Witam,
z moim 4-letnim synkiem (we wrześniu skończył cztery lata) mam takie oto problemy. Przeczytałam mnóstwo książek o rozwoju dziecka. Wiem, że dziecko przechodzi przez kolejne etapy, raz emocje spokojne, raz wzburzone, taka sinusoida. Ale czy to jeszcze mieści się w granicach "normalności" rozwoju czterolatka:

- gdy z rozpędu ja/tato/babcia otworzę drzwi do mieszkania, bramy pierwsza Młody dostaje szału, że to przecież on miał to zrobić.. płacz, wrzask, wściekłość (jak mam reagować?, trwa to już dwa lata, myślałam że to domena 2-3 latków)
- uwielbia "Monte" ale nie zje innych tylko te w pudełeczkach z czteropaka, z mniejszych/większych nie ruszy za chiny ludowe,
- ma spory zasób słownictwa, zadaje mnóstwo pytań (nie zawsze słucha odpowiedzi) ale sam na pytania odpowiadać nie lubi, mało opowiada, gdy jakieś pytanie zada Dziadek lub Babcia to nie odpowie w ogóle lub od razu z wściekłością (np. Młody trzyma w ręku jakąś zabawke np. Buzza, dziadek zapyta czy to jakiś astronauta, to Młody z wrzaskiem i okropną złością NIEEEE, TO PRZECIEZ BUZZZZZ!!!!!!! (jak mam reagować?) Dochodzi do tego, że włąsciwie nie odwiedzamy moich rodziców, bo Młody dostaje wścieku na normalne pytania skierowane w jego kierunku. Ciężko jest już od dwóch lat, od kiedy Młody zapragnął samostanowić o sobie :( Trudno nawiązać z nim dialog. Moi rodzice uważają, że Młody nie zna granic i jest rozpuszczony. Ale jak ja mam go takich zachowań oduczyć. Bić czy jak? :) Karać za takie wrzaski do dziadków? Ale jak? Zakaz bajek, nie wiem - karny jeżyk, wracać do domu, zakazać placu zabaw..przecież to jakiś absurd..:((
- słabo rysuję, nie lubi, nudzi go to, puzzli nie układa, nie lubi klocków, na rowerze nie umie nauczyć się przekręcać pedałów, każda próba pokazania mu prawidłowego ruchu nogami doprowadza go do wściekłości, wszystko musi sam robić, a ponieważ mu wiele rzeczy nie wychodzi frustruję się i wścieka, ale pomocy nie chce za cholerę, ubierał sam bluzę z kapturem, Babci podeszła, żeby pomóc wyciągnąć kaptur, który schował się na plecach, dostał takiej wściekłości, że on sam!!! uwielbia wszelkie zabawy ruchowe, waleczne, najchętniej waliłby mieczem we wszystko naokoło, piłka, bieganie to jest to. Samochody, pojazdy w ogóle go nie interesują, za to wszelkiej maści ludziki i superbohaterowie o tak!! Nie jest agresywny wobec innych dzieci, chyba że ktoś go popycha lub atakuje, wtedy potrafi się bronić, przeważnie właśnie wtedy wrzeszczy okropnie, nigdy nikogo nie uderzył, kopnał, czy szarpał. Martwi mnie też jego słaba empatia, gdy widzi rozjechane zwierze nie rusza go to, gdy ktoś jest smutny, nie widzę w nim współczucia, przy czym doskonale rozróżnia emocje na twarzach bohaterów z książek. Pyta dlaczego ten jest smutny, zły, czy zadowolony, bardzo celnie potrafi odczytać czyjś nastrój, ale bezrefleksyjnie (pewnie za dużo od niego wymagam?)
- nie umie bawić się sam, ciągle potrzebuje asysty, a nawet gdy ja coś robię, piorę, gotuję, próbuję czytać, wisi na mnie....:( Gdy idziemy "w gości" chocby na chwilke, po 10 minutach juz się nudzi, marudzi, jęczy, przeszkadza, nawet jak ma zabawki ze sobą

Lubi, żeby mu czytać, ale tylko te bajki które już zna, namówić go na nowe bardzo trudno. Przez kilka tygodni potrafi słuchać w kółko trzech bajek na krzyż. To samo z jedzeniem. Nie chce niczego próbować, twierdzą, że niczego nie lubi.

Jest jedynakiem, chodzi do przedszkola, ma kolegów, nikt się na niego nie skarży, ale też nie usłyszałam od Pań w przedszkolu, żeby się czymś szczególnym pozytywnym wyróżniał.
No i rozpisałam się. Kocham moje dziecko, ale często po prostu nie wiem jak mam z nim postepować, żeby przede wszystkim nauczyć go w miarę spokojnieszych reakcji na innych, zwłaszcza Dziadków...żeby nie umacniać jego cholerycznych zachowań.