Ponowne zakusy na pomnik "czterech śpiących"

W sierpniu 1944 roku, kiedy wybuchło nieszczęsne w skutkach Powstanie
Warszawskie, wojska radzieckie stacjonujące po drugiej stronie Wisły nie kiwnęły
nawet palcem i czekały aż Warszawa wykrwawi się i upadnie. W styczniu 1945 roku
Sowieci przeprawili się przez Wisłę i parli dalej na zachód, nie z miłości dla
Polski i Polaków, ale dlatego, że tak kazał im Stalin. W ich plecy wycelowane
były karabiny ich "towarzyszy broni" na wypadek, gdyby nie chciało im się przeć
do przodu.
Celem Związku Radzieckiego nie było wyzwolenie Polski spod okupacji
hitlerowskiej, a zdobycie Berlina i rozszerzenie swojej strefy wpływów w Europie.
Żołnierze radzieccy nie musieli wyzwalać lewobrzeżnej Warszawy - w styczniu 1945
roku tam miasta już nie było, były tylko gruzy.
Uważam, że pomnika "śpiących" nie powinno się niszczyć - to niestety też część
naszej historii - narzucona odgórnie przyjaźń polsko- radziecka. Lepiej go
pozostawić na pamiątkę, ale może nie na środku ruchliwego skrzyżowania, lecz w
jakimś miejscu na uboczu - niech przypomina o tym, co było, ale niech nie
przeszkadza obecnie żyjącym.