i taka jest prawda. Nikt nie podważa całego dorobku. Po prostu została
przekroczona granica dobrego smaku i podważone zosatły zasady rzetelności
dziennikarza - felietonisty. Jeśli np. mnie jako dziennikarza nie stać w
pewnych sprawch na obiektywizm to to podkreślam i piszę o tym, że mogę się
pomylić i mogę popełnić błąd. Ale od tego jest tzw. spojrzenie z drugiej
strony. To, że ktoś nie lubi Kaczyńskich nie upoważnia go do pisania kłamstw
czy bzdur. Jeśli piszę kłamstwo i jest ono do podważenia przez przeciętniego
czytelnika - to tracę na tym ja i moja rzetelność dziennikarska. Na drugi
raz "do moich rewelacji" odbiorca podejdzie z pewną dozą nieufności i na prawdę
bardzo długo może trwać coś takiego. Ilu na prawdę dobrych dziennikarzy
starciło na tym, że w pewnym momencie przekraczali pewne granice przyzwoitości
i rzetetelności. Bardzo ciężko jest potem pozbyć się łatki "kłamcy"
czy "oszusta"... Nie wolno, powtrzam, nie wolno "naciągać" rzeczywistości do
koninkturalnych potrzeb. A to się dzieje coraz cześciej w prasie, która w
pogoni za czytelnikem wymusza na dziennikarzach działanie wbrew wszelkim
zasadom i normom. Dlatego na prawdę dobrzy dziennikarze, publicysci,
felietoności są filarami tzw. prasy niszowej trafiającej do grona wybranych
odbiorców i reprezentujących pewien poziom. Swego rodzajmi
bastionów "rzetelności dziennikarskiej" pozostaje na całym świecie prasa
lokalna, czesto wyśmiewana i poniżana "przez wielkich" ale to właśnie tam
widać, że z czytelnika i jego inteligencji nie wolno kpić i się naigrywać. Brak
rzetelności oznacza upadek takiej małej gazety, bo nikt nie kupi kłamstw. A
trzeba przyznać że walka na lokalnym rynku jest trudna, bo na prawdę ciężko
zaproponwać niską cenę za gazetę lokalną gdzie byle jaki tabloid i tak zawsze
będzie tańszy, grubszy i większy. Jedyny sposób to rzetelność i solidność
informacji. Strata 10% nakładu to już klęska dla lokalnych gazet. Więc
dziennikarz bardziej musi dbać o własną samokontrolę i rzetelność. Bo to od
niego zależy jego tyłek! W dużych gazetach jest łatwiej i tam często
dziennikarze zatracjaą poczucie rzeczywistości i poddają się "lekkiej fali". To
jest tylko smutne.