Daukszewicz przeprasza za plagiat i proponuje flaszkę

Heh... bawią mnie, zaiste mnie bawią, wielkie głosy oburzenia, że
"jak można zapomnieć, co się napisało". Zaprawdę, powiadam wam,
można. Tak zwyczajnie. I mi, i moim znajomym, zdarzało się nieraz
znaleźć coś, co zalegało sobie na dysku czy w notatniku jakowymś
przez kilka lat, a potem było siedzenie i zastanawianie się, czy to
ja to popełniłam, czy to czyjeś. I czasem dojść trudno. I pomyłki się
zdarzają. Przeprosił. Czy się blogerowi te przeprosiny podobają czy
nie, czy flaszka go satysfakcjonuje czy nie, czy będą dalej
negocjować odszkodowanie finansowe czy nie, to jest już sprawa między
tymi dwoma Panami. Ot, i tyle.