lesnyopt
12.05.12, 13:08
Witam, proszę o szybką ocenę tej prezentacji, zależy mi tylko na zdaniu polskiego nie ważna jest ilość punktów. Z góry dziękuje i pozdrawiam.
Temat: Śmierć jako motyw, wątek, temat utworów literackich. W jaki sposób przedstawione jest to bolesne doświadczenie.
Bibliografia
1. Literatura podmiotu.
1. Andrzejewski J., Popiół i diament
2. Baczyński K.K., Ten czas, Pokolenie
3. Mickiewicz A., Dziady 3
4. Rozmowa mistrza Polikarpa ze śmiercią
5. Żeromski S., Rozdziobią nas kruki, wrony
2. Literatura przedmiotu
1.Markiewicz H., Pozytywizm
2. Michałowska T., Średniowiecze
3. Nosowska D., Słownik motywów literackich
4. Świech J., Literatura polska w latach II wojny światowej
5. Witkowska A., Romantyzm
3. Materiały pomocnicze
1. Konspekt
2. Plan prezentacji
Temat: Śmierć jako motyw, wątek, temat utworów literackich. W jaki sposób przedstawione jest to bolesne doświadczenie.
I. TEZA
Śmierć już od tysiącleci jest podstawowym problemem w filozofii, teologii i religioznawstwie
To zjawisko ponadczasowe, takie które istnieje od zawsze i będzie istniało. To zakończenie ludzkiego życia, koniec naszej egzystencji na świecie. Ukazywana w literaturze, na przestrzeni wieków zmieniała się jej rola i ujęcie, a także znaczenie.
Wstęp:
Śmierć jest tematem ponadczasowym i uniwersalnym który od zarania dziejów towarzyszy ludzkości. Jest tym do czego człowiek przygotowuje się i godzi z tym przez całe życie. Można śmiało powiedzieć: „Rodzimy się by żyć, żyjemy by umierać”. Śmierć jest temat rozważań religijnych, filozoficznych czy też zwykłych rozmów. Początki motywu śmierci znajdziemy w mitologii czy biblii, w każdej z nich przysłowiowa kostucha jest ukazana w taki sposób w jaki wyobrażają ją sobie ludzie nie zależnie od wyznania. Śmierć jest tak nierozłącznym tematem życia
że człowiek ukazuje go w literaturze, sztuce każdej formy, filmie, pieśniach czy architekturze. W swoim wystąpieniu chciałbym szerzej zaprezentować ten temat, przedstawiając wyobrażenie śmierci na wybranych prze zemnie przykładach utworów literackich.
Rozwinięcie:
Średniowiecze:
W średniowieczu bardzo popularnym tematem dzieł sztuki czy literatury była śmierć wyobrażana przez człowieka w prawie identyczny sposób. Dialog mistrza Polikarpa ze śmiercią ukazuje ją bardzo dokładnie mianowicie: Kostucha jest przedstawiona jako szkielet o wychudłej posturze i o koszmarnym obrazie twarzy, bezzębna szczęka, zapadłe oczy które patrzą bez uczuć na wszystko i wszystkich i z których strumieniem spływa krew. W wielu utworach literackich średniowiecza kostucha dzierży kose w ręce którą zbiera żniwa. Taki obraz śmierci daje do zrozumienia że należy się jej bać a strach dopełniały czyny, jakich dokonywała. Według mnie średniowiecze jest okresem tragicznych warunków życia, brak higieny czy rozwiniętej medycyny powodowały epidemie i zarazy które dziesiątkowały miasta, do tego dochodziły jeszcze agresje zbrojne które w krótkim czasie pochłaniały niezliczone ofiary. Ogrom takich tragedii był zauważalny wszędzie co spowodowało u ludzi oswojenie z tematem przemijania a wręcz uczucie akceptacji śmierci jako zwieńczenie życia ludzkiego. Oczywiście do sprawy każdy podchodził indywidualnie ale inaczej w każdej warstwie społecznej np.: rycerstwo uważało śmierć w boju jako powód do dumy i należytego honoru za poświecenie się sprawie. W artystach pojawiła się pewnego rodzaju fascynacja tematem i nieodgadniona zagadka: skąd i kiedy przychodzi? Dlaczego przychodzi? Polikarp postawił sobie cel ujrzenia śmierci i w momencie jej ukazania przestraszył się kostuchy, zdziwiona tym faktem śmierć zaczęła mu tłumaczyć czy może zapewniać że jego czas jeszcze nie nadszedł. W rozmowie, jaką ze sobą toczą, Polikarp zadaje pytania bardzo naiwne, np. cóż takiego zrobili jej ludzie, że ich zabiera? Czy można się przed nią ukryć? Odpowiedzi są, rzecz jasna, oczywiste, co Śmierć bez skrupułów zaznacza. Chwali się ona swoją mocą, opowiadając o tym, jak wszyscy podlegają jej nieubłaganym wyrokom. Nie jest ważne pochodzenie, bo ona dosięga wszystkich: bogatych i biednych, młodych i starych, zdrowych i chorych, cesarzy, królów, papieży, lekarzy, rzemieślników i żebraków. W obliczu Śmierci każdy jest równy i jest ona jedyną rzeczą naprawdę łączącą wszystkich ludzi. Śmierć jest sprawiedliwa dla każdego człowieka a sama kostucha rzetelnie wypełnia swoje zadanie. Rozmowę mistrza Polikarpa ze śmiercią można śmiało nazwać „polskim danse macabre”.
Romantyzm:
W dramacie narodowym autorstwa Mickiewicza śmierć jest pokazana w zupełnie innym wyobrażeniu. Jest to okres zaborów gdzie społeczeństwo polskie jest podzielone na dwie grupy, młodych energicznych i zawziętych patriotów i wyższych w hierarchii arystokratów nie dbających o własny kraj. Pierwsza grupa walczy za ojczyznę gdyż kocha to co zostawili ich ojcowie i matki niezależnie od ceny jaką za to zapłacą a ceną było życie. Śmierć nie jest tu przedstawiona tak jak w średniowieczu, ten obraz został odrzucony po baroku. W romantyzmie symbolem śmierci są rosyjskie łagry gdzie przez okres zaborów polscy patrioci i nie tylko zostali wywożeni na sybir. W rosyjskich łagrach czekała na nich tylko zagłada poprzedzona ciężkimi pracami fizycznymi i torturami które powodowały ciężkie obrażenia fizyczne i psychiczne i skutkowały zgonem. W Dziadach cz. 3 obraz polski pod zaborami doskonale przedstawia cierpienie narodu i walkę z zaborcą nawet w obliczu śmierci. Ludzie walczący za kraj słowem i czynem bali się śmierci jak ognia, ponieważ wiedzieli że gdy zaborca ich pojmie zostaną wywiezieni na sybir i tam zakończą swoje życie w męczarniach z ręki rosyjskich oprawców. Pomimo tego faktu i tak dumnie kroczyli wyznaczonymi przez siebie ścieżkami nie zważając na ryzyko. Przysłowiowa kostucha w dalszym ciągu była sprawiedliwym sądem lecz w utworach literackich romantyzmu śmierć kierowała się różnymi ideami. w dziadach główną ideą była „śmierć za kare” w tym przypadku za chęć do walki o wolność ojczyzny.
Młoda polska:
Pokolenie urodzonych na początku lat dwudziestych naszego wieku jest pokoleniem szczególnym. Od tytułu powieści Romana Bratnego zostali określeni mianem Kolumbów. Rocznik 20 XIX w. Był pokoleniem urodzonym i przygotowanym na śmierć, można ten okres nazwać „fabryką śmierci”. Byli to młodzi ludzie, którym wojna brutalnie przerwała młodość. Młodzi ludzie, niektórzy zaraz po egzaminach maturalnych doświadczyli najokrutniejszego doświadczenia jakie mogły im pokazać tamte czasy. Okrucieństwo i brutalność wojny w oczach tych młodych ludzi staje się ikoną śmierci której z podniesioną głową wychodzą naprzeciw by dzielnie stawić jej czoła. W wierszu Baczyńskiego „ Pokolenie” autor pokazuje że ludzie bali się śmierci i przed nią się ukrywali by w idealnym momencie zaskoczyć wroga i nie dać się zabić. W ostatnich wersach przedstawia refleksję na temat przyszłości. Jest ciekawy, czy po ich śmierci pozostanie w pamięci kolejnych pokoleń jakiś ślad? Chciałby, aby na grobach postawiono im krzyże. Walczący i ginący za ojczyznę pragną mieć choć własne groby i krzyże, nie chcą umierać anonimowo. To pokolenie tragiczne, musi walczyć i ginąć, nie wie też, jak zostanie zapamiętana ich ofiara, czy zyskają uznanie w oczach przyszłych pokoleń. Zanurzony w mroku świat jest symbolem śmierci, zła, strachu: "Taki to mroczny czas. Ciemna noc, tak już dawno ciemna noc, bez gwiazd". W utworze „Rozdziobią nas kruki, wrony” Żeromski pokazuje że jedną z cech kostuchy tamtych czasów jest obojętność i brak skrupułów.
Po II wś.
Utwór „Popiół i diament” pokazuje kostuchę jako śmierć bezsensowną, która przychodzi i odchodzi w ułamku sekundy niezależnie od stanu pochodzenia czy tego jakim był człowiek za życia. Główny bohater został zabity z powodu swojej nagłej ucieczki. Śmierć pokazana w utworze symbolizuje bezradność, obojętność i nie ustępliwą walkę z byłym zaborcą.
Prosz