Romans z żonatym mężczyzną

Nigdy nie mów nigdy...

Tkwiłam w takim związku przez kilka lat. Chorym związku, pomimo że nie miał
dzieci i nie żył z żoną. Właściwie od zawsze byli w nieformalnej separacji,
stąd pojawiłam się ja. Okazało się jednak, że nieformalność wystarcza jego
żonie, z niezrozumiałych (dla mnie) powodów chciała za wszelką cenę utrzymać
status mężatki. Zrobiła nam piekło. Fałszywe donosy na policję, przychodzenie
do mnie do pracy i robienie awantur to tylko ułamek tego co przeżyłam.
Zniosłabym to gdybym miała wsparcie w moim ukochanym. Ale on miał tylko jeden
pomysł na nasz spokój: udawać, że zerwaliśmy i wycofać się z żądania rozwodu.
Zwodził mnie potem przez długi czas, w czym oczywiście swoją głupią naiwnością
czynnie mu pomagałam. Ta miłość to była choroba. Nikomu tego nie życzę.
Po kilku rozpaczliwych próbach rozstania się z nim poznałam innego mężczynę i
zostawiłam mojego żonatego faceta, bez tłumaczenia, że jest inny. Sprowokowałam
bliźniaczo podobną do poprzednich kłótni o jego brak zdecydowania i mocno
obrażając wyrzuciłam za drzwi. Przez kilka miesięcy nie widzieliśmy się, ale w
końcu się dowiedział, że jestem z innym. W dwa tygodnie później złożył pozew o
rozwód. Rozwodzi się teraz z wielkim hukiem i błaga mnie o to, żebym do niego
wróciła.