Chory na cukrzycę księdzem nie zostanie

Nie znoszę, kiedy atakuje się Kościół, ale w tym wypadku nie jest to krytyka
Kościoła (Kościół to my wszyscy, wierni, o czym hierarchia zdaje się nie
pamiętać), ale idiotyczne wyskoki kościelnych decydentów. Przykładowo, głuchy
nie może być księdzem? Niby jakim prawem? Jeśli jest w stanie w taki czy inny
sposób przekroczyć swoje ograniczenia? Poznałam takiego kapłana, bardzo dobrego
zresztą, lubianego i cenionego. Jest rektorem domu jezuickiego w północnym
Londynie. O ile mi wiadomo, od urodzenia nie słyszy. Mimo to nauczył się mówić
(ok, niewyraźnie, czasem mam problem ze zrozumieniem), nauczył się czytać z ust,
skończył teologię i osiągnął jakąś tam pozycję w hierarchii zakonnej. W dodatku
"robi" dodatkową dobrą robotę, bo może odprawiać msze "migane" i to robi. W
końcu i głusi mają szansę na swoją mszę, a że dla tego człowieka jest to jego
naturalny język... Oczywiście w myśl tego, co paru watykańskich mądrali
wymyśliło, taki człowiek nie mógłby zostać księdzem. I to byłaby wielka strata.
Co do gejów, miałam okazję zetknąć się z londyńskim katolickim duszpasterstwem
gejów, lesbijek, transwestytów i transseksualistów (oczywiście, w polskich
Kościele takie duszpasterstwo byłoby pewnie od razu wyklęte, albo i nawet
ekskomunikowane a priori). Spotkałam wielu wspaniałych, zaangażowanych
religijnie ludzi, którzy zmagają się z własną orientacją w świetle postawy
Kościoła. Czy nie byłoby dobrze, gdyby byli i księża geje (i tak zakładamy życie
duchownych w czystości, więc problem nie powinien istnieć) - księża, którzy
lepiej by rozumieli problemy takich ludzi i mogli być dla nich wsparciem
duchowym. Przykro mi, że mój Kościół się cofa w rozwoju, a jego hierarchia
pogardza ludźmi, którzy nie pasują do szablonu, boli mnie ten faryzeizm w moim
Kościele, faryzeizm, który wypiera miłość bliźniego.