sędziemu Bier.: męskiego sędziego Narz.: męskim sędzią Msc.: męskim sędzi Woł.: męski sędzioCzyli: * l.poj. mianownik, narzędnik, miejscownik, wołacz -- tak jak rzeczownik rodz. żeńskiego lub (co wychodzi na jedno) rzeczownik rodz.męskiego kończący się na ,,-a
. To jak by ona brzmiała z rzeczownikiem? ,,Po kobiecemu porządkowi''?! -- po rosyjsku tak, ale nie po polsku. Każdy widzi, że musi być ,,po porządku'', więc albo dopełniacz ,,po kobiecego porządku'' (bzdura!), albo miejscownik ,,po kobiecym porządku'' (nie to znaczenie!), albo wołacz ,,po kobiecy
różni się od mianownika tylko na jakimś jednym zaimku. Wobec tego tak naprawdę pozostaje ich nie 5 tylko 3: mianownikobiernik, dopełniaczocelownik i wołacz. Podobnie jest choćby w prawie całkiem agramatycznym angielskim, w którego podręcznikach możesz znaleźć prawie wszystkie komplikacje łaciny
zawsze są równe, a biernik różni się o > d mianownika tylko na jakimś jednym zaimku. Wobec tego tak naprawdę pozostaje > ich nie 5 tylko 3: mianownikobiernik, dopełniaczocelownik i wołacz. Podobnie j > est choćby w prawie całkiem agramatycznym angielskim, w którego podręcznikach m
-pryzmiotnikowej. 7. zanik wołacza, jest zastepowany mianownikiem. 8. czas przyszły przy pomocy słowa posiłkowego "biti" (być). 9. dobrze zachowane użycie bezokolicznika 10. zachowanie supinum (po czasownikach oznaczających ruch) wystarczy? ;) w leksyce duże wpływy niemieckie i włoskie. ech, ale się
{Arana}, w lekkim rozkroku rozdroża, o odmienności polszczyzny: ... zaczyna rodzić potworki słowne ... Próba podsumowania. Stronnicza: Jeśli tu padają argumenty o skuteczności językowej komunikacji, to często - w przypadku nazwisk i wołacza w imionach - nieodmienianie ich tradycyjne
Wielkim słowniku niemiecko-polskim Jana Pipreka i Juliusza Ippoldta właśnie jako „młody człowiek”. O ile jak najbardziej uzasadnione uzusem byłoby oddanie „junger Mann” nie tylko jako „młody człowiek”, lecz także jako „młody mężczyzna”, o tyle użycie polskiego odpowiednika w wołaczu (a więc gdy się do
telewizja, mniej nagrania trwalsze, rejestrujące metodę stosowana w tych pierwszych - toby się nam nie wciskała w ucho zepsuta forma odwiecznej normy odmiany nazwisk, nazw. Nie umierałby wołacz odmieniający imiona. Tylko to - i aż to - oskarżam o upodlanie polszczyzny mówionej. Potem językoznawcze
deerzet: > Nie wyważajmy otwartych drzwi. Pokolenie " bezwołaczowe" ( zanik form: Hej > Kamilu - na Hej Kamil) jest już po drugiej stronie. Zjawisko zaniku wołacza w polszczyżnie jest tak stare, że aż klasyczne. On zanika już tak od kilkuset lat. deerzet: > Nie odróżnia
: štatní hranice Celownik: štatní hranici Biernik: štatní hranici Narzędnik: štatní hranicí Miejscownik: štatní hranici Wołacz: štatní hranice Dobrze odmieniłem? Niby mają normalne 7 przypadków, ale dla przymiotnika wszystkie przypadki mają tą samą końcówkę, a dla rzeczownika
> Dopełniacz: štatní hranice > Celownik: štatní hranici > Biernik: štatní hranici > Narzędnik: štatní hranicí > Miejscownik: štatní hranici > Wołacz: štatní hranice > Właściwie powinni to "í" zastosować do wszystkich przymiotników, to byłoby jeszcze
pochylonego”(„é”) - tradycja warszawska, morfologicznie nowsza) miejscownik (o kim? o czym?) o proście wołacz (o!) o, prost! Przykłady zdań ze zrekonstruowaną odmianą rzeczownikową przymiotnika „prosty”: W tym domu mieszkał był prost człowiek. Wszedłszy na targ, swój krok szybko skierowałem ku prostu chłopu