Nasz najstarszy też nam dał w kość jak miał tak około 2-3 lat. Był momentami
nieznośnie uparty i złośliwy. W końcu poradziliśmy sobie z tym i to bez bicia,
ale musieliśmy nauczyć się konsekwencji w postępowaniu i nie zwracania uwagi na
jego darcie się, które było tak okrutne, że rzeczywiście obawialiśmy się wizyty
sąsiadów... A i nam uszy więdły. Za to teraz mając 5 i pół roku jest naprawdę
wzorem i jeszcze pomaga nam wychowywać swoje młodsze siostry, do których nie
mamy już tyle cierpliwości. Teraz widzę, że jakbyśmy ulegli jego wrzaskom, to
mielibyśmy rozpieszczonego bachora. I wierzę też, że da się skutecznie wychować
bez bicia i agresji, co dla moich rodziców nie było takie oczywiste, potrzeba
tylko konsekwencji w działaniu i odwagi...