Jak bardzo się różni to zależy już od przypadku chorobowego i nasilenia objawów. Spektrum funkcjonowania jest ogromne. Niektórzy pacjenci w okresie remisji lub przy lekkim nasileniu objawów pracują i prowadzą dom, podczas gdy inni w fazie ostrej wymagają stałej opieki. Jako neurobiolog powinnaś wiedzieć, z czym się wiąże dysfunkcja układu nagrody w mózgu.
Z dostępnych obserwacji wynika, że jednostka ta występuje najczęściej w populacji pediatrycznej oraz u istotnej części mężczyzn, zdecydowanie rzadziej u kobiet. Przebieg bywa przewlekły, z okresami całkowitej remisji w sytuacjach kontrolnych (np. przed wizytą gości), co sugeruje komponent adaptacyjno-środowiskowy. Obraz kliniczny obejmuje m.in.: brak reakcji na wyraźne nagromadzenie kurzu, zdolność do omijania zabrudzonych powierzchni bez próby interwencji, spontaniczne wypowiedzi typu tu jest czysto, niekiedy w obecności materiału dowodowego.
Tak jak znam schizofreników funkcjonujących normalnie, mających rodziny, stalą pracę i długoletnie okresy remisji, tak ci państwo do opieki nad dzieckiem się absolutnie nie nadają. Choćby przez brak wglądu pana w chorobę.
Co do walki z otyłością, owszem, mam chorobę otyłościową. Jest to choroba chroniczna, ona nie zniknie do końca życia, może tylko być w remisji ale jestem przyzwyczajona do tego, że zawsze tam będzie. Nie napisałam, że żadne diety mi osobiście nie pomagają. Ja tu w ogóle nie napisałam ile ważę, nie aktualizuję ile ważę w tej chwili i co dokładnie robię ze swoim zdrowiem, nie skupiamy się na mnie jako osobie pomimo osobistych docinków jakie mnie często spotykają.
Moja koleżanka z pracy, która właśnie przy mnie była kilkakrotnie weryfikowana przez straz miejska gdy stawała na kopercie(załatwialiśmy często sprawy służbowe w urzędzie gdzie była suedziba straży miejskiej a przy wejściu możliwość zaparkiwania tylko na kooercie) ,ma rzs i w okresie remisji na krótkich dystansach nie było widać dla postronnej osoby że coś jej dolega, jak wychodziłyśmy a sprawa trwała dłużej to już lekko utykala i szla bardzo wolno. -- Sygnaturka się zgubiła....
Zachowań związanych z hazardem nie można wyjaśnić występowaniem epizodu maniakalnego. Należy określić, czy: Epizodyczny: Poza epizodami uprawiania hazardu utrzymują się okresy zmniejszenia nasilenia objawow, trwające co najmniej kilka miesięcy. Uporczywy: Objawy utrzymują się przez wiele lat. Należy określić, czy: We wczesnej remisji: Po uprzednim spełnieniu kryteriów dla hazardu patologicznego żadne z kryteriów nie było spełnione przez co najmniej 3 miesiące, ale nie dłużej niż 12 miesięcy.
Mowie to, bo znam osoby po epizodach schizofrenii, niektóre mają umysł jak brzytwa i cięty dowcip w okresie remisji.
ikonieckropka napisała: > Ech, właśnie dlatego mam nadzieję, że się dopatrzą gdzieś tej remisji albo uda > im się do niej doprowadzić. > Nie szukaj remisji. Może być, że był w niej tak dawno temu, że nikt tego nie pamięta. Może być też tak, że zawsze chorował, ale objawy pojawiły się po okresie dojrzewania.
Najwięcej doszukaliśmy się na aktywnościach edukacyjnych, zawodowych, towarzyskich, fizycznych, na zmianach w wyglądzie w poszczególnych okresach, na zmianach różnych upodobań (np. zorientował się, że nastroje mu zmieniają gust muzyczny)i w jego pracach artystycznych. W tym wszystkim sporo widać. Tylko niestety nie to, co on i chyba my też chcielibyśmy znaleźć - czyli remisji.
Niedawno czytałam wypowiedź lekarza psychiatry, że zaburzenia lękowo-depresyjne, czyli schorzenie uważane przez wielu za zwykłe fochy i wymysły, niosą za sobą znacznie większe koszty społeczne niż duża depresja, czyli taka "prawdziwa", gdzie człowiek nieraz nie może wstać z łóżka. Osoby z epizodami dużej depresji o wiele częściej w okresach remisji żyją normalnie, czyli pracują, mają rodziny itd. To tyle, jeżeli chodzi o "ludzi naprawdę chorych", jak piszesz.
Szczepienie jest szczególnie zalecane u chorych pozostających w bliskim kontakcie z osobą z niedoborem odporności, u chorych na ostrą białaczkę w okresie remisji (liczb limfocytów powyżej 1200/μl), u chorych przed zaplanowanym przeszczepieniem szpiku kostnego lub narządu, u kobiet planujących ciążę (ale nie w ciąży), osobom mającym zawodowy kontakt z dziećmi oraz u pracowników placówek opieki zdrowotnej.
Żywa ateuowana szczepionka stanowi zagrożenie dla chorych ze znacznie obniżoną odpornością, jednak szczepionka może być podana u dzieci z białaczką w okresie remisji oraz zakażonych HIV bez ciężkiego niedoboru odporności. U osób z głęboko upośledzoną odpornością możliwe jest wystąpienie uogólnionego zakażenia po zaszczepieniu atenuowanym szczepem Oka