Po pierwsze to instynkt macierzyński jest naturalną potrzebą
kobiety, wbrew zdaniu biskupów kościoła rzymskokatolickiego.
Kobiety, które bezskutecznie starają się o dziecko są w stanie
zrobić dlatego wszystko, co jest najlepszym dowodem. Po drugie
własne dziecko ma geny, a co za tym idzie cechy rodziców. Dziedziczy
po nich wygląd, przyzwyczajenia, inteligencję i charakter. Dzieci
adoptowane wywodzą się z marginesu społecznego, a ich geny niosą
niewiele dobrego. Do tego jeszcze ich matki w trakcie ciąży nie
specjalnie o nie dbały, więc obok wad wrodzonych mają jeszcze
rozwojowe oraz w przytłaczającej większości FAS. Po trzecie dzieci
do adopcji i tak nie ma. W domach dziecka etc. są po prostu dzieci z
nieuregulowaną sytuacją prawną, a na małe dziecko (a adopcja dziecka
powyżej roku nie ma sensu) czeka się dwa lata. Po czwarte ludzie
przez lata starający się bezskutecznie o dziecko żyją w stresie i
mają za sobą wiele trudnych przeżyć (poronienia etc.). Sami
potrzebują terapii a wychowywanie dziecka z marginesu terapią nie
jest. Wręcz przeciwnie. To dziecko też potrzebuje rodziny
terapeutycznej, a nie takiej, która sama potrzebuje terapii.
I nie pisz o ‘naturze’ w kontekście bezpłodności czy niepłodności.
Równie dobrze można wykorzystać Twój przykład. Ktoś ma raka ?
Widocznie natura wie co robi. Po prostu trzeba tą osobę
wyeliminować – szok – ale tak samo piszesz o bezpłodności.
Nie pisz też o egoiźmie. Tak pisze każdy, kto sam nie ma jakiegoś
problemu i w związku z tym, uważa, że ten problem nie istnieje.
Trzeba było samemu adoptować (a z Twojego postu widać, że kompletnie
nie wiesz o czym piszesz i nie znasz realiów). W ogóle z Twojego
postu przebija zawiść i agresja wobec osób pokrzywdzonych przez los
i satysfakcje (‘natura’ wie co robi). To świadczy o dużym poziomie
frustracji i agresji, a więc o problemach, które trzeba wyeliminować
najpierw u siebie.