odpowiedzialność za wadliwość rzeczy sprzedanej
To warto wiedzieć:
W prawie polskim przewidziane są DWA sposoby reklamowania wadliwych towarów
konsumpcyjnych (rzeczy ruchomych nabywanych przez osoby fizyczne w celach nie
związanych z działalnością zawodową lub gospodarczą od przedsiębiorcy w ramach
prowadzonej przez niego działalności gospodarczej):
- pierwszym jest przewidziana (i nakładana) ustawą z 27.07.2002 r. o
szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu
Cywilnego (Dz. U. 2002, nr 141, poz. 1176) ODPOWIEDZIALNOŚĆ SPRZEDAWCY ZA
NIEZGODNOŚĆ TOWARU KONSUMPCYJNEGO Z UMOWĄ, o której często mówi się
„reklamacja z niezgodności”, albo „reklamacja z ustawy”. Można powiedzieć, że
jest ona „obowiązkowa” w takim znaczeniu, że sprzedawca odpowiada zawsze, we
własnym imieniu, niezależnie od swojej woli, nie może tej odpowiedzialności
umownie wyłączyć ani ograniczyć.
To czego możemy domagać się od sprzedawcy jest wskazane w cytowanej ustawie,
ściślej uprawnień konsumenta szukamy w art. 8 tej ustawy (jakie to są
uprawnienia będzie opisane w poście poniżej).
- drugim sposobem jest korzystanie z GWARANCJI, która jest dobrowolnym
(niejako dodatkowym) zobowiązaniem gwaranta, zamieszczonym w dokumencie
gwarancyjnym lub reklamie, do wykonania określonych świadczeń na wypadek gdyby
towar nie posiadał właściwości o których gwarant zapewnia w swoim
oświadczeniu. Zgodnie z art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy, nie uważa się za
gwarancję oświadczenia nie kształtującego obowiązków gwaranta.
Gwarantem może być producent, importer, dealer, nawet sam sprzedawca – wtedy
będzie odpowiedzialny z dwóch podstaw. Jeżeli reklamujemy towar z tej
podstawy, to musimy przeczytać kartę gwarancyjną i według niej ustalić od
kogo, czego, na jakich warunkach możemy się domagać. Tam również trzeba szukać
informacji na temat sposobu składania takiej reklamacji.
TO KONSUMENT DOKONUJE WYBORU PODSTAWY SWOICH ROSZCZEŃ !
