Żydzi kolaborowali z Niemcami i mordowali Żydów.
Podczas II wś niektórzy Polacy i niektórzy żydzi zhańbili się współpracą z
Niemiecki okupantem, pomocą przy zagładzie żydów. Polacy potępili kolaboracje
niektórych Polaków, polskie podziemie zabijało rodzimych kolaborantów. Żydzi
za to nie potępili żydowskich kolaborantów, potępiając za to niektórych
Polaków zhańbionych kolaboracją (co jest przejawem niezwykle denerwującego u
żydów relatywizmu moralnego, swoistej mentalności Kalego). Żydzi najchętniej
pogrzebali by pamięć o żydowskiej współodpowiedzialności za holocaust, jednak
prawda jest ważniejsza od dobrego samopoczucia żydów. Dla prawdy warto jest
złamać zmowę milczenia.
Żydzi pod okupacją Niemców pierwszy raz od wieków dostali tak upragnioną
przez siebie autonomię, która umożliwiła im współpracę z Niemcami. Samorząd
żydowski (będący formą żydowskiej państwowości) był autonomiczną jednostką
władz niemieckich, niezależna od Generalnego Gubernatorstwa. W 1939 żydzi
automatycznie uznali Niemców za nową i prawowitą władze. Wszystkie gminy
żydowskie w okupowanej Polsce podporządkowały się Niemcom. Starszyzna żydowska
tworzyła Judenraty (samorząd żydowski). Współpraca żydów i Niemców układała
się bardzo dobrze, w 1941 roku żydzi byli zachwyceni niemiecką okupacją. Żydzi
za kolaboracje z Niemcami uzyskali dużo więcej niż Ukraińcy i Białorusini.
Żydzi całkowicie nie zdawali sobie sprawy z czekającej ich zagłady. O
absolutnej lojalności żydów wobec Niemców świadczy to że w 1942 roku na
500.000 żydów w warszawskim getcie przypadał 1 pistolet. Żydzi nie postrzegali
Niemców jako zagrożenie, ufali Niemcom bezgranicznie. Żydzi własną decyzją
byli skazani na łaskę Niemców. W 1939 Nikt z żydów nie wierzył w możliwość
zagłady.
W getcie warszawskim władze sprawował burmistrz Adam Czerniakow (jego dziennik
jest wstrząsającym dokumentem epoki). Ten żydowski działacz polityczny i
społeczny był w II RP reprezentantem społeczności żydowskiej w senacie,
prezesem Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie (liczącej 300.000 osób),
prezesem izby rzemieślniczej. Czerniakow podczas okupacji nie współpracował z
Polakami, z Niemcami współpracował od pierwszych dni okupacji. Czerniakow był
prezesem rady żydowskiej Judenratu składającego się z 24 osób nominowanych
przez Niemców.
Kompetencje Judenratu nominowanego przez Niemców ciągle się rozszerzały.
Szefowie Judenratów mieli nieograniczoną władze nad żydami w gettach, władze
wręcz feudalną.
Zamieszkujący getto żydzi traktowali budowę murów wokół getta jako formę
obrony przed urojonym przez żydów zagrożeniem ze strony Polaków. Mur getta był
materialnym symbolem realizacji idei autonomii terytorialnej. Żydzi (w
większości fundamentaliści religijni) byli zadowoleni z zamknięcia w getcie,
zamknięcia które chroniło ich przed nieczystym światem zewnętrznym (sobota
była dnie wolnym od pracy w getcie).
W latach 1939-1941getta miały niezależną strukturę władzy, własną
administracje, budżet, własne autonomiczne podatki, tradycyjne instytucje
socjalne i zdrowotne, atrybuty niezależnej państwowości żydowskiej (żydowskie
pieniądze, żydowskie znaczki pocztowe, żydowskie szkolnictwo, żydowską
policje, żydowski areszt, rabinat, żydowskie instytucje kulturalne), własne
dwie gazety codzienne. Żółte tramwaje z wymalowaną gwiazdą Dawida jeżdżące w
getcie miały napis „tylko dla żydów”. Do kontaktów handlowych z gojami
powołano specjalną instytucje o nazwie Transferstelle. Jedynym mankamentem
autonomii żydowskiej było to że między gettami nie było łączności.
W getcie była żydowska policja zwana Żydowską Służbą Porządkową. Policja
żydowska zajmowała się pilnowaniem granic getta, kierowaniem ruchem ulicznym,
egzekwowaniem przymusu pracy i przesiedleń, przeciwdziałaniem epidemiom.
Żydowscy policjanci fanatycznie egzekwowała przepisy Judenratu i Niemców,
zajmowali się dostarczaniem Niemcom żydów do zabicia.
Żydzi bezgranicznie wierzyli Niemcom i gardzili Polakami. Żydzi nie wierzyli
Polakom którzy przestrzegali ich przed Niemcami. Żydzi nie chcieli przyjąć do
wiadomości że Niemcy chcą ich wymordować, wierzyli że są zbyt cenni dla
Niemców. Żydzi nie byli psychicznie zdolni do buntu. Nie chcieli pomocy ze
strony Polaków bo Polaków postrzegali jako wrogów, księży jako zabójców (do
dziś Marek Edelman szkaluje kościół katolicki jako matecznik pogromów i
polskiego antysemityzmu) a Niemców jako prawowitą władzę.
Żydzi współpracowali z Niemcami w dziele zagłady żydów. Żydzi współpracujący z
Niemcami przetrwali II wś. O żydowskiej kolaboracji z nazistami dziś się
milczy, z założenia żydzi mogą być tylko ofiarami. Prawda historyczna nie może
naruszać dogmatu o żydach jako ofiarach. Wśród Niemców było 150.000
mischlingów - Niemców żydowskiego pochodzenia. Wielu z mischlingów pełniło
funkcje dowódcze. Przyjmuje się że Niemcy wymordowali (na podstawie planu
przygotowanego w 1939 roku a wprowadzonego w życie w 1942) 6 milionów żydów (3
z Polski i 3 z zachodniej Europy).
Wśród 6 milionów ofiar część była sama przed śmiercią oprawcami, świadczą o
tym miedzy innymi liczne wspomnienia żydów którzy przeżyli czas holocaustu. W
każdej gminie żydowskie znalazło się środowisko żydów kolaborujących z
Niemcami, bezgranicznie oddanych Niemcom, biorących aktywny udział w
zagładzie. Żydowska policja, żydowskie pogotowie ratunkowe, pracownicy
żydowskich zakładów pogrzebowe i administracji, zajmowali się wyłapywaniem
żydów przeznaczonych do zabicia. Żydowscy kolaboranci w swych działaniach
wykazywali niezwykłe okrucieństwo. Logistyką zagłady zajmowała się
administracja żydowska (stanowiąca w getcie łódzkim od 10 do 15% populacji).
Judenraty wydawały na śmierć żydów (w tym żydowskie dzieci).
Kolaborantami nazistów była w 100% inteligencja żydowska, żydzi zasymilowani i
znający język polski (odmiennie niż wśród polskich kolaborantów którzy byli
przedstawicielami lumpenproletariatu). Urzędnicy Judenratów byli tak
wyobcowani z swojego środowiska że często nie znali języka hebrajskiego.
Większość policjantów żydowskich była przed wojną adwokatami, byli oni
okrutniejsi od nazistowskich oprawców, torturowali i rabowali swoje ofiary.
Możliwość znęcania się nad rodakami sprawiała ogromną przyjemność żydowskim
policjantom. Żydowska inteligencja ochoczo kolaborowała z nazistami,
naśladowała (również w ubiorach) nazistów, chciała za wszelką cenę
zaprzyjaźnić się z Niemcami. Działania propagandowe żydowskich kolaborantów
były tak skuteczne że żydzi nie buntowali się wobec represji niemieckich
(tylko nieliczni ukrywali się).
Żydzi zajęli się przesiedleniem żydów do gett (z których ucieczka karana była
śmiercią), żydzi stworzyli dla Niemców listy proskrypcyjne żydów, żydzi żydów
brutalnie wyłapywali na roboty przymusowe i do obozów koncentracyjnych. Żydzi
prowadzili akcje propagandowe mające na celu skłonienie żydów do lojalności i
posłuszeństwa wobec Niemców. Niemcy wymuszali kolaboracje tym że żydzi którzy
nie dostarczyli żydów na wywózkę byli karani śmiercią. Pociągi do obozów
konwojowali Niemcy lub Ukraińcy. Żydzi przybywając do niemieckich obozów
zagłady nie byli świadomi tego że dotarli do miejsca swojej śmierci. Żydzi w
obozach przygotowywali żydów na śmierć, żydzi żydom zabierali mienie, żydzi
żydów rozbierali do naga, żydzi żydom golili włosy. Niemcy obsługiwali komory
gazowe. Żydzi zajmowali się unicestwianiem zagazowanych żydów. Niemcy na końcu
zabijali swoich żydowskich kolaborantów.
Bez pomocy żydów Niemcy nie zdołali by przeprowadzić zagłady, było by to zbyt
kosztowne dla Niemców którzy musieli by setki tysięcy żołnierzy wycofać z
frontu i przeznaczyć do wykonywania zadań związanych z zagładą. Wysiedlenie
setek tysięcy żydów z getta łódzkiego do obozów koncentracyjnych nadzorowało 5
SS-manów i 70.000 żydowskich kolaborantów. Wywóz 300.000 żydów z getta
warszawskiego nadzorowało 50 SS-manów, 200 Ukraińców, 200 Łotyszy. Żydzi
ponoszą odpowiedzialność za kolaboracje z nazistami, za w
