Ponieważ ten link źle się zapisuje, fragmenty tekstu Radosława Gębicza
pt. "Brunatni przeciw czarnym" z ostatniej "Polityki".
-------------------
Centrum miasta. Przed szóstą rano na ulicę 5 Krasnoarmiejską wychodzi z klubu
Apollo sześciu czarnoskórych studentów Uniwersytetu Telekomunikacji. Świętowali
tam Dzień Wydziału. Kierują się w stronę metra. Nieoczekiwanie za plecami
słyszą wystrzał. Odwracają się, mężczyzna mierzy do nich z broni długiej.
Studenci uciekają, jeden pada. Postrzelony Lambsar Samba z Senegalu, słuchacz
piątego roku wydziału łączności, umiera na ulicy przed przyjazdem pogotowia.

Sprawca porzucił broń w jednym z podwórek nieopodal. Milicja odnalazła strzelbę
z napisami po angielsku „Skinheadzi” i po rosyjsku „Bij czarnuchów”. Inne
źródła mówią o wygrawerowanej na broni swastyce.

Zabójstwo Senegalczyka to nie odosobniony przypadek, a jedna z serii brutalnych
akcji band nacjonalistycznych, które w ostatnich latach prowadzą coraz bardziej
agresywną działalność przeciw nie-Słowianom. W Petersburgu, w swoim czasie
okrzykniętym stolicą rosyjskiej ksenofobii, w 2005 r. zamordowano 39
cudzoziemców. Jednak prokuratura motyw nienawiści rasowej dostrzegła tylko w
dwóch przypadkach (obie ofiary to studenci z Afryki). Rosyjscy obrońcy praw
człowieka twierdzą, że dane te nie odpowiadają prawdzie. Według nich, wiele
spraw błędnie kwalifikowanych jest jako chuligaństwo lub zwykłe zabójstwo.

Morderstwo Senegalczyka to już trzecie przestępstwo na tle rasowym w 2006 r. W
lutym grupa młodych ludzi z okrzykami „Rosja dla Rosjan” rzuciła się z nożami
na trzy kobiety, które mówiły po kazachsku. Dla napastników był to
wystarczający powód. Wskutek ciężkich obrażeń jedna z kobiet zmarła. Pod koniec
marca, w bramie w centrum miasta, dwóch nastolatków kilka razy dźgnęło w szyję
9-letnią mulatkę. Dziewczynkę w krytycznym stanie odwieziono do szpitala.
Sprawców napadu nie zatrzymano. Pobicia cudzoziemców, w tym wiele ciężkich,
liczy się w dziesiątkach.

Po którymś z kolejnych zabójstw studenci prosili o autobusy wożące ich
bezpośrednio z akademików na uczelnie. Nigdy jednak nie dostali na swoją
petycję żadnej odpowiedzi.