Jak leczyć depresję lekooporną? Dodaj do ulubionych

  • drzewko
  • od najstarszego
  • od najnowszego
  • drzewko odwrotne
  • ?
    --
    Jestem socjaldemokratą.
    • a tak Ci lekarz powiedział, że masz depresję lekooporną?
    • Pozbyc sie bledow ktore wywoluja depresje, zlych przyzwyczajen,
      braku kontroli emocji, zaniedbania wlasnego ciala. Trzeba sie nauczyc
      sie zyc w taki sposob aby kontakty z ludzmi nie przynosily stresu,
      aby przynosily satysfakcje.
      Nie mam depresji od wielu lat. Nauczylem sie cieszyc zyciem,
      zrozumialem co jest w nim wazne, poznalem mechanizmy ktore wywoluja
      epizody depresyjne.
      Dobry psychoterapeuta moze Ci pokazac co robisz zle, co trzeba
      zmienic, czego sie nauczyc.
      Serdeczne pozdrowienia.
    • Można też elektrodę do mózgu wszczepić, która będzie stymulowała wydzielanie
      serotoniny dokładnie w tym obszarze, gdzie jej brakuje. Trochę to
      eksperymentalna metoda, ale w PL już się to robi.
      • Można np. elektrowstrząsami szczególnie gdy przebeg jest ciężki.
        Można też zastosować TMS lub VMS, ale nie jest to jeszcze popularne.
        Co do BDS to raczej zapomnij, Berta zapewnie to miała na myśli
        raczej należy to traktować jako ostanią deskę ratunku.

        Biol Psychiatry. 2010 Jan 15;67(2):110-6.

        Nucleus accumbens deep brain stimulation decreases ratings of
        depression and anxiety in treatment-resistant depression.


        Bewernick BH, Hurlemann R, Matusch A, Kayser S, Grubert C,
        Hadrysiewicz B, Axmacher N, Lemke M, Cooper-Mahkorn D, Cohen MX,
        Brockmann H, Lenartz D, Sturm V, Schlaepfer TE.

        Department of Psychiatry and Psychotherapy, University Hospital,
        53105 Bonn, Germany.

        BACKGROUND: While most patients with depression respond to
        combinations of pharmacotherapy, psychotherapy, and
        electroconvulsive therapy (ECT), there are patients requiring other
        treatments.
        Deep brain stimulation (DBS) allows modulation of
        brain regions that are dysfunctional in depression. Since anhedonia
        is a feature of depression and there is evidence of dysfunction of
        the reward system, DBS to the nucleus accumbens (NAcc) might be
        promising. METHODS: Ten patients suffering from very resistant forms
        of depression (treatment-resistant depression [TRD]), not responding
        to pharmacotherapy, psychotherapy, or ECT, were implanted with
        bilateral DBS electrodes in the NAcc. The mean (+/-SD) length of the
        current episode was 10.8 (+/-7.5) years; the number of past
        treatment courses was 20.8 (+/-8.4); and the mean Hamilton
        Depression Rating Scale (HDRS) was 32.5 (+/-5.3). RESULTS: Twelve
        months following initiation of DBS treatment, five patients reached
        50% reduction of the HDRS (responders, HDRS = 15.4 [+/-2.8]). The
        number of hedonic activities increased significantly. Interestingly,
        ratings of anxiety (Hamilton Anxiety Scale) were reduced in the
        whole group but more pronounced in the responders. The [18F]-2-
        fluoro-2-deoxy-D-glucose positron emission tomography data revealed
        that NAcc-DBS decreased metabolism in the subgenual cingulate and in
        prefrontal regions including orbital prefrontal cortex. A volume of
        interest analysis comparing responders and nonresponders identified
        metabolic decreases in the amygdala. CONCLUSIONS: We demonstrate
        antidepressant and antianhedonic effects of DBS to NAcc in patients
        suffering from TRD. In contrast to other DBS depression studies,
        there was also an antianxiety effect. These effects are correlated
        with localized metabolic changes.

        Biol Psychiatry. 2008 Sep 15;64(6):461-7.

        Subcallosal cingulate gyrus deep brain stimulation for treatment-
        resistant depression.


        Lozano AM, Mayberg HS, Giacobbe P, Hamani C, Craddock RC, Kennedy SH.

        Division of Neurosurgery, University of Toronto, Toronto, Canada.
        lozano@uhnres.utoronto.ca

        BACKGROUND: A preliminary report in six patients suggested that deep
        brain stimulation (DBS) of the subcallosal cingulate gyrus (SCG) may
        provide benefit in treatment-resistant depression (TRD). We now
        report the results of these and an additional 14 patients with
        extended follow-up. METHODS: Twenty patients with TRD underwent
        serial assessments before and after SCG DBS. We determined the
        percentage of patients who achieved a response (50% or greater
        reduction in the 17-item Hamilton Rating Scale for Depression [HRSD-
        17]) or remission (scores of 7 or less) after surgery. We also
        examined changes in brain metabolism associated with DBS, using
        positron emission tomography. RESULTS: There were both early and
        progressive benefits to DBS. One month after surgery, 35% of
        patients met criteria for response with 10% of patients in
        remission. Six months after surgery, 60% of patients were responders
        and 35% met criteria for remission, benefits that were largely
        maintained at 12 months. Deep brain stimulation therapy was
        associated with specific changes in the metabolic activity localized
        to cortical and limbic circuits implicated in the pathogenesis of
        depression. The number of serious adverse effects was small with no
        patient experiencing permanent deficits. CONCLUSIONS: This study
        suggests that DBS is relatively safe and provides significant
        improvement in patients with TRD. Subcallosal cingulate gyrus DBS
        likely acts by modulating brain networks whose dysfunction leads to
        depression. The procedure is well tolerated and benefits are
        sustained for at least 1 year. A careful double-blind appraisal is
        required before the procedure can be recommended for use on a wider
        scale.

        J Neurosurg. 2009 Dec;111(6):1209-15.

        Deep brain stimulation of the subcallosal cingulate gyrus for
        depression: anatomical location of active contacts in clinical
        responders and a suggested guideline for targeting.


        Hamani C, Mayberg H, Snyder B, Giacobbe P, Kennedy S, Lozano AM.

        Division of Neurosurgery, Toronto Western Hospital, 399 Bathurst
        Street, WW 4-447 Toronto, Ontario M5T2S8 Canada.

        OBJECT: Deep brain stimulation (DBS) of the subcallosal cingulate
        gyrus (SCG), including Brodmann area 25, is currently being
        investigated for the treatment of major depressive disorder (MDD).
        As a potential emerging therapy, optimal target selection within the
        SCG has still to be determined. The authors compared the location of
        the electrode contacts in responders and nonresponders to DBS of the
        SCG and correlated the results with clinical outcome to help in
        identifying the optimal target within the region. Based on the
        location of the active contacts used for long-term stimulation in
        responders, the authors suggest a standardized method of targeting
        the SCG in patients with MDD. METHODS: Postoperative MR imaging
        studies of 20 patients with MDD treated with DBS of the SCG were
        analyzed. The authors assessed the location of the active contacts
        relative to the midcommissural point and in relation to anatomical
        landmarks within the medial aspect of the frontal lobe. For this, a
        grid with 2 main lines was designed, with 1 line in the anterior-
        posterior and 1 line in the dorsal-ventral axis. Each of these lines
        was divided into 100 units, and data were converted into
        percentages. The anterior-posterior line extended from the anterior
        commissure (AC) to the projection of the anterior aspect of the
        corpus callosum (CCa). The dorsal-ventral line extended from the
        inferior portion of the CC (CCi) to the most ventral aspect of the
        frontal lobe (abbreviated "Fr" for the formula). RESULTS: Because
        the surgical technique did not vary across patients, differences in
        stereotactic coordinates between responders and nonresponders did
        not exceed 1.5 mm in any axis (x, y, or z). In patients who
        responded to the procedure, contacts used for long-term stimulation
        were in close approximation within the SCG. In the anterior-
        posterior line, these contacts were located within a 73.2 +/- 7.7
        percentile distance from the AC (with the AC center being 0% and the
        line crossing the CCa being 100%). In the dorsal-ventral line,
        active contacts in responders were located within a 26.2 +/- 13.8
        percentile distance from the CCi (with the CCi edge being 0% and the
        Fr inferior limit being 100%). In the medial-lateral plane, most
        electrode tips were in the transition between the gray and white
        matter of SCG. CONCLUSIONS: Active contacts in patients who
        responded to DBS were relatively clustered within the SCG. Because
        of the anatomical variability in the size and shape of the SCG, the
        authors developed a method to standardize the targeting of this
        region.

        Pełen artykuł
        thejns.org/doi/full/10.3171/2008.10.JNS08763?cookieSet=1
        wersja PDF
        thejns.org/doi/pdf/10.3171/2008.10.JNS08763
      • aaaaaa. a w depresji to chodzi o serotonine przeciez. zawsze powtarzam: na tym
        forum to same odkrycia naukowe.

        berta-live napisała:

        > Można też elektrodę do mózgu wszczepić, która będzie stymulowała wydzielanie
        > serotoniny dokładnie w tym obszarze, gdzie jej brakuje. Trochę to
        > eksperymentalna metoda, ale w PL już się to robi.


        --
        Jezynki, malinki, ja wszystkie was pingwinki, calowac chce.
        • dala.tata napisał:

          > aaaaaa. a w depresji to chodzi o serotonine przeciez. zawsze
          powtarzam: na tym
          > forum to same odkrycia naukowe.

          Aaaaaa Pruufesurze;)
          Nie wiem o co ci chodzi??

          > berta-live napisała:
          >
          > > Można też elektrodę do mózgu wszczepić, która będzie stymulowała
          wydziela
          > nie
          > > serotoniny dokładnie w tym obszarze, gdzie jej brakuje. Trochę to
          > > eksperymentalna metoda, ale w PL już się to robi.
          >
          >

          --
          "Ci, którzy sprytnie symulują szaleństwo w zdecydowanej większości
          są psychopatami, a część z nich faktycznie jest szalona." - Eugene
          Bleuler
          • neuroleptyku, a chcialbys porozmawiac o swych ciagotach do mnie? wiesz, wyrzuc
            to z siebie. opowiedz, my cie tu wesprzemy. a ja bede ci calusy przesylal,
            zgadzal sie z toba ciagle i mowil, ze jestes swietny!

            --
            We are the Borg. Resistance is futile
            • dala.tata napisał:

              > neuroleptyku, a chcialbys porozmawiac o swych ciagotach do mnie?
              wiesz, wyrzuc
              > to z siebie. opowiedz, my cie tu wesprzemy. a ja bede ci calusy
              przesylal,
              > zgadzal sie z toba ciagle i mowil, ze jestes swietny!

              Takie teksty jak ten świadczą tylko o tobie.

              --
              "Ci, którzy sprytnie symulują szaleństwo w zdecydowanej większości
              są psychopatami, a część z nich faktycznie jest szalona." - Eugene
              Bleuler
              • rozumiem, ze jak zwracasz sie od mnie per 'pruuufesur', to to tez swiadczy tylko
                o mnie, tak?

                tinyurl.com/yhuoo5k
                wiem, ze masz problemy z tym, ze ja jestem profesorem zwyczajnym, a ty nie, ale
                bedziesz musial z tym zyc, misiu.

                przestan mnie zaczepiac, lepciu, a ja przestane odpowiadac w taki sposob. zdaje
                sie, ze z nas dwoch to akurat ty sie przejmujesz moimi postami, a nie ja twoimi.
                ja pisze moje w odpowiedzi na twoje zaczepki. daj se siana, chlopie, i nie
                bedziesz sie musial przejmowac.

                --
                We are the Borg. Resistance is futile
                • dala.tata napisał:

                  > rozumiem, ze jak zwracasz sie od mnie per 'pruuufesur', to to tez
                  swiadczy tylk
                  > o
                  > o mnie, tak?
                  >
                  > tinyurl.com/yhuoo5k
                  > wiem, ze masz problemy z tym, ze ja jestem profesorem zwyczajnym,
                  a ty nie, ale
                  > bedziesz musial z tym zyc, misiu.
                  >
                  > przestan mnie zaczepiac, lepciu, a ja przestane odpowiadac w taki
                  sposob. zdaje
                  > sie, ze z nas dwoch to akurat ty sie przejmujesz moimi postami, a
                  nie ja twoimi
                  > .
                  > ja pisze moje w odpowiedzi na twoje zaczepki. daj se siana,
                  chlopie, i nie
                  > bedziesz sie musial przejmowac.

                  No napisałem żarobliwe, ale popatrz co ty piszesz?
                  Ze mam sobie dać siana??
                  No jesteś profesorem zwyczajnym, a konkretnie?


                  --
                  "Ci, którzy sprytnie symulują szaleństwo w zdecydowanej większości
                  są psychopatami, a część z nich faktycznie jest szalona." - Eugene
                  Bleuler
        • Ta elektroda to akurat stymuluje podobno wydzielanie serotoniny. Dlatego jest
          skuteczna w przypadkach, kiedy to niedobór tego właśnie neuroprzekaźnika
          odpowiada za depresję. W innych przypadkach nie pomoże.
    • berta-live napisala
      >Można też elektrodę do mózgu wszczepić, która będzie stymulowała
      >wydzielanie serotoniny dokładnie w tym obszarze, gdzie jej brakuje.
      Serotanina nie wyprodukuje przyczyny do tego aby moc sie cieszyc,
      miec satysfakcje z zycia.
      Moze spowodowac co najwyzej jakies odczucia somatyczne i nic wiecej.
      Uczucia somatyczne, nie oznaczaja radosci, zadowolenia, satysfakcji.
      Czlowiek to nie tylko cialo to rowniez emocje, mysli i cala sfera
      duchowa ktora bardzo wiele osob nie dostrzeega albo neguje.
      Serdeczne pozdrowienia.
      • > Serotanina nie wyprodukuje przyczyny do tego aby moc sie cieszyc,
        > miec satysfakcje z zycia.

        To prawda, ale z drugiej strony brak serotoniny powoduje, że nie można się cieszyć i odczuwać satysfakcji mimo, że się ma ku temu powody. Właśnie na tym polega podstępnosć depresji.

        > Moze spowodowac co najwyzej jakies odczucia somatyczne i nic wiecej.

        Przeczy temu doświaqdczenie wielu osób - to co odczuwają po lekach to nie żadne odczucia somatyczne tylko przywrócenie możliwości odczuwania radości i satysfakcji.

        A ewentualne odczucia somatyczne to tylko skutki uboczne leku.
        • Dla mnie podstawowym pytaniem jest czy to rzeczywiscie cialo
          przynosi radosc.
          Czlowiek potrafi sie cieszyc kiedy komus sie cos uda, kiedy osiagne
          sukces, kiedy zostanie doceniony, dostrzezony, kiedy widzi cos
          pieknego, kiedy slyszy muzyke ktora mu sie podoba. Jest setki
          powodow do tego aby sie moc cieszyc, wszystko sa to niematerialne
          przyczyny radosci.
          Cieszenie sie bez przyczyny, tylko dlatego ze dostarczylismy sobie
          bardzo wiele serotoniny to wedlug mnie cos nienormalnego.
          Moj powrot do radosci to odrzucenie krytyki, oceniania, szczegolnie
          tego negatywnego, kontakty z czyms co jest piekne, inspirujace,
          praca z ludzmi ktorzy potrzebuja pomocy czy opieki.
          Jest bardzo wiele przyczyn wywolujacych radosc i bardzo wiele
          przyczyn pozbawiajacych radosci na przyklad negacja, akceptowanie
          bezsensu. Bardzo szybko jestesmy w stanie zepsuc kazda radosc jesli
          ja podwazamy, kiedy ja krytykujemy czy odrzucamy.

          Jesli chodzi serotonine to jest ona w bardzo wielu produktach na
          przyklad w mąkce, pieczywie, ryżu, kukurydzy, ziemniakach,
          arbuzyach, w kaszy jęczmiennej, w płatkach owsianych, bananach.
          Latwo po nia siegnac.
          Serdeczne pozdrowienia
          • > Cieszenie sie bez przyczyny, tylko dlatego ze dostarczylismy sobie
            > bardzo wiele serotoniny to wedlug mnie cos nienormalnego.


            Leki nie dają takiego skutku.

            Zapytaj tych którzy je brali - leki tylko umożliwiają cieszenie się z naturalnych powodów (o których piszesz) a nie zastępują przyczyny radości. RZeczywiście radość pod wpoływem leków byłaby nienaturalna, ale tak po prostu nie jest. Nie taki jest skutek działania leków i nie taka przyczyna ich podawania.

            > Jesli chodzi serotonine to jest ona w bardzo wielu produktach na
            > przyklad w mąkce, pieczywie, ryżu, kukurydzy, ziemniakach,
            > arbuzyach, w kaszy jęczmiennej, w płatkach owsianych, bananach.
            > Latwo po nia siegnac.

            Co do serotoniny występującej w pokarmach to niestety nie wiele może ona pomóc bo chociażby przy wadliwie działającym jej zwrotnym wychwycie i tak w szczelinach synaptycznych jest jej za mało nawet gdyby człowiek jadł ją całymi tonami. Leki (SSRI)nie dostarczają serotoniny tylko blokują jej zwrotny wychwyt lub (IMAO) blokują enzym, który ją rozkłada.
    • Wedlug Ciebie Awanturko aby sie cieszyc trzeba dostarczyc sobie
      odpowiednia ilosc serotaniny. Mysle ze sama w to nie wierzysz bo w
      taki sposob nie istnialaby depresja lekoodporna a jest 30% takich
      depresji.
      Ja uwazam ze aby sie cieszyc trzeba miec powody do tego aby sie
      cieszyc. Kiedys spacerujac nad oceanem, w niezwykle pieknym miejscu
      z osoba z silna depresja zapytalem czy widziala mewy, czy dostrzegla
      jaki kolor ma ocean, jak ubrani sa luzie, itp.
      Nie widziala nic oprocz swoich ponurych mysli. Cala jej swiadomosc
      przesiaknita byla beznadziejnoscia a jej dzialania to mechanizmy
      obronne ktore tylko pogarszaly jej stan.
      Pare miesiecy pozniej ta sama osoba karmiac mewy wspomiala o tym ze
      ona ich nie widziala i nigdy nie przypuszczala ze moga przyniesc
      tyle radosci. Nie widziala rowniez oceanu, nie widziala nic oprocz
      cierpienia.

      Czesto spotykam ludzi ktorzy utozsamiaja siebie z wlasnym cialem.
      Wtedy o wszystkim decyduja odczucia somatyczne, cialo dyktuje swoje
      prawa i ogranicza. Bardzo niewiele zmienia sie w sposobie myslenia
      takiej osoby, nie probuja pokonywac trudnosci bo o wszystkim
      decyduje cialo i jego choroba. Wtedy za myslenie, emocje, bledy,
      odpowiedzialne jest cialo a jedyny wplyw jaki mozna . Podaje sie mu
      leki majac nadzieje ze w jakis sposob sie naprawi.

      Sa rowniez ludzie ktorzy nie utozsamiaja siebie ze swoim cialem,
      wierza ze sa w stanie kontrolowac swoje cialo. Potrafia radzic sobie
      z jego odczuciami somatycznymi, nie boja sie tych uczuc, sa wolni od
      leku, bo jesli sie pojawi to wiedza ze to tylko cialo i ze te
      odczucia znikna same.
      Potrafia kontrolowac emocje, ich inteligencja emocjonalna pozwala im
      korzystac z zycia. Sa to zwykle ludzie bardzo otwarci, latwo
      akceptuja zmiany, szanuja innych ludzi i ich przekonania.
      Na szczescie tych ludzi jest coraz wiecej. Coraz wiecej zaczyna
      rozumiec ze to co sie dzieje z czlowiekiem zalezy od całokształtu
      procesów oraz dyspozycji niematerialnych i psychicznych a nie
      bilogicznych.
      Serdeczne pozdrowienia.
      • Maskaiq - nie czytasz dokłaednie a potem wkładasz w mooje usta rzeczy, których nigdy nie powiedziałam i w efekcie dyskutujesz nie ze mną tylko ze swoim wyobrażeniem o tym co ja myślę


        > Wedlug Ciebie Awanturko aby sie cieszyc trzeba dostarczyc sobie
        > odpowiednia ilosc serotaniny.


        Nigdy czegoś takiego nie napisałam!!! normalny zdrowy człowiek reaguje normalnie na wydarzenia wywołujące radość i żadna serotonina dostarczana w tabletkach nie jest mu potrzebna


        > . Kiedys spacerujac nad oceanem, w niezwykle pieknym miejscu
        > z osoba z silna depresja zapytalem czy widziala mewy, czy dostrzegla
        > jaki kolor ma ocean, jak ubrani sa luzie, ioprocz swoich ponurych mysli. Cala jej swiadomosc
        > przesiaknita byla beznadziejnoscia a jej dzialania to mechanizmy
        > obronne ktore tylko pogarszaly jej stan.

        Rety!!! Przecież podajesz mi na tacy argument przemawiający za moją tezą. Osoba z depresją z powodu choroby nie potrafi się cieszyć tym co cieszy zdrowych ludzi. Przecież cały czas o tym piszę !!!

        > Pare miesiecy pozniej ta sama osoba karmiac mewy wspomiala o tym ze
        > ona ich nie widziala i nigdy nie przypuszczala ze moga przyniesc
        > tyle radosci.

        No i własnie. Zaczęła reagować w sposób normalny i zdrowy.


        > Czesto spotykam ludzi ktorzy utozsamiaja siebie z wlasnym cialem.
        > Wtedy o wszystkim decyduja odczucia somatyczne, cialo dyktuje swoje
        > prawa i ogranicza.

        Bardzo ciekawe. To ciało z uciętą nogą nie ogranicza zdolności chodzenia i jak ktos chce bardzo chodzić to będzie chodzić jeżeli tylko nie utożsami się z ciałem???

        > Bardzo niewiele zmienia sie w sposobie myslenia
        > takiej osoby, nie probuja pokonywac trudnosci bo o wszystkim
        > decyduje cialo i jego choroba.Wtedy za myslenie, emocje, bledy,
        > odpowiedzialne jest cialo a jedyny wplyw jaki mozna . Podaje sie mu
        > leki majac nadzieje ze w jakis sposob sie naprawi.

        Nie wiem, może w Australii zyją tacy ludzie. Może Ty znasz takich . Ja znam wyłącznie takich, który zanim sięgnęli po leki ogromnym, przeogromnym wysiłkiem usiłowali sobie poradzić ze swoim mysleniem i emocjami. Był to niewyobrażalny, nadludzki wysiłek wysiłek. Byli zdeterminowani do końca. Usiłuję sobie przypomnieć jakąś osobę, która nie walczyła i... nie pamiętam.

        Mam nadzieję, że nie uważasz za dogmat stwierdzenia "jeżeli naprawdę walczył to wygrał" i "je4żeli nie wygrał to tak naprawdę nie walczył".

        > Sa rowniez ludzie ktorzy nie utozsamiaja siebie ze swoim cialem,
        > wierza ze sa w stanie kontrolowac swoje cialo

        (oo... to już urojemnia wszechmocy!)

        Potrafia radzic sobie
        > z jego odczuciami somatycznymi, nie boja sie tych uczuc, sa wolni od
        > leku, bo jesli sie pojawi to wiedza ze to tylko cialo i ze te
        > odczucia znikna same.

        > Potrafia kontrolowac emocje

        Emocji nie da się kontrolować natomiast mądrze kształtować i owszem.

        Jestem ostatnią osobą, która by twierdziła, że człowiek to bezwolna marionetaka, którą emocje miotają to tu to tam.

        Ale prawdą jest to, że człowiek chory tę mozliwość kształtowania emocji ma bardzo ograniczoną lub nie ma jej wcale


        ,> ich inteligencja emocjonalna pozwala im > korzystac z zycia. Sa to zwykle ludzie bardzo otwarci, latwo
        > akceptuja zmiany, szanuja innych ludzi i ich przekonania.
        > Na szczescie tych ludzi jest coraz wiecej. Coraz wiecej zaczyna
        > rozumiec ze to co sie dzieje z czlowiekiem zalezy od całokształtu
        > procesów oraz dyspozycji niematerialnych i psychicznych a nie
        > bilogicznych.

        Piszesz o ludziach zdrowych, nie chorych. Ustalmy w końcu o czym piszemy - o zdrowiu czy o chorobie.


        > Na szczescie tych ludzi jest coraz wiecej. Coraz wiecej zaczyna
        > rozumiec ze to co sie dzieje z czlowiekiem zalezy od całokształtu
        > procesów oraz dyspozycji niematerialnych i psychicznych a nie
        > bilogicznych.

        Dyspozycje niematerialne??? To człowiek nie myśli mózgiem, nie w mózgu powstają emocje?? Mózg to nie materia? Nie rozumiem.

        Bardzo chętnie przeczytam tutaj teorię o tym, że emocje i myslenie nie mają pochodzenia bioligicznego, że to to nie wytwór materialnego, przecież, mózgu.


        > Serdeczne pozdrowienia.

        Ode mnie równie pozdrowienia równie serdeczne :):)
        • Radosc zdrowego czlowieka zalezy od tego co sie z nim dzieje. Jeden
          nierozwiazany problem, awantura w domu, pracy potrafi pozbawic
          czlowieka radosci na dzien a czasem na wiele dni. Bardzo czesto nie
          reaguje on radoscia nawet jesli pojawia sie powody do niej. Czasem
          potrafi sie przejac tym co sie wydarzylo tak silnie ze konczy sie to
          depresja.
          Jesli nie chcemy sie cieszyc to nic na to nie pomoze serotanina bo
          jeszcze musi istniec psychiczne zezwolenie na to. Negatywne emocje
          blokuja takie zezwolenie. Smutek, strach, zlosc, poczucie krzywdy
          nie dopuszczaja do radosci chocby byly dobre powody do niej.
          Nie mozna byc rownoczesnie smutny i radosnym, zlym i rownoczesnie
          szczesliwym. To samo dotyczy innych negatywnych emocji.
          Poobserwuj siebie.

          Nie bardzo wiem jaka jest Twoja teza Awanturko. Ta osoba o ktorej
          wspomnialem nie brala zadnych dodatkowych srodkow zwiększajacych
          stężenia neuroprzekaźnika serotoniny.
          Ona zrozumiala co robi zle, czego nalezy sie pozbyc. Przestala
          krytykowac, oceniac, nauczyla sie wybaczyc. Zmienila bardzo wiele w
          swoim zyciu. Te zmiany pozwolily dostrzec jej radosc i swiat ktorego
          nie pozwalaly jej widziec negatywne emocje i irracjonalne
          myslenie.

          Obcieta noga nie ogranicza zdolnosci chodzenia. Sa protezy, ludzie
          bez nogi potrafia biegac, plywac, biora udzial w rozmaitych
          sportach.
          Jest rowniez prawda ze utrata nogi moze oznaczac ograniczenie
          zdolnosci chodzenia, czesto depresje.
          Wszystko zalezy od tego czy potrafimy zyc i byc szczesliwi nie majac
          nogi. To juz zalezy od naszej psychiki.

          Mysle ze twierdzenie ze czlowiek nie ma wplywu na emocje jest bledne
          Napisano bardzo wiele ksiazek na temat inteligencji emocjonalnej
          ktora porusza kwestie rozumienia wlasnych emocji, braku ich kontroli.
          Bez ich kontroli zycie staje sie niezwykle trudne. Poczucie braku
          bezpieczenstwa, zlosc, poczucie krzywdy prowadzi do depresji.

          Tak na koniec to w obecnym swiecie jest wiele osob ktore osiagnely
          istotny postep duchowy. Dla tych ludzi sprawa kontroli emocji to
          bardzo prosta sprawa.
          Wedlug mnie nie istnieje kwestia chorego czy zdrowego czlowieka. Jest
          to kwestia rozwoju duchowego czlowieka. Tam gdzie jest on znaczny
          tam nie ma depresji, bo nie ma krytyki, ocen, niskiej samooceny,
          wyrzutow sumienia jest za to umiejetnosc kontrolowania emocji a
          takze myslenia.
          Tutaj masz link www.inspiruj.com/?p=145
          Obok takich nurtow psychologii jak psychoanaliza, behawiralizm,
          pojawila sie psychologia transpersonalna ktorej znaczenie wedlug
          mnie bedzie roslo.
          Kiedys probujac pokonac moje problemy postawilem na rozwoj duchowy,
          to byl strzal w dziesiatke. Nie chodzilo mi o medytacje ale
          swiadomosc wlasnych mysli, umiejetnosc pozbywania sie natloku mysli,
          niechcianych mysli, wyciszenia ich aby moc zasnac czy kontroli nad
          emocjami.
          Serdeczne pozdrowienia.

          Serdeczne pozdrowienia.


          T
          Tacy ludzie potrafia kontrolowac swoj umysl, potrafia zatrzymac
          calkowicie aktywnosc myslenia

          Ken Wilber w ciąglu kilku chwil potrafi zmieniac stany umysłu. Jest
          w stanie doprowadzic sie w stan zupelnego braku aktywnosci mysli.
          Potrafi tego dokonac kazdy bardzo zaawansowany joga i ludzie u
          ktorych pojawil sie daleko idacy rozwoj duchowy.
          Tutaj masz link www.inspiruj.com/?p=145







          Zdrowy czlowiek bardzo czesto nie reaguje na radoscia na wydarzenia
          wywolujace radosc. Potrafi odpowiedzieec zawiscia na sukces drugiego
          czlowieka, krytyka personalna kiedy ktos powie cos smiesznego.
          Zart potrafi zinterpretowac jako atak na siebie a cieszyc sie kiedy
          komus cos sie nie uda.
          jest wiele osob ktore nie potrafia poradzic sobie z problemami, czy
          w pracy czy domu
          W taki sposob pozbywa sie radosci,
          • Więc moja teza jest taka.


            Na człowieka jak najbardziej ma wpływ na to co się z nim dzieje.


            Ma wpływ wiele czynników zewnętrznych oraz sposób myslenia o sobie, świecie i ludziach co często jest wyborem człowieka ale jeszcze częściej kwestią środowiska w jakim człowiek się wychował.


            Człowiek ma wpływa na warunki czynniki zewnętrzne (czasem dość ograniczony) oraz na swój sposób myślenia a w wyniku długiej pracy nad kształtowaniem emocji i na emocje.

            Na poziomie biochemicznym ten wpływ polega na tym, ze podnosi mu się poziom neuroprzekaźników odpowiedzialnych za nastrój i funkcjonowanie na różnych płaszczyznach. Więc na to co dzieje się z serotoniną też (ta serotonina to duże uproszczenie - tę nazwę traktuję raczej jako hasło).



            Gdy człowiek prowadzi nieodpowiedni tryb zycia, ma dysfunkcyjny sposób myslenia, tkwi w toksycznych związkach, przeżywa destrukcyjne emocje - poziom neuroprzekaźników spada.

            Ten mechanizm działa u zdrowych ludzi, u dużej części ludzi chorych na depresję również - dlatego dość często wiele można osiągnąć psychoterapią.

            Ale jeżeli te czynniki obniżające nastrój działają długo, długo poziom odpowiednich neuroprzekaźników jest obniżony nadchodzi moment, gdzie działanie tych sposóbów o jakich piszesz słabnie.

            Słabnie z dwóch powodów:

            1. Obnizony poziom neuroprzekaźników się utrwala i taki stan z wielkim trudem ulega zmianie w sposób naturalny 9czyli w sposób o jakim piszesz)

            2. człowiek znalazł się już w tak złym stanie, że jego możliwości zmiany sposobu życia czy myślenia są znikomo małe (np. w ciężkiej depresji raczej trudno by znalazł miłość swojego życia albo satysfakcjonującą pracę).

            W bardzo zaawansowanej depresji mozliwość wpływania przez to o czym cały czas piszesz maleje do zera.

            I gdy ten wpływ jest bardzo ograniczony i gdy maleje do zera potrzebne są leki. Właśnie po to, by przerwać tą niemoc, ten brak naturalnego wpływania na nastrój (na poziomie bichemicznym - na poziom neuroprzekaźników i żeby człowiek mógł świadomie, pracując nad sobą kształtować swój nastrój i ogólnie swoje samopoczucie.

            Leki nie są trwałymi poprawiaczami nastroju. Jeżeli dzięki lekom człowiek uzyska możliwosć wpływania na samopoczucie a sobie "odpuści" to ma nawrót depresji jak w banku a kolejne leki są coraz mniej skuteczne.

            Pozostaje kwestia chorób Nazywanych kiedyś "endogennymi" gdzie bardzo ograniczony wpływ naturalnych czynników wpływających na nastrój jest jakby wbudowany w organizm danej osoby. To przypadki rzadkie, przypadki ciężkich chorób psychicznych. Tutaj leki podaje się do końca zycia.

            To tyle. jak widzisz nie neguję wpływu tego o czym piszesz, w wielu wypadkach stosując się do tych sposobów można stanąć na nogi.

            Róznica między nami polega na tym, że ja dodatkowo twierdzę, że są sytuacje kiedy takie sposoby nie działają bo sprawy zaszły już za daleko - i wtedy potrzebne są leki by przywrócić stan kiedy można poprawiać nastrój i funkcjonowanie bez ingerencji farmakologicznej - w naturalny sposób.



            • Podstawowa bariera to zaprzeczenie radosci, jest to pierwsza
              przeszkoda ktora pojawia sie w powrocie do tego aby sie cieszyc czy
              pozbyc sie depresji.
              Czesto zapisane leki oznaczaja powrot wiary ze teraz bedzie lepiej
              ze jest cos co moze mi pomoc. Taka wiara oznacza powrot poczucia
              bezpieczenstwa. Tak dlugo jak ta wiara istnieje moze pojawic sie
              znaczna poprawa, bo ktos sie czuje bezpieczny. W taki sposob mozna
              opanowac strach jedna z najtrudniejszych emocji do opanowania u
              czlowieka.
              Dalej wszystko zalezy od zmian myslenia, umiejetnosci kontrolowania
              emocji. Jesli nie pojawiaja sie takie zmiany a za to pojawia sie
              jakas nowa trudna sytuacja wtedy lek przestaje nagle dzialac.
              Mozna dobrac nowy, przywrocic ponownie poczucie bezpieczenstwa ale
              nie zawsze sie to udaje bo ktos traci calkowicie wiare w leki czy
              lekarza.
              Jesli chodzi o to co nazywasz depresja endogenna a kiedys nazywane
              bylo melancholia to w psychoterapii czesto okreslane jest jako
              osobowosc depresyjna.
              Sa to trwale zmiany w sposobie myslenia i dostarczenie srodkow
              chemicznych niczego nie zmienia. Musza zostac usuniety wadliwy
              sposob myslenia, pozbycie sie blednych zachowan, nauczenie sie
              radzenia sobie z emocjami.

              Mysle ze roznica pomiedzy Twoim podejsciem a moim jest taka ze Ty
              traktujesz depresje jako chorobe a ja traktuje jako stan
              psychologiczny ktory mozna zmienic.
              Jest to mozliwe kiedy nastapi zmiana sposobu myslenia, kiedy
              czlowiek zaczyna rozumiec ze to nie jest problem z cialem i biologia
              tylko ze sposobem w jaki podchodzi do wlasnego ciala, emocji,
              ograniczen, zmian.
              Wedlug mnie aby pozbyc sie depresji potrzebny jest rozwoj duchowy,
              przeniesienie ciezaru z myslenia o sobie jako o ciele. Taki sposob
              myslenia ogranica nie pozwala sie pozbyc tego co nazywasz choroba.
              Serdeczne pozdrowwienia.
              • Więc wszystko jasne - ja piszę o chorobie w Ty o stanie psychicznym, który może się przytrafić (i przytrafia)każdemu. Po prostu piszemy całkiem o czymś innym.

                Ty twierdzisz, że taka choroba jak depresja nie istnieje. Ja twierdzę (tak jak współczesna medycyna), że tak.

                A co do stosunku do przyjmowania lekarstw - to podam porównanie.

                Osoba przeziębiona (lekkie przeziebienie to normalka w zimie) może się ratować wejściem pod koc, gorącą herbatą z cytryną. I zazwyczaj jest to skuteczne. Może na przyszłość przeziębieniom zapobiegać przez dbanie o odporność, ćwiczenia fizyczne, hartowanie organizmu, zdrowe oddżywianie i zazwyczaj to przyniosi efekty .


                Ale jak osoba ma aż tak obniżoną odporność, że przeziębienie przejdzie w ciężkie zapalenia płuc to trzeba łykać antybiotyki, choć niewątpliwie byłoby lepiej gdyby się dało to wyleczyć w sposób naturalny. Ale zapalenia płuc nie da się leczyć w ten sposób.

                Ty piszesz o przeziębieniu, ja o zapaleniu płuc. (mam nadzieję, że rozumiesz przenośnię). Ty negujesz istnienie tak poważnej choroby jak zapalenia płuc.

                Co do Ciebie

                - to co piszesz może być dla mnie (i dla innych) mało wiarygodne.

                nigdy żaden lekarz nie postawił Ci diagnozy psychiatrycznej - a Ty twierdzisz, że znalazłeś sposób na wychodzenie z ciężkich zaburzeń psychicznych.

                Nie twierdzę, że ich nie miałeś i że sobie z nimi poradziłeś (Twoje opisy zaburzeń są dość przekonujące).

                Ale wczuj się w moją sytuację i innych którzy Cię czytają.


                To trochę tak jakby na forum dla chorych na nowotwór zjawiła się osoba, która twierdzi, że miała raka, choć żaden lekarz, nigdy u niej nowotworu nie zdiagnozował i znalazła sposób dostępny dla każdego, żeby się z raka wyleczyć. Powiedz - jak byś się odniósł do jej rewelacji?

                • Piszemy o tym samym tylko mamy do depresji inne podejscie. Ty
                  uwazasz ze w niektorych przypadkach jest to choroba ciala a ja
                  uwazam ze w kazdym przypadku sa to problemy natury psycholigicznej.

                  Jesli chodzi o porownania to trzmalbym sie raczej sie depresji o
                  ktorej dyskutujemy a nie przeziebienia czy zapalenia pluc.
                  Dalej zaczynasz stosowac argumenty personalne. Nie bede na nie
                  odpowiadal bo to nie ma sensu. Ty wiesz lepiej, mozesz uwazac sobie
                  jak Ci sie podoba.
                  Mnie depresja i schizofrenia nauczyly nie podwazac tego co mowia
                  inni ludzi szczegolnie kiedy nie wie sie przez co przeszla druga
                  osoba. Mam wrazenie ze tego jeszcze nie rozumiesz.
                  Serdeczne pozdrowienia.
                  • Ja nie podważam tego co przeszedłeś. Na ogół wierzę ludziom i nie mam podstaw żeby Ci nie wierzyć,

                    ja wierzę, że przeszedłeś to o czym piszesz (zresztą wspominałam o tym w poprzednim poście)

                    Pisałam również o tym, że podziwiam Cię za Twój wysiłek jaki włożyłeś w wyjście z poważnych zaburzeń psychicznych (o tym pisałam na innym forum).


                    Ja tylko piszę, że nikt, nigdy nie postawił Ci diagnozy więc trudno powiedzieć co to było. Akurat w samodiagnozowanie się chorego nie wierzę, do postawienia diagnozy potrzebny jest lekarz!

                    Jak nie chcesz to z tym nie dyskutuj - rozumiem. Tylko czytaj uważnie to co piszę, b czytasz moje posty wybiórczo.

                    Co do choroby ciała, wcale tak nie uważam. Uważam, że dzielenie czegoś na somatyczne i psychologiczne nie ma żadnego sensu.

                    człowiek jest jednością psychofizyczną.

                    Mysli i emocje powstają w mózgu - gdzie indziej miałyby powstawac? i stan ciała ma wpływ na emocje (przecież sam piszesz o diecie czy ćwiczeniach fizycznych!)

                    I to co dzieje się z człowiekiem (jego emocje, mysli) mają wpływ na to co dzieje się w mózgu i na całe ciało w ogóle (to fakt ogólnie znany - na przykład większa zapadalność na różne choroby osób w depresji),

                    Nie uważam, że depresja to choroba ciała.

                    Uważam, że depresja to choroba całego człowieka.

                    Wyjasniałam to już setki razy a Ty uparcie mi przypisujesz poglądy, których nigdy nie wyrażałam.

                    czy naprawdę tak trudno zrozumieć co piszę???
                    • A co do argumenów "ad personam".

                      Ty tez wielokrotnie ich uzywałeś w stosunku do mnie jak również w stosunku do innych osób. Muszę przyznać, ze zawsze robiłeś to w sposób delikatny i zyczliwy.

                      Ale ja Cię też przecież nie atakuję.

                      Wielokrotnie pisałeś o sobie i swoich doświadczeniach - przecież nie jest dziwne, że to komentuję.

                      Piszę tylko, że trudno uważać Cię za chodzacy dowód absolutnej skuteczności metod o których piszesz i mozliwosci obywania się bez leków w powaznych zaburzeniach psychicznych (a swoją historię własnie tak przedstawiasz) skoro tak naprawdę to nikt nie wie co Ci było bo żaden lekarz diagnozy Ci nie postawił.

                      Przykro mi, że odebrałeś mój post jako atak - nie miałam zamiaru Cię atakować tylko wyraziłam swoje zdanie..

                      Jak nie chcesz - nie komentuj.
                      • Awanturko szkoda zrowia, prędzej ekspres do kawy uzna towije racje i zrozumie co
                        do niego mowisz.Choćbyś nei wiem jak wiarygodnie i logicznie argumentowała.
                        Dostaniesz jasnej cholery a on za dwa dni i tak wpisze to samo w następnym
                        wątku. On w przeciwieśntwie do innych chorych jest w stanie odbiajać te pileczkę
                        w nieskończoność, jak ściana.
                      • Nasza dyskusja dotyczyla biologicznego lub psychologicznego
                        podejscia do depresji.
                        Ostatnim argumentem i jedynym w tej dyskusji jaki uzylas to
                        stwierdzenie ze to co pisze nie jest wiarygodne bo nie zostalem
                        zdiagnozowany.
                        Nie zostalem ale jak sie to ma do dyskusji na temat biologicznego /
                        psychologicznego podejscia do depresji, nie bardzo wiem.
                        Jesli chcesz mozemy powrocic do dyskusji ale nie pozbawiaj mnie
                        wiarygodnosci dlatego ze nie zostalem zdiagnozowany.
                        Serdeczne pozdrowienia.
                        • Ja nie dyskutuję na temat "biologiczniści" czy "psychologiczności" depresji bo uważam, że sam dylemat jest z gruntu fałszywy. Nigdy nie twierdziłam, że depresja jest chorobą biologiczną, więc nie wiem o czym dyskutujemy.

                          Ja dyskutuję z tym, że z każdej choroby psychicznej można wyjść wyłącznie wysiłkiem woli - bez pomocy leków.

Wysyłaj powiadomienia o nowych wpisach na forum na e-mail:

Aby uprościć zarządzanie powiadomieniami zaloguj się lub zarejestruj się.

lub anuluj

Zaloguj się

Nie pamiętasz hasła lub loginu ?

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka
Agora S.A. - wydawca portalu Gazeta.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zamieszczanych przez użytkowników Forum. Osoby zamieszczające wypowiedzi naruszające prawo lub prawem chronione dobra osób trzecich mogą ponieść z tego tytułu odpowiedzialność karną lub cywilną. Regulamin.