Mąż nie żyje od roku, dzieci daleko. Jak się nie z

juliabanana — sob., 5 wrz 2026 15:14:40 +0200

Nie wiem, czy to dobre miejsce, ale nie mam gdzie o tym napisać.

Mam 61 lat. Rok temu odszedł mój mąż, byliśmy razem 38 lat. Dzieci są dorosłe, syn pod Londynem, córka w Gdańsku, ja w małym mieście na Podkarpaciu. Dzwonią, odwiedzają na święta, nie mogę powiedzieć, że zapomnieli. Ale na co dzień jest cisza.

Pierwsze miesiące to był szok i załatwianie spraw, człowiek nie miał czasu myśleć. Teraz sprawy się skończyły i została pustka. Wstaję, robię kawę dla jednej osoby, włączam telewizor dla hałasu. Koleżanki mają swoich mężów, wnuki, nie chcę być tą, która ciągle dzwoni i się skarży.

Córka namawia na Uniwersytet Trzeciego Wieku, ale u nas jest to 40 km i bez samochodu. Syn zainstalował mi jakąś aplikację do znajomych, ale tam wszyscy młodzi i ja się czuję jak babcia na dyskotece.

Co mi trochę pomogło, i piszę to trochę ze wstydem: wnuczka pokazała mi stronę, na której rozmawia się z przypadkowymi ludźmi przez kamerkę. Myślałam, że to dla dzieci, ale okazuje się, że wieczorami siedzi tam sporo osób w moim wieku, też samotnych, też po stracie. Wchodzę na chatoo.pl dwa, trzy razy w tygodniu, gadam pół godziny z kimś z drugiego końca Polski o niczym. O pogodzie, o wnukach, o tym, co w telewizji. Nikt nie zna mojego nazwiska, ja nie znam ich. I dziwnie, ale po takiej rozmowie łatwiej zasnąć.

Nie piszę tego jako reklamy, po prostu szukam, co jeszcze można zrobić. Może ktoś z was był w podobnej sytuacji? Jak wyglądał wasz pierwszy rok, drugi? Co pomogło wyjść z domu i nie zdziczeć?

Bo mam wrażenie, że wszyscy wokół czekają, aż "mi przejdzie", a ja nie wiem, czy to w ogóle przechodzi.

Gazeta.pl

Mąż nie żyje od roku, dzieci daleko. Jak się nie z