System liściowej informacji można by rozwinąć.
Zielony liść - młody kierowca, to się wie. Ale co z kierowcami
starymi? Im dajmy liść brązowy, pokurczony, naddarty.
A co z kierowcami w wieku średnim z gatunku "odsuń szybkę, to ci
przypie..."? Nikt nigdy nie wie, o co takiemu chodzi, zwłaszcza on
sam. Irytuje go, że go wyprzedzają, że za nim się wloką, że hamują,
że przyspieszają, że jadą, że czemu nie jadą, co lezie, co stoi, co
sie gapi. Dla własnego komfortu kierowca taki winien nakleić sobie
liść pomarańczowy. Nie musi być klon. Może być palma.
Kolejna kategoria specjalnej troski to, jak wiadomo, baby. Baba
młoda - liść zielony, baba stara - brązowy. Ale co z babami
pośrednimi? Baba pośrednia jest nieoznaczona. A przecież baba
pośrednia podlega cyklom, pływom księżycowym, to nabiera wody, to
znów spuszcza. Nie pozostaje to bez wpływu na styl jazdy. Dajmy
babie liść czerwony. Odklejalny. W końcu te dwa dni w miesiącu baba
umie się skupić.
Mamy też podgrupę szoferów z dzieckiem na pokładzie. Dziecko w
samochodzie to jak mucha w rakiecie. Brzęczy, szarpie się, wyje,
bzyczy, pszczy, wywołuje zwarcia. Liść niebieski - chłopiec, różowy -
dziewczynka, biały - pozostałe.
Zostali jeszcze skodziarze, ale ci są dystynktywni bez liści. Tak
jak kapelusznicy, obwoźni sprzedawcy ubezpieczeń i innego badziewia
w firmowych mondeo na warszawskich blachach oraz kurduple w suvach.
