taki komentarzyk znaleziony na:
www.rok1405.republika.pl/arty/047.html
"Dworek w Lepperdorfie nie był w wieczór ten grudniowy najszczęśliwszym na
świecie miejscem. Ale zawsze to tak bywało, gdy włodarza tutejszego wieści po
jego myśli nie będące dochodziły.

I jak tu się psia dupa dziwić, że tym całym związkom z Brukselą był przeciwny.
Wszak nic dobrego z tego wyniknąć nie mogło. Tacy ludzie wspaniali w posły tam
posłani zostali, a i tak ich na obcej tej ziemi zmarnowano. Zaszczuto
biedaczków. I to za co? Za to, że do tradycji przywiązani byli i nowomodnym z
zachodu trendom idącym odpór dzielnie dawali.

Biedny Pan Bohdan. Toż pamiętał jeszcze gdy mu kontusz pasiasty we zameczku w
Golikowie stojącym wręczał, gdy ten w posły do antychrystów brukselskich jechał.
A teraz sądami go straszą. Pan Andrzej podrapał się po głowie logikę w obcych
krajach panującą próbując zrozumieć. Toż w końcu to kurew zwykła była. Jak
zgwałcić taką można? Pan Andrzej liczne swoje w zamtuzikach, jakości dość
podłej, wizyty wspominać począł i jakoś o przypadku takim słyszeć nigdy nie było
mu dane. A co gorsza do przepraszania za głośne swoimi wątpliwościami się
podzielenie był teraz zmuszon. W głowie się kobietom już na świecie tym
przewraca. Nie dość już, że mężczyzna za to, co mu się słusznie z natury samej
prawa jak psu kość należy, płacić musiał, to teraz wmówić mu chcą, że nawet po
zapłaceniu kobieta rzeczą płacącemu powolną się nie staje. Zgroza. No wprawdzie
Pan Bohdan nie zapłacił ponoć, ale i tak precedens to niebezpieczny. I to o co
baba ta biesić się tak z początku zaczęła? Że po chrześcijańsku być miało, a nie
na tą nową zachodnią modłę.

Tu znów Pan Andrzej na grunt myśli, której nie rozumiał do końca, wkraczać
począł. Po cóż w te z baraniego jelita artefakta tak bawić się trzeba. Wszak nie
po bożemu to. A i w polu, dzięki praw bożych słuchaniu, robić jest u niego na
ten przykład komu - pomyślał spodnie z dumą poprawiając. A tu teraz wszyscy się
zawzięli i wymysły takie w życie wprowadzają. Ohyda i tyle - dodał w myślach
otrząsając się z obrzydzenia.

Eh...
Jakich to czasów doczekać mu przyszło, żeby i negocjowalnego afektu dziewki
prawa jakieś miały. Nie tak to drzewiej bywało. Jakież to szczęście, że na jego
wsi nie przyjęły się jeszcze fanaberie takie. Odetchnął z ulgą. Po czym ku
najbliższemu domu przeznaczenia wiadomego raźnym krokiem ruszył."