Jak Podlasiak ze Ślązakiem. Forum integracyjne

Muszę Wam do czegoś się przyznać.
Wczoraj pomyślałem sobie, że na tym forum za mało jest miłości. Proponuję wątek przyjazny, dobrotliwy, żeby nie powiedzieć sentymentalny, a opisujący fajne doświadczenia ludzi, którzy tu się na gościnnej ziemi górnośląskiej spotkali, pokochali, założyli rodziny i fajnie im tu się żyje. Na początek, trochę a propos innego tekstu GwO, myślę o Wielkim Ślązaku prof. Glensku, który wziął sobie Lwowiankę, ale też o sobie, który wziąłem sobie dziouche (nigdy nie napisałbym "babę", jak to zrobił kolega z Wałbrzycha, na innym wątku) z Olesna (po Rodzicach z Dobrzenia Wielkiego i Raciborza) . Piszcie na ten wątek i opisujcie swoje życiowe historie, w których różnych i różnistych, roztomaitych ciekawych, ale i dramatycznych wątków nie brakowało.
Ja moją Ślązaczkę poznałem na germanistyce we Wrocławiu. Zaimponowała mi biegłością języka niemieckiego tak bardzo, że natychmiast zapisałem się na drugie studia ( a byłem wtedy na III roku historii). Pasjonowałem się jej tematem pracy magisterskiej: Dramaty Rolfa Hochhutha, toczylismy nieustanne boje o kształt poszczególnych ujęć. W tamtych czasach (końcówka lat 70.) pisać o katastrofie w Gibraltarze ("Soldaten"), czy o roli Papieża w kwestii ratowania Żydów w czasie Holocaustu ("Stellvertreter") na Zachodzie można było, w Polsce nie. Praca powstała, propomotor (Prof. Urbanowicz) był zachwycony. Skierował swą uczennicę na UJ na tworzącą się germanistykę. Byłem stanowczo przeciw, bo już zapuszczałem korzenie w Opolu. Czy to był błąd? Do dziś toczą się rozmowy domowe na ten temat. Stopniowo wchodziłem w sląską rodzinę Żony. To była piękna, wspaniała rodzina, jest do dziś. Otworzyła mi spojrzenie na śląskie wybory i motywacje. Na śląską tolerancję, dyscyplinę, uporczywe dążenie do celu, na otwarcie na świat. Po przełamaniu lodów zostałem "kupiony" w całości. Mój teść płakał jak bóbr w Auli Leopoldina, gdy odbierałem dyplom doktorski, bo w tym samym miejscu, tylko w 1935 r. odbierał dyplom ukończenia studiów prawniczych. Był dla mnie zawsze wzorem uczciwości i dobroci serca. Kochał swój jak mówił "lud ślaski" dla którego poświęcał każde wakacje w swym załozonym przez siebie Kole Wakacyjnym "Piast" na Ziemi Raciborskiej. Jego Ojciec był deputowanym z ramienia Polsko-Katolickiej Partii Ludowej na Ślasku do Zgromadzenia Prowincjonalnego w Opolu. Obaj ścigani przez Gestapo uciekli z rodzinami do Polski, przeżyli wojne. To on jako starosta oleski jechał wzdłuż kolumn pieszych pędzonych na punkt zborny w Tarnowskich Górach i wyczytywał/wywoływał nazwiska tych, których wpisano tam bez sensu na wywózkę do ZSRR.
Ale tu ciekawostka, która Ślązaków nie zaskoczy: jego brat studiujący za zachodzie Niemiec na politechnice czuł się całkowicie Niemcem i bracia przy spotkaniach rodzinnych mieli często bardzo odmienne punkty widzenia..., które usiłowali przybliżyć przy reńskim winie..

Kochani, drodzy,
piszcie o swoich dobrych doświadczeniach, przeżyciach !
To może być bardzo fajny wątek !
Pozdrawiam niedzielnie i przedwalentynkowo !