Chory na cukrzycę księdzem nie zostanie

Wprowadzenie przez Leszka Balcerowicza normalnego twardego pieniądza znacznie
skomplikowało finansową sytuację kleru rzymsko-katolickiego.

W latach osiemdziesiątych było diametralnie inaczej. Duchowieństwo było czołową
siłą walczącą z komuną, więc ludzie nie żałowali pieniędzy na kościoły. Ale czy
tylko dlatego? Nie! Lata osiemdziesiąte to galopująca inflacja i puste półki w
sklepach. Banknoty drukowano bez opamiętania, w zależności od potrzeby
uspokojenia czy udobruchania górników, dostarczających "cenne dewizy" z eksportu
węgla. Realną walutą były dolary, kartki zaopatrzenia albo deficytowe lub
reglamentowane towary (benzyna, wódka, opony, akumulatory, meble).
Ludzie mieli pełne kieszenie pieniędzy, z którymi nie wiadomo było, co zrobić.
No to chętnie dawali na tacę.
W warunkach hiperinflacji i niewymienialności złotówki obowiązywało prawo
Wilczka (taki socmenadżer i minister w rządzie Rakowskiego):

"Pieniądz może być i gó...any, aby tylko go było bardzo dużo!"

W owych czasach wspaniale żyły kluby piłkarskie, niektóre branże rzemiosła,
zwłaszcza gdy rzemiosło dobrze żyło z lokalnymi władzami oraz szara strefa:
cinkciarze (w większości konfidenci SB), prostytutki (20 dolarów za "raz" to
była miesięczna pensja robotnika), sutenerzy.

Zbiórka na tacę w czasie mszy w dużym kościele dawała 100 zł x 200 osób = 20 000
zł = dobrą ówczesną miesięczną pensję.