W "Przygodach dzielnego wojaka Szwejka" jest fragment o chyba
Serbie, właścicielu knajpy w Pradze, skazanym za to, bo oświadczył,
że zdjął obraz bo muchy obsrały portret Cesarza Pana.
Po co ma się tak dziać z krzyżami, ważnymi dla większości Polaków?
Ja próbuję sobie przypomnieć moją szkolną klasę - na pewno był po
środku ściany orzeł jako symbol Polski, chyba obok zdjęcia
ówczesnego premiera i przewodniczącego Rady Państwa (dla młodzieży -
odpowiednik prezydenta). Jak każdy przymus, z umiarkowanym
szacunkiem było to traktowane.
Dziś kościół broni swoich znaków. Ale jak znowu muchy...
Ja pamiętam irytację Karola Wojtyły, gdy już był papieżem i niemal
krzyczał w Krakowie "Wy mi nie klaskajcie, wy mnie posłuchajcie!"
Wolę stary serial, niż nową "Wojnę domową".
Nie chcę znikąd krzyży wyrzucać, czy katolickich, czy innych. Gwiazd
Dawida, symboli innych religii.
Każdy ma prawo do własnej wiary/niewiary.
Ale jak niedawno czytałem wypowiedź, że jak komu nie podobają się
krzyże w publicznych/państwowych szkołach - to niech se własne
zbuduje szkoły?
Włosi mający dość liczną mniejszość islamską, by przeciwdziałać
indokrynacji radykalnych mułłów, chcieli wprowadzić obok katechezy,
do wyboru, lekcje o Koranie. Watykan zaprotestował, że godzina nauki
na ten temat nie warta jest godziny religii "słusznej".
Ja chodziłem na lekcje religii przy parafii.
Moja mama niemal zemdlała, gdy pytała, czy ślub kościelny będziemy
brać. Odpowiedziałem, iz skoro z pochodzenia jestem katolikiem,
narzeczona z polskich zresztą, cieszyńskich ewangelików, to w ramach
kompromisu weźmiemy ślub prawosławny. Nieco wcześniej widziałem taki
piękny w bułgarskiej Sofii, w swiątyni św. Zofii...
Mało kto wie, że w Stambule, dawnym Konstantynopolu, dawnym etc.
jest świątynia,kiedyś największa w chrześcijaństwie, przed
zbudowaniem w Rzymie katedry św. Piotra. Potem był to meczet.
Ze sto lat temu zrobiono tam muzeum, uciekając od wszelkich znaków
religijnych.
"I to byłoby na tyle" - jak mawiał Jan Tadeusz Stanisławski,
profesor mniemanologii stosowanej.
