Zblatowane poznańskie elity i ich gładka kultura

W całej rozciągłości zgadzam się z Tomaszem Polakiem. W poznaniu, żeby
zaistnieć trzeba należeć do odpowiedniego towarzystwa. Inaczej się nie
istnieje, nikt nie przyjdzie na wystawę nie napisze recenzji z prawdziwego
zdarzenia. Bo panią, która pisuje w Gazecie Wyborczej, nie można nazwać
krytykiem sztuki. Od siebie nic nie potrafi napisać, nie zna się na sztuce.
Gazeta Wyborcza jest moją ulubioną gazetą, ale ten wybór dziennikarki zupełnie
nie trafiony. Ale to była dygresja. Najgorsze jest to, że artyści, którzy
zdobywali uznanie na konkursach krajowych i międzynarodowych we własnym
mieście są niszczeni.Od 20 lat nic się nie zmieniło. Wręcz jest gorzej.
Dyrektorami od lat są ci sami ludzie, bo są właśnie częścią tego kiepskiego
towarzystwa. Nie trzeba się wysilać w pracy, bo i tak mają zapewnione posady
do emerytury. A po liście "lojalce" to mogą spać spokojnie. Wstyd i hańba dla
Poznania. Dużo by można pisać na temat kultury i sztuki i tych, którzy powinni
z racji zajmowanych stanowisk tym się zajmować. Ale w moim mieście to jest jak
rzucanie grochem o ścianę. Jesteśmy zaściankowi i nasze "elity" żyją w
błogostanie nurzając się we własnym sosie. Parę osób, które mienią się
mecenatami sztuki nie zdali egzaminu. Raczej promują siebie. Ale to już inny
temat.