Temat pracy potraktowałabym jak tytuł, a po tytułach nie stawiamy kropki.
Moim zdaniem poprawne przestankowanie w tych zdaniach powinno wyglądać tak: Pójdę do kina, pod warunkiem że nie będzie padać. Pójdę do kina, ale pod warunkiem że nie będzie padać.
Ktoś wypasa coś czymś albo na czymś, np. wypasać owce trawą lub na trawie. Wypasać - zużywać coś na paszę, np. wypasać łąkę.
W porównaniu z kimś, z czymś (nie: do kogoś, do czegoś).
Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę twardą (m.in. r) odmieniają się jak rzeczowniki deklinacji twardotematowej, np. grawer, a więc: Zuber - Zubera (jak grawer - grawera), Zuberowi (jak grawerowi), (o) Zuberze (jak o grawerze), (z) Zuberem (jak z grawerem).
Zarówno w „Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny PWN” (2004), jak i w „Wielkim słowniku ortograficznym PWN” (2003) dopełniacz liczby mnogiej rzeczownika tłuszcz (tłuszcze) ma postać tłuszczów (nie: tłuszczy).
Rzeczowniki zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na -ia mają zakończenie w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku albo -i, albo -ii. Jeśli -ia występuje po spółgłoskach p, b, f, w, m, to w ww. przypadkach w wyrazach rodzimych zapisujemy -i (np. skrobia - skrobi), w zapożyczonych -ii (sza
efedra napisała: A czemu przypisac analogie cukini z unia, a nie z dynia? Właśnie wymowie. Jeśli -ia występuje po "n" w wyrazach, których zakończenie wymawiamy w mianowniku jako -ńa, to w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku piszemy -ni, np. dynia, jaskinia, pustynia; natomiast w tych wyraza
A w słowniku jest tak: taszczyć, rzadziej taskać lub tachać.
Nowo przybyli, nowo narodzony, nowo budowany - wyrażenia, w których pierwszy człon jest przysłówkiem, a drugi imiesłowem odmiennym lub przymiotnikiem określanym przez ten przysłówek, zapisujemy rozdzielnie.
Mówimy (piszemy) we, gdy na początku wyrazu następującego po tym przyimku jest zbitka spółgłoskowa, np. we Wrocławiu, we Wrześni, we Włoszech; przyimka w używamy, gdy w nagłosie wyrazu następującego po nim takiej zbitki nie ma, np. w Warszawie, w wodzie.