Mamo, odkryj kołdrę

"Mamo, czy ty sobie w ogóle zdajesz sprawę z tego, co mówisz?
Przecież on ją molestował! Pomyślałaś, jak ona się musiała czuć?!
Ośmioletnie dziecko!'. A moja mama na to: 'A czy ty pomyślałaś o
ojcu? Sama widzisz, jaki on chory musi być, skoro takie rzeczy robi.
Jemu też może trzeba współczuć".

Lęk powoduje skrajnie irracjonalne zachowania człowieka.
Człowiek zastraszony przestaje mysleć racjonalnie, jak podczas "
paraliżu " opisywanego w tym artykule.
Wystarczyłoby zgłosić na Policję, zapisać się na terapię, a potem
spróbować zacząć swoje życie od nowa.
Ale niestety lęk na to nie pozwala i człowiek dalej tkwi w sytuacji,
która go niszczy - zamiast - mając na celu SWOJE DOBRO uwolnić się
od niej.

Do każdej osoby tkwiącej w takiej sytuacji ( jako psycholog
kliniczny z wykształecenia ) chciałbym powiedzieć:

Tkwienie w sytuacji, która nas wyniszcza psychicznie i fizycznie,
zabiera radość życia, niszczy życie innych - jest zbrodnią przeciwko
samemu sobie i należy ją jaknajszybciej zmienić.

A pro po - ojca tej Pani. Dla mnie on nie jest zły.
On jest dla mnie poprostu chory. Jego choroba ( nie on ) krzywdzi
innych i... należy ją jak najszybciej ujawnić i jeśli się da -
wyleczyć.

Każda inna droga polegająca na trzymaniu " mordy w kuble " prowadzi
tylko i wyłącznie na krawędź przepaści.

Poza tym - świetnie napisany artykuł.