Ja miałam planowane cc. Synuś był ułozony miednicowo. Jakoś nie bałam się cc,
bałam się raczej znieczulenia,tego wszystkiego co bedzie po, a głównie bólu.
A było całkiem na odwrót. Cesarka była dla mnie straszna(chodz oczywiście do
przezycia). Miałam znieczulenie podpajęczynówkowe i szczerze mówiąc czułam jak
mnie nacinają . Mówili oczywiście, ze tak ma byc, bo jak by znieczulenie nie
dzialalo to bym tu skakala pod sufit.Póżniej strasznie mnie szarpali wydobywajac
dziecko( też mnie to bolało). Sama cesarka nie trwała długo. Łącznie ze
znieczuleniem(które nie było bolesne)około 40 min. Ból po cesarce też nie był
taki straszny. CC miałam o 8 rano, symusia od razu przynieśli mi na salę(gdzie
był mąż i moja mama) Synka kazałam zostawic na noc. Z karmieniem dałam sobie
radę, pielegniarki tylko mi go przewijały, bo przez 24 godz. nie mogłam wstawac.
Nogi zaczęłam czuc juz jak mnie na sale przywieźli. Brzuch bolał tylko przy
wstawaniu, nawet za bardzo nie potrzebowalam środków przeciwbólowych. Straszne
było jeszcze to, że prawie przez 3 doby nie mogłam jeśc i pic. Mozna najpierw
było tylko moczyc usta, a póxniej pic tylko łyczek. Do szpitala przyszłam dzień
wczesniej, dostałam tylko obiad, kolacju juz nie i do godz 21 moglam pic. Rano o
8.00 cesarka i jeszcze przez 2 doby nie mogłam jeśc i pic.
Tak więc dla mnie same cesarka była straszna a to wszystko po juz było ok.
Dodam, ze szybko wróciłam do swojej wagi. Karmie cały czas piersią ( synek ma
prawie 5mc.) Po wyjsciu ze szpitala i po sciągnięciu szwów, nosiłam majtki takie
lekko uciskajace. Super pomagały, brzuch szybko znikał a skóra została jedrna