Jakoś nie wierze w te spadki cen. W Polsce jest duży przymus
kupowania jakiegokolwiek mieszkania, chociażby z powodu niskiej
mobilności i obowiązku meldunkowego. U nas po prostu się nie da
mieszkać całe życie w wynajmowanym i kiedyś każdy musi kupić jakieś
lokum, chyba że wyjedzie na stałe za granice.
Cały czas mamy niedobór mieszkań, brak planów zagospodarowania
przestrzennego, kilkuletnie oczekiwanie na pozwolenie na budowe.
Rządzący nie mają żadnego interesu w tym, aby zreformować prawo
budowlane, czy poprawić plany zagospodarowania przestrzennego.
Co rok na rynek pracy wchodzą nowi ludzie, usamodzielniają się,
zakłądają rodziny - jest ich znacznie więcej, niż oferowanych
mieszkań.
Już teraz banki uelastyczniają swoją ofertę kredytową tak by
pozyskać nowych klienów, m.in wydłużają okres kredytowania do 50
lat, udzialją kredytów studentom jeśli mają zabezpieczenie ze strony
rodziców. Banki mają interes w tym, aby mieszkania nie staniały,
dlatego będą robiły wszystko w kierunku większenia popytu, należy
spodziewać się dalszego wydłużania okresu kredytowania, myśle że
nawet do 70, albo 100 i więcej lat, przecież spadkobiercy
kredytobiorców mogą dokończyć spłatę - bardziej będzie im się to
opłacało, niż nie przyjęcie spadku. Można mieć też nadzieję na
dalszy wzrost gospodarczy i podwyżki płac, oczywiście w długim
okresie czasu.
Obecne ceny mieszkań są dobre dla sprzedających i na granicy
akceptacji przez kupujących, wystarczy nieco poprawić ten drugi
czynnik aby utrzymać dotychczasowe ceny.

Wg mnie hossa mieszkaniowa już się nie powtórzy, wzrost cen będzie
się utzrymywał na poziomie inflacji, czyli kilka % rocznie. To jest
optymistyczny scenariusz, znacznie lepszy niż gwałtowne spadki i
wzrosty.
Oczywiście to tylko prognoza obserwatora rynku, ale stawiam dolary
przeciwko orzechom że tak właśnie będzie.