Dworzec Główny nie będzie już straszył

Architektoniczna perła angielskiego neogotyku Wilhelma Grapowa mimo
ponad 150-letniej metryki jest nie lada wyzwaniem dla współczesnych
archi-wizjonerów. Bez wsparcia miliardów kilobajtów i pixeli, w
potrzebie powstania pierwszego dworca głównego kolei żelaznych
ówczesnych Niemiec, jego twórca postawił poprzeczkę na takim
pułapie, że i dziś, po wojennych zadymach nadal zapiera dech...
Obecni gospodarze trzymają te tendecje w specyficznym dla się
wymiarze, smród i brud kubatury też zapiera dech. Warto
przypomnieć, że po otwarciu w 1856 roku obiekt nie cieszył się dobrą
prasą, kilkakrotnie był przebudowywany jeszcze za poprzedniego
języka urzędowego, ale przed i po II wojnie był dla nas szczególnym
miejscem. Ostatniego postoju przed powrotem do kraju rodaków co to
rugowani byli z przedwojennych Niemiec (wyrzucano ich bez ceregieli -
i tu wspaniałe dzieje Konsulatu RP), lub pierwszego, w atmosferze
oglądania (i totalnego szabru) nowych włości co to po przesunięciu
powojennych granic...
Obiekt zżył się z miastem, miasto z nim tak skutecznie, że trudno
dziś było by wyobrazić sobie jedno bez drugiego. I niech pamiętają i
o tym wybrani szpece od renowacji naszej kolejowej perły i
nasi "szpece" od kontroli inwestycji. Niechaj pokażą, czy poziom
geniuszu Grapowa jest dla nich osiągalny, w dobie ponad 150 letniej
doświadczeń eksploatacji budowli i zupełnie nieporównywalnej mocy
techniki cywilizacyjnej AD 2008. Bo mimo wyręczających nas coraz
masowiej komputerów-bajerów, w każdym z nas (jak w chwili poczynania
Dworca'1856) tkwi wrażliwość na piękno, a nieomal nieograniczony
apetyt tegoż do swego dzieła uruchomił w nas geniusz Grapowa.
Po prostu: nie spaprzcie tego miejsca!