Aborcyjna hipokryzja

Zaniepokojenie zabijaniem jest w emocjonalności 'katolików
walczących' - bardzo wybiórcze.

Teologia moralna wyrównała niekonsekwencje w ocenie zabijania ludzi
dopiero piórem Jana Pawła II-ego w "Evangelium Vitae". I raczej
rzekłbym niechętnie i pod presją.

Emocjonalność ortodoksyjnej gorliwości - nie uczyniła tego nigdy.


Dlatego sądzę, że bynajmniej to nie ze współczucia, czegoś na
kształt buddyjskiej ahimsy, awersji do zadawania cierpienia, czy
choćby poczucia drogocenności istnienia każdego człowieka
konserwatywni pro-lajfersi "bronią życia", czyli, mówiąc bez obudowy
werbalnej, domagają się więzienia za usunięcie zarodka czy nawet
zygoty.

Oni to robią po to, by, jeśli nie światopogląd chrześcijański, to
przynajmniej stanowiąca prostą drogę do narzucenia go filozofia
arystotelesowsko-tomistyczna zdobyła sobie - przynajmniej de facto,
na drodze precedensu - status prawomocnego uzasadnienia prawa
państwowego.

Do tego służy Kościołowi katolickiemu miłość do maleńkich serduszek
bijących w matczynym łonie.

Obawiam się, że przede wszystkim do tego.


To jest chytra strategia przeciwko demokracji - ustrojowi, który
czyni świat ludzkim i, o zgrozo, nie potrzebuje do tego
chrześcijańskiej Prawdy Jedynej.

A to jest dla racji bytu chrześcijaństwa zagrożenie śmiertelne i
Kościół nigdy nie może się na to zgodzić.