Nasi posłowie stają w obronie krzyży

Mnie krzyże nie przeszkadzają. Towarzyszą mi od urodzenia na wieżach
kosciołów, skrzyżowaniach starych szlaków, wreszcie kojarzą mi się
DOMEM takim jakim pamiętam z dzieciństwa gdzie na scianach u moich
dziadków wisiał ten symbol. Krzyż jest trwałym elementem tradycji
miejsca w sensie geograficznym i sentymentalnym. Nie byłoby dobrze
gdyby zniknął z krajobrazu.

Przeszkadzają mi za to jego obrońcy i nadgorliwi propagatorzy,
którzy traktują go jak wycieraczkę ( a może wykałaczka to lepsze
słowo?) by sobie nim wytrzeć gębę, by przy tej okazji ustawić go
sobie jako chwytliwe tło dla swojej autoprezentacji.
Poczynania tych ludzi prowadzą do skutków odwrotnych od zamierzonych
i szkodzą samemu symbolowi w imię którego w przeszłości ludzie
oddawali życie i w obecności którego łatwiej ponoć przychodzi
umierać.

Dobrze by było więc by różni cyniczni macherzy życia politycznego
trzymali z dala swe brudne łapki od krzyża który dla wielu także
niewierzących wiele znaczy. Rzecz w tym by tego symbolu, nie tylko
wiary, nie profanować swoim wątpliwej jakości autorytetem, a przede
wszystkim nie deprecjonować jego wartości - tak jak wiele złego
uczyniono chocby autorytowi polskiego papieża stawiając nieomal w
każym zaułku jego, zwykle koszmarne w sensie artystycznym,
podobizny, a samą osobę i jej dorobek spłycono by nie rzec zohydzono
powołując się na niego w celu usprawiedliwienia lub wsparcia dla
swoich nieczystych zagrywek.

Krzyż obroni się sam przed swymi wrogami - chronić go raczej trzeba
przed jego rzekomymi obrońcami.


--
"...Niech wszyscy ujrzą obraz ten,
Mój cień i twój, Lili Marleen,
I twój, Lili Marleen..."