jak to cudownie że miałem tą niesamowitą frajdę żyć w czasach gdy się miało zdarte kolana, wybijało się mleczaki spadając z roweru na chodnik, połykało się kamień, rzucało się śnieżkami, biegało po wertepach z dyndającym, śmiertelnie groźnym, kluczem na szyi. Miałem szczęście że przeżyłem fikołki na trzepaku i strzelające kapsle w piasku...