Ból po stracie dziecka - trzeba zamknąć ten rozdział

Bardzo Pani zazdroszczę napisania tej książki. Jeszcze jej nie czytałam, ale z
tego wywiadu wynika, że mam dokładnie takie same same spostrzeżenia i podobne
zmiany w moim podejściu do życia zaszły po stracie mojego maleńkiego syneczka.
Pomimo że dziś mijają 2 lata, ciągle w mojej głowie przewijają się obrazy z
ciąży i tych 8 godzin jego życia. Też jestem nadopiekuńcza, i dokładnie to
samo myślę o kłótniach z mężem. Kiedy się z nim żegnam, nawet jeśli jedzie
tylko po bułki do sklepu, żegnam się z nim tak by w razie czego nie żałować,
że mogłam zrobić to lepiej. Swojego Antosia nie pożegnałam. Nie widziałam i
nie byłam na pogrzebie. Nie wiedziałam o tej książce. Ale teraz muszę ją
przeczytać.