Chory na cukrzycę księdzem nie zostanie

W czym problem? W dwóch sprawach.

Jedna ważniejsza ale stanowiąca tu wątek poboczny, druga mniej
ważna stanowiąca treść dyskusji i meritum artykułu.

Ta ważniejsza to wypowiedziana przez kolegę wyżej idea jakoby nie
mieliśmy my Polacy, czy Katolicy nic do powiedzenia co do tego jak
Kościół chce kształtować swój wizerunek. Jakoby hierarchia Kościoła
będąca tylko jego częścią, tą sformalizowaną, była jedynie
uprawniona do krytyki, rozważań, oceny i tym podobnych spraw
związanych z Kościołem. Jak dla mnie takie podejście jest bzdurą i
prędzej czy później kończy się albo odchodzeniem ludzi od Kościoła
albo wręcz kolejną schizmą.

Ta mniejsza to sprawa "zdrowia" kandydata na księdza. Ano z tym
zdrowiem to różnie bywa. Fakt by ideałem by było by księża spełniali
te same kryteria zdrowotne co policjanci czy żołnierze. A co
pomarzyć nie wolno? Najlepiej byśmy wszyscy byli tacy zdrowi i
wysportowani. Jednak nie jesteśmy. Mamy różne schorzenia,
niedomagania, ułomności, wady wrodzone, niepełnosprawności. Księża
prowadzą, a przynajmniej powinni prowadzić dość intensywne życie, w
którym choroby, wady itd. mogły by przeszkadzać. Pytanie tylko które
naprawdę przeszkodzą, a które nie? No i czy ułomność będzie naprawdę
ważniejsza niż świetny kontakt z parafianami i np umiejętnośc
docierającego do każdego głoszenia Słowa Bożego.
Czy Kościół odrzuci świetnie przemawiającego, uczciwego,
zaangażowanego ale kulawego i garbatego młodzieńca wybierając
zamiast niego pięknego jak anioł cynika kompletnie nie wysilającego
się ani w kontakcie z wiernymi ani w głoszeniu homilii.
No i radzę Ci dowiedz się coś o apostole Pawle i jego problemach
życiowych ze zdrowiem. Czy dziś miałby być odrzucony przez komisję?
--
Człowiek wierzący jest gotów oddać za swoją wiarę swoje życie.
Fundamentalista (moher) jest gotów dla swojej wiary odebrać komuś
życie. :(