Ciepły warszawski czerwiec 2003 roku. Wieczór. Centrum miasta, okolice Rotundy.
Dyskoteka Underground. Jak na polskie warunki jest nawet trendy. Tłoczno i
duszno. Towarzystwo rozemocjonowane obecnością niejakiego Pawła z programu
Amazonki – (Był kiedyś taki reality show na polsacie). Paweł cały w jeansie
bryluje wśród tłumu. W końcu może się tu poczuć gwiazdą. W środku dyskoteki
jest tłoczno i duszno. Mnóstwo ludzi przyszło, lewie się mieszczą na parkiecie
i wokoło, a sufit nisko. Nie ma nawet czyś oddychać... Oddajemy coś tam do
szatni i wchodzimy na parkiet. Nie mam zamiaru tańczyć, chociaż Ona chce. Chce
nawet czegoś więcej. Ale nie ze mną te numery - Alicjo, przyszedłem tutaj z
Tobą, wyświadczyłem Ci przyjemność, ale tańczyć mi się z Tobą nie chce. Nie
chce też z Tobą spędzić razem nocy – (Kobiety przestały już mnie interesować).
W szatni wymieniłem porozumiewawczy uśmiech z pracującym tam młodym chłopakiem –
jest śliczny! Ona o niczym oczywiście nie wie, a po co jej to mówić zresztą,
ona, 20 – letnia ładna blondynka z prawosławnej Hajnówki, zagubiona w
tym „wielkim mieście” – warszawie.
Dziewczyny co tu przychodzą bywają łatwe. Nie ma tu jakiś miss piękności – ale
w polsce wcale nie ma więcej dziewczyn ładniejszych niż w innych krajach. To
stereotyp utrwalany przez same polki i polaków, którzy nie spędzili nigdy nocy
z inna narodowością. Polki są zaniedbane, smutne, nie eksponują swoich
wdzięków, albo zakompleksione albo wulgarne. Bezsprzecznie zaś TANIE - to ich
główny i jedyny atut zagranicą.
Siedzę i popijam wódkę, towarzystwo się bawi topornie, bez fantazji, na
twarzach polskich chłopaków wypisana agresja, twarze ogorzałe słońcem, głowy
kwadratowe, szyje krótkie, nogi krępy i krótkie. Jacy ci polacy podobni do
ruskich – wypisz wymaluj, a tak się nad nich wywyższają.
Nagle... muzyka zaczyna bić żwawiej, pojawiają się cudzoziemcy, nie byle jacy
bo murzyni. Underground zamienia się z dyskoteki w darkroom. Czarnoskórzy
podchodzą do tańczących polek zuchwale. Pierwsze pokazuje na swoje rozporki,
przez jeansy widać ich sterczące ogony. Bierze rękę takiej polki i przykłada do
okolic rozporka – patrz mała, to prawda jaki duży, sprawdź, dotknij, spodoba ci
się! I tańczy jedna, druga, trzecia z murzynami, Murzynom stoi, ocierają się o
łona polskich dziewczyn, penetrują palcami to co posiądą za kilka godzin.
Zdarzają się jednak i polki, które są zszokowane zachowaniem murzynów. Tutaj
krótka piłka – nie i koniec. Patrzę na twarze czarnoskórych; pewni siebie,
dobrze ubrani, sprawiają wrażenie jakby byli bogaci – czy są nie wiadomo – w
takim biednym kraju jak Polska liczy się wrażenie... Obserwuje Alicję jak
tańczy a obok niej jakiś murzyn z białą polką. Patrzę się to raz na nią, to na
niego. Ona już mu się na parkiecie oddaje, słyszę nawet jego imię – Simon. Nie
wiem dlaczego, ale zapamiętałem twarz tego murzyna. Był spocony i napalony.
Pewnie swoje osiągnął, polka patrzyła w niego jak w obraz, a moim zdaniem był
brzydki i obleśny.
Minęły cztery lata. Cztery lata jak wyjechałem z polski. Dobry wybór. Kontakt z
krajem zapewnia Internet, polska jako rzeczywistość wirtualna może być, w
realu nie do zaakceptowania. Nieudolne rządy Kaczyńskich, niewykształceni
ludzi na stanowiskach, byle partyjni i dyspozycyjni, taka demokracja
ciemniaków. Wszechpolacy i łotry z Samoobrony plus popłuczyny AWS-u z
bliźniakami na czele. Buta, niekompetencja, chamstwo, głupota, prymitywizm,
wykorzystywanie wiary i Kościóła do celów politycznych – taki współczesny
józefinizm – jarosławizm. IV RP pełna gębą. Tego chcieliście.
Czytam wiadomości, czytam o jakimś Simonie z Kamerunu, obok zdjęcie. Patrzę i
niedowierzam... Widziałem go już gdzieś i kiedyś, widziałem, mogę przysiąc!
Reflektorem po latach wstecz lecę... Tak, to było w dyskotece Underground w
Warszawie, tego upalnego czerwca 2003 roku, wieczorem na parkiecie. Poznałem
cię Simonie, poznałem, tańczyłeś z taką laską, a ona mówiła do ciebie Simon.
Potem razem wyszliście. A teraz takie rzeczy piszą, że on, z Kamerunu, od
siedmiu lat już to miał i nawet polskie władze wiedziały, ale dziewczyny nie...
Czasami tęsknię za polskim latem, za tą biedą, polską beznadzieją, polskim
piekiełkiem, narodem tyle podłym co i bohaterskim, krajem sprośnym ale i
świętym, na pewno zaś szalonym i dla Zachodu egzotycznym.
