A ja uważam, że czasem obrażone milczenie rodzica się przydaje. Pamiętam,
zostałam kilka razy dość dotkliwie pobita przez mamę kablem i miałam pręgi.
Musiałam wytworzyć sobie skomplikowany mechanizm obronny - że moja mama to nie
ona, tylko jej zły sobowtór! Tak myślałam jako to zbite dziecko! Natomiast
kiedy traktowała mnie jak powietrze, odczułam to prawidłowo - że zrobiłam jej
przykrość i że muszę przeprosić, bo rzeczywiście zrobiłam. To znacznie lepiej
poskutkowało, niż bicie, zresztą nieuzasadnione, bo miałam złe oceny z
matematyki. Swojemu dziecku w tym momencie zafundowałabym korepetycje, bo od
bicia nikt jeszcze nie zmądrzał.