Nowe muzeum - beton historii Polski

Nagrodzony został jałowy, beznamiętny projekt-most ignorujący kanion Trasy
Łazienkowskiej i Zamek Ujazdowski. Znamiennym tego objawem jest przemilczanie
panoramy od strony Wisły. Wynika to z faktu, że projekt ów panoramę tę
ostatecznie niszczy. A przecież zadanie konkursowe polegało głównie na
rehabilitacji zranionej Trasą Łazienkowską panoramy Warszawy. Zamiast
rozwiązać ten problem, zabliźnić ową ranę, projekt staje się żałosnym
wykrzyknikiem podkreślającym klęskę projektantów i ich mocodawców –
zaakcentowana naroślą budynku szczerba Skarpy, zieje jeszcze wyraźniej. To nie
sztuka uchylić się od konfrontacji z trudnym zadaniem integracji budynku w
wąwozie Trasy Łazienkowskiej i zaprojektować go tak jakby znajdował się on w
szczerym polu. Wynikiem tej nieudolności jest nie tylko destrukcja widokowa,
ale także dookolna redukcja roli wrażeniowej i subiektywnej wartości Zamku
Ujazdowskiego.
Patrząc od strony Pragi, zwycięski projekt posiada dyskretny urok
przymkniętego sedesu, spod którego właśnie brutalnie wyrwano klozet.
Przepraszam, za przyziemność tego wisielczego humoru, ale został on
zainspirowany takowąż jakością procesu decyzyjnego w Konkursie.
Projekt ów sprawia na mnie nieodparte wrażenie adaptacji, czyli budynku
zaprojektowanego dla innej sytuacji i przystosowanego jedynie do lokalizacji
ustalonej dla Konkursu. Jego koncepcja predestynuje go do takiej roli - owa
obojętna architektura znaleźć by się mogła w dowolnym miejscu świata, a
platforma, na której został ulokowany, powoduje, że jest on doskonale
„odporny” na otoczenie. Fakt, że pod spodem znajduje się Trasa Łazienkowska a
obok Zamek Ujazdowski, nie wywiera na nim najmniejszego wrażenia. Inaczej
rzecz ujmując, Warszawa dostąpiła, prawdopodobnie, zaszczytu kupna surowca
wtórnego po cenie pełnowartościowego produktu.
Nie wiem, czy koniecznie trzeba kochać to Miasto, jako rodowity warszawiak
wiem, że nie zawsze jest to miłość bezkonfliktowa. Niewątpliwie jednak, jeżeli
istnieją miasta bezwarunkowo zasługujące na szacunek, to jest wśród nich, i to
na czołowym miejscu, miasto-bohater, Warszawa. Na pewno jednak ci, którzy
podejmują najważniejsze dla tego miasta decyzje, nie powinni pałać w stosunku
do niego podskórną nienawiścią. To co wyrządzone ma zostać Warszawie tym
projektem, można jedynie uznać za akt wrogi.
Proponuję, by zainteresowani poszli do biurowca Skylight obok Złotych Tarasów
na wystawę projektów MHP (mają tam znaleźć się również te, których nie
dopuszczono do drugiego etapu), i sami dokonali wyboru najlepszego projektu.
To przecież wasze miasto i wasze podatki, które właśnie mają zostać
sprzeniewierzone.
Kończę, bo zrobiło się przykro...
Uczestnik, aktualnie w Niemczech.