twoj pobratyniec pisze co czeka cie po smierci. Przyjemnej lektury.
Chrystus-Mesjasz a Żydzi – X. Juljan Unszlicht (1936)
"Ks. J. Unszlicht w wydanej pracy “Życie i nauka Jezusa Chrystusa” –
według O. Lebretona – rzuca kilka ciekawych osobistych spostrzeżeń
na stosunek Żydów do Chrystusa – Mesjasza. Ponieważ sprawa ta i dziś
jest aktualną – dzielimy się uwagami Czcig. Autora z Czytelnikami
“Kalendarza”. Niektóre podkreślenia nasze. – Redakcja [Rycerza
Niepokalanej - 1936].
Nie może ujść naszej uwagi ta troska ustawiczna O. Lebretona, aby
dać wyczerpujące wyjaśnienie czemu „swoi Go nie przyjęli!”.
Od początku Chrystjanizmu niedowiarkowie powtarzają uporczywie za
Celzusem zarzut wysnuty z niedowiarstwa Żydów, że skoro własny naród
nie uznał boskości Chrystusa, to widocznie Chrystus nie dał
dostatecznych dowodów Swej boskości, a
wiara późniejszych pokoleń w jego boskość jest poprostu wynikiem
ewolucji religijnej ludzkości europejskiej jak deifikacja
Buddy – ludzkości azjatyckiej.
Sądzę, iż tutaj jako „kapłan izraelita” mogę dorzucić swe
spostrzeżenia i rozmyślania, bo zagadnienie to mnie długi czas
do żywego przejmowało. Nie mogę zaś być posądzonym o „przesądy
wyssane z krwi”, gdyż w moim wypadku te przesądy winnyby raczej
przemawiać za „niewinnością” Izraela.
Otóż jest faktem niezaprzeczonym, iż żydostwo żyje pośród narodów
chrześcijańskich zgoła nie widząc, iż one czczą jako swego Boga-
Zbawiciela Izraelitę, odrzuconego przez swój własny naród. Jest to
fakt tem bardziej zdumiewający, skoro żydzi znają i z dumą, a nawet
pychą przyłączają wszystkie wielkości chrześcijańskie, które w
mniejszym lub większym stopniu są lub mogą być pochodzenia
żydowskiego.
A więc jak Izrael powinien być szczęśliwym i dumnym, iż jeden z jego
rodu jest Bogiem cywilizowanej ludzkości! Tymczasem głuche i wrogie
milczenie tej rasy, przerywane od czasu do czasu wybuchami
nienawiści do Chrystusa Pana, jest zupełnie niezrozumiałe, o ile
Chrystus był tylko zwyczajną jednostką. Czyżby było rzeczą tak
trudną włączyć Chrystusa do liczby proroków Pańskich i przechwalać
się Nim, jako drugim Mojżeszem, a nawet jako Synem Bożym?!
Z drugiej strony narody pogańskie w miarę przyjmowania wiary
chrześcijańskiej zapoznały się z konieczności z Izraelem, jego
Pismem św., tradycjami, a zwłaszcza jego uporczywym zaprzeczaniem w
codziennym życiu bóstwa Chrystusa. Gdyby istotnie Chrystus nie
złożył żadnych dowodów swej boskości, to wtedy stanowisko Izraela
byłoby słuszne, zarzut „bogobójstwa” byłby bezpodstawny a nawet
wielce krzywdzący i wprost bezczelny i chrystianizm nigdyby się nie
rozwinął. Żadna ewolucja od Chrystusa zwykłego człowieka do
Chrystusa Boga-Człowieka nie jest możliwa, bo tem samem zawierałaby
możliwość w pojęciu chrześcijańskich narodów ewolucji Izraela od
mężobójcy do bogobójcy, co jest krzywdzącym i niemoralnym absurdem.
Sam kontakt codzienny chrześcijan z żydami winienby doprowadzić do
upadku podobnej ewolucji.
Tymczasem było i jest przekonaniem narodów chrześcijańskich, iż
sumienie żydowskie jest obciążone krwią Boską („Krew jego na nas…”
(Mt 27;25)), że Izrael jest rasą bogobójczą. Pod tym względem
deifikacja różnych bohaterów i wieszczów narodów pogańskich nie
wytrzymują porównania z boskością Chrystusa, ponieważ nie pociągają
za sobą żadnych ziemskich konsekwencyj,
dających możność kontroli, a następnie przechodzą szybko. A więc
zaślepienie Izraela, niewidzącego najwyższej chluby swej rasy,
czczonej jako Boga na ołtarzach Kościola katolickiego, oraz
przekonanie narodów chrześcijańskich, iż Izrael jest rasą
bogobójczą, są to dwa fakty dziejowe, współrzędne, nie dające się
„racjonalistycznie” wytłumaczyć.
Przypomina nam to obecność Jezusa w Izraelu, którego swoi nie
zrozumieli i nie przyjęli.
Zaślepienie więc żydowskie nie jest zaprzeczeniem, lecz
potwierdzeniem boskości Chrystusa.
Bo jest rzeczą widoczną, iż jak zarzuty faryzeuszów o rzekomo
szatańskim charakterze cudów Chrystusa, tak samo
napaści talmudyczne żydów na rzekomo nieetyczny, a nawet zbrodniczo-
obłędny charakter chrystianizmu *) są tylko
niemoralnem oszustwem, czego najlepszym dowodem jest fakt, iż żydzi
nie mają odwagi publicznie głosić, co myślą o
Chrystusie i Jego dziele, a następnie, iż Kościół uświęca ludzkość,
czego nie można bynajmniej powiedzieć o
’’narodzie wybranym”. Skąd się więc wzięło mniemanie o ’’rasie
bogobójczej”?
Tego, rzecz prosta, „ani ciało, ani krew, nie mogly ujawnić”, lecz
jedynie mogło wyniknąć z objawienia Bożego.
Lecz w takim razie żydostwo musi przedstawiać znamiona
potwierdzające to ujemne mniemanie, będące następstwem straszliwego
przekleństwa Bożego za niesłychaną w dziejach ludzkości zbrodnię.
Znamiona te są wyrażone z całą grozą w prawie Mojżeszowym (Kapł. 26,
33-35; Deut (Pwt), 28, 25-68). Teraz przytoczymy niektóre z nich i
zastosujemy do ’’rasy bogobójczej”:
„A ja was rozprószę – grozi Jahwe Izraelowi, jeśli będzie Mu
nieposłuszny – pomiędzy narody i dobędę miecza za wami; a serca
tych, którzy z was zostaną strachem przepełnię i w ziemiach
nieprzyjacielskich, przerazi ich chrzęst listka lecącego, i tak będą
uciekać, jakoby przed mieczem… (Kapl. 26)
Będziesz przedmiotem zgrozy po wszystkich królestwach ziemi… Jahwe
porazi cię utratą rozumu, ślepotą i szałem… będziesz macał w jasne
południe, jak ślepy w ciemności…; będziesz przedmiotem zdziwienia,
bajki, szyderstwa u wszystkich narodów, do których Jahwe ciebie
zagna. Wszystkie te przekleństwa ciebie dosięgną… i będą znamieniem
i cudem dla ciebie i twego potomstwa. A jak się przedtem radował
Jahwe, aby wam czynić dobrze, tak się będzie radował, aby was
wytracać… Rozprószy ciebie Jahwe między wszystkie narody… nie
zaznasz pośród nich spokoju, ani stopa twoja odpoczynku… Da tobie
bowiem Jahwe serce lękliwe i duszę strwożoną… będziesz się bał w
nocy i we dnie, a nie będziesz wierzył, iż żyjesz, spowodu trwogi
twego serca” (Deut. 28).
Gdy się czyta te grozą przejmujące przekleństwa Boże, to nie można
się oprzeć wrażeniu, iż stosują się dosłownie do żydostwa
rozprószonego pośród narodów chrześcijańskich. Jest ono dla nich
przedmiotem szyderstwa i wzgardy; błąka się ono pośród nich
ustawicznie, a końca nie widać; maca ono w jasne południe, jak ślepy
w mroku, nie widząc i nie słysząc na kaźdym kroku tej czci boskiej,
jaką one oddają Jezusowi, Synowi Izraela, tak jakby tego wcale nie
było. Co najważniejsze, ma sumienie niespokojne, czując na sobie
przekleństwo Boże, a nie chcąc zeń się uwolnić. – Nad tem się nieco
zastanowimy.
Nigdy sumienie szczerze wierzących chrześcijan nie jest niepokojne
wobec rzekomo niemoralnego zarzutu bogobójstwa, ciążącego na
żydostwie; ubolewają tylko nad jego zaślepieniem, które ściągnęło na
nie tak straszne przekleństwo.
To znaczy, iż zarzut bogobójstwa ma podstawę historyczną. Inaczej ma
się z sumieniem żydowskiem. Jest ono istotnie pełne trwogi i
niepokoju właśnie z powodu Jezusa, i zawsze obawia się tej
straszliwej zbrodni. Jest to faktem niezbitym, wielokrotnie przeze
mnie obserwowanym. Dla zrozumienia przedstawmy sobie zbrodniarza,
zmuszonego przebywać w różnem środowisku: Gdy idzie o jednostki
podobne do niego, czuje się spokojny – ba, nawet zuchwały, gotowy do
przechwalania się swoją zbrodnią a bodaj i do jej powtórzenia; lecz
gdy znajdzie się wśród ludzi uczciwych jest zatrwożony, obawia się,
żeby mu zbrodni nie wytykano i nie ukarano go.
Tak samo sumienie żydowskie: żyd spokojny, a nawet zuchwały
(arogancja żydowska!) pośród zdechrystianizowanych „gojów”, doznaje
