Premiera "Hair": Dziś prawdziwych hippisów już nie ma

Droga Pani Magdo!
Zawsze po niepochlebnej recenzji korci mnie żeby z nią polemizować. Zwykle się powstrzymuję, ale tym razem nie dałem rady. A zatem:

Pisze Pani, że miarą prawdziwego sukcesu Hair byłoby poczucie, że wszyscy jesteśmy hipisami, czyli teza, którą dość odważnie i zaskakująco postawiła Pani w swoim artykule zapowiadającym premierę. Nigdy przez myśl mi nie przeszło takie zdiagnozowanie współczesnego świata. Otóż nie jesteśmy hipisami. Prawdziwi hipisi są w Christianii w Kopenhadze – tam ich można pooglądać i zapalić z nimi jointa. My pracujemy w TEATRZE, przebieramy się i nie palimy na scenie prawdziwej marihuany. Sądzę, że nasze Hair nie wskrzesi ruchu hipisowskiego na świecie. Tak jak „Ogniem i mieczem” nie wskrzesiło rycerstwa polskiego. Ten spektakl grany jest w TEATRZE, cóż złego w tym, że entuzjazm, witalność i pozytywna energia są zadaniem aktorskim? Przecież istotne jest to, JAK to zadanie jest realizowane, a o tym w recenzji ani słowa… Ponieważ to jest TEATR, dlatego faktycznie niektórzy aktorzy grają w perukach. To nie dlatego, że długie włosy wyszły z mody, tylko dlatego że niektórzy aktorzy nie mają długich włosów. Po prostu. Kiedy Jim Rado grał Bukowskiego w pierwszej realizacji Hair również miał perukę, bo przedstawienie grane było w TEATRZE. Pisze Pani, że spektakl obnaża naiwność i banalność hipisowskich idei. Tak, one są tak naiwne i banalne, jak podstawowe prawdy religijne. Miłość, wolność i pokój – naiwne i banalne? Tak, ale co w tym złego? Ma Pani pretensje do obsadzenia Bergera. Oczywiście recenzent ma do tego prawo, ale nie zgadzam się z tym, że uwiarygodnienie postaci załatwi obsadzenie w niej autentycznej osobowości zgadzającej się z osobowością granej postaci. To jest TEATR i aktorzy mają swoje postacie zagrać. Nie rozumiem Pani pomysłu na Hołdysa, Markowskiego, Korę i Jakubowicz. Z całym szacunkiem dla tych ikon polskiego rocka, spektakl HAIR opowiada o młodych ludziach, jest ważny kontekst szkoły z której są wyrzucani itd. Co do zdania, do którego tak się Pani przywiązała po obejrzeniu filmu: wbrew Pani wiedzy nie jest to pomysł Formana. Ten tekst jest w scenariuszu broadwayowskiego musicalu i brzmi w oryginale: „I`m not a homosexual or anything like that, but I`d love to go to bed with him… and make great love to you. Mick Jagger”. W naszym tłumaczeniu brzmi: „Nie jestem homoseksualistą, ani nic z tych rzeczy, ale marzę, żeby pójść z nim do łóżka… marzę, żeby się z tobą kochać. Mick Jagger”. Nie może Pani wybaczyć nam takiego przetłumaczenia tego tekstu? Przecież jest po prostu dosłowne! Może faktycznie zdarzyło się, że aktor grający Woofa nie powiedział go na którymś przedstawieniu w całości, ale gdyby recenzowała Pani premierę, usłyszała by je Pani w pełnym brzmieniu. Swoją drogą chciałbym, żeby recenzenci oceniali przedstawienie premierowe, a nie próbę generalną, czy spektakl przedpremierowy. To oczywiste.

Reasumując: my chyba stworzyliśmy nie taki spektakl jaki sobie Pani wyobraziła po obejrzeniu filmu „Hair” i po moich opowieściach. Ale zadaniem recenzenta jest rzetelna ocena tego, co wydarzyło się na premierze, a nie porównywanie spektaklu ze swoimi wyobrażeniami. Pozdrawiam!