traditio1 napisał:

> Staram Ci się coś wyjaśnić, ale nie udaje się... No trudno.

Wybacz, ale to trud daremny ze względu na brak zrozumienia faktycznych treści
kryjących się pod zaindoktrynowanymi dogmatami.

JP2 zarzucam m.in. to, że "nie uznawał praw człowieka" wbrew temu, z jaką
energią i siłą głosił owe prawa. Jak taką postawę można określić?

Wprawdzie powiedział otwarcie z okazji czterdziestolecia ONZ – nie można ich
akceptować bezkrytycznie - ale jakie to ma znaczenie wobec obstawania przy
starej linii Watykanu?

Bez wchodzenia w postawy jego poprzedników zatrzymajmy się tylko na jego
oświadczeniach:

- "Prawa człowieka ważne są tam, gdzie respektuje się prawo Boże. Jeśli chce się
doprowadzić do kompromisu, zapominając o tym ostatnim, albo spychając go na
margines, kompromis taki będzie iluzoryczny, niewystarczający i nietrwały". To o
prawach człowieka ma decydować Bóg a w jego imieniu papież? W annałach historii
mamy wiele takich decyzji, które nie tylko żadnej chwały kościołowi nie
przyniosły, ale wspominane są jako najczarniejsze karty Kościoła. Czy
nawiązywanie do takich sytuacji nie powinno budzić co najmniej ostrożności o ile
nie dystansu?

- W przemówieniu w Monachium z 3 maja 1987 r. mówi: "Dziś wiele mówi się o
prawie człowieka. Nie mówi się jednak o prawie Bożym" (?). I dodał: "Oba te
prawa są ściśle ze sobą związane. Tam, gdzie nie respektuje się Boga i Jego
prawa, człowiek nie jest zdolny sprawić, aby respektowano prawa człowieka.
Trzeba oddać Bogu, co Boże. Tylko w ten sposób będzie można dać człowiekowi to,
co człowiecze". Czy powiedział coś innego od tego, co zaprezentował w liście?

Myśl tę kontynuował Jan Paweł II dalej przy okazji beatyfikacji pewnego jezuity,
ofiary faszyzmu twierdząc: "W sposób oczywisty doświadczyliśmy, także w
zachowaniu się kierownictwa narodowego socjalizmu, że bez Boga nie istnieją
solidne prawa dla człowieka." Stanowisko JP2 nie jest żadnym novum ani w jego
ani w watykańskiej polityce.

Zwróć uwagę na to, że zanim została proklamowana Deklaracja ONZ, "l’Osservatore
Romano (z dnia 15 sierpnia 1948 r.) opublikowało oficjalny komunikat napisany
przez Piusa XII, dziś już całkowicie zapomniany, któremu nigdy nawet nie starano
się zaprzeczyć:
"A więc to nie Bóg, lecz człowiek zwiastuje ludziom, że są wolni i równi,
wyposażeni w świadomość i inteligencję i powinni traktować się jak bracia. Są to
ci sami ludzie, którzy stroją się w szatki przywilejów, których w każdej chwili
– jeśli zajdzie taka potrzeba – mogą się pozbyć".

Taka jest własnie linia tradycyjnej krytyki praw człowieka stosowanej także
przez JP2.

Kiedy Jan XXIII w roku 1963 w swoim "Pacem In terris" zacytował przez długie
lata ten tekst Pacelliego zwracając uwagę na to, że "niektóre rozdziały tej
Deklaracji wzbudzają gdzieniegdzie pewne słuszne zastrzeżenia" – zapytany o nie
powiedział bez żadnych "ogródek" i "wątpliwości", że podstawą przyczyną był
"BRAK FUNDAMENTALIZMU ONTOLOGICZNEGO". Chodzi o to, że prawa człowieka oparte są
jedynie na słabym i niepewnym gruncie woli człowieka a nie Boga zastępowanego na
ziemi przez papieża.

Przypomnę Ci insynuacje z Twego własnego postu: "Dlatego raz jeszcze, sine ira,
zachęcam do studiów i nauki."
--
Jeśli mijasz się z prawdą, to przynajmniej się jej ukłoń. (Karol Kord)