Owszem, artykuł jest dobry,... tylko że opisuje sytuacje idealną, a takie zdarzają się niezwykle rzadko (jeśli w ogóle). Jakoś trudno mi sobie wyobrazić, żeby zagonieni, zapracowani, niewykształceni rodzice - bo takich wcale nie jest mało - nagle radośnie zaczęli wcielać w życie światłe rady psychologów, jeśli do tej pory tego nie robili. Nie chce mi się wierzyć, że nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystkie 6-latki będą pod każdym względem świetnie przygotowane do podjęcia obowiązków szkolnych. Takich cudów to się nie spodziewajmy. A to tylko jedna strona medalu. Jest jeszcze druga - przygotowanie szkół na przyjęcie młodszych dzieci, stworzenie im sprzyjających warunków do nauki i bezpiecznej zabawy na przerwach i świetlicach.
Z powyższych powodów zdecydowanie uważam, że lepiej byłoby, gdyby o pójściu 6-latka do szkoły można było jednak decydować indywidualnie, tak jak to było dotąd.