Antoni Słonimski wspomina, jak to podczas premiery „Pani Chorążyny”
Stefana Krzywoszewskiego, Jarosław Iwaszkiewicz, Jan Lechoń, Julian
Tuwim, Kazimierz Wierzyński i on sam, burzliwymi oklaskami i
entuzjastycznymi okrzykami kwitowali „każdy banał dialogu”. Wybuchł
skandal, a „jakiś pan stanął w loży i niegłupio krzyknął: Panowie
swoim zachowaniem zmuszają nas do obrony tej miernoty!”
Oczywiście słowo miernota broń Boże nie odnosi się do Pana
Ambasadora czy Pana Kazimierza Kutza, ale do różnych osób pełniących
na naszym - Śląskim Podwórku - operetkowe funkcje: marszałków czy
wicemarszałków , prezydentów czy wiceprezydentów miast i podobnie.
Ale moim zdaniem wcale nie jest tak źle bo mogłoby się to skończyć
jeszcze większym sandalem lub gorzej , jak np. na koniec
uroczystości-występem podobnym do tego jaki
podczas ostatniego festiwalu „Top-trendy”, czy jakoś tak podobnie,
został urządzony w Sopocie, i nawet transmitowany, gdzie jakieś
wyzwolone panie śpiewały na estradzie „ch...awiaki” i nawet je
tańczyły. Publiczności, której wyjaśniono, że to jest sam cymes i w
ogóle – sztuka z najwyższej półki – te właśnie utwory podobały się
najbardziej, więc pewnie w niedalekiej przyszłości na trwałe wpiszą
się w mozaikę naszej tubylczej kultury. Czyż można wyobrazić sobie
lepsze kołysanki?.