdy
objawionej. Jako Polka wstydzę się za przedstawicieli rządu, którzy wprowadzają
ten klimat nagonki, wstydzę się szczególnie myśląc o moich znajomych gejach i
lesbijkach, którym, jako przedstawicielce "większości", w imieniu której
wypowiadają się oficjele, ciężko jest mi teraz spojrzeć w oczy.
Jeszcze jedna sprawa: jedna z bohaterek reportażu usłyszała homofobiczne uwagi w
pokoju nauczycielski, i uznała coming out za niemożliwy. Często jednak jest tak,
że gdy znamy jakąś grupę tylko "ze słyszenia", łatwiej jest nam formułować o
niej nieprzychylne opinię, czynić ją obiektem dowcipów itd. Kiedy poznamy
konkretnego przedstawiciela, musimy poniekąd zrewidować ten nasz stosunek do
całości grupy i często znajduje się wtedy miejsce na postawy nieuprzedzeniowe (
o tym mówi tzw hipoteza kontaktu w psychologii społecznej).
Uwaga nt. tego że nagonka na nauczycieli homoseksualnych w ogóle nie bierze pod
uwagę sytuacji psychicznej uczniów homoseksualnych jest trafna. Nie zwracanie
uwagi na uczniów jest częścią większego problemu: braku szacunku dla człowieka
jako takiego, w szczególności dla różnych możliwości w jaki ludzie mogą istnieć.